Πονηρεμένοι

Οι  Γάλ­λοι λένε «un home averti en naux deux» δη­λα­δή ένας άν­θρω­πος πο­νη­ρε­μέ­νος (ή προει­δο­ποι­η­μέ­νος) αξί­ζει για δύο. Ε… λοι­πόν εμείς εί­μα­στε πο­νη­ρε­μέ­νοι τώρα πια. Χά­σα­με την αθω­ό­τη­τα, την αφέ­λεια και την ευ­πι­στία απέ­να­ντι στους πο­λι­τι­κούς μας. Αν θέ­λε­τε και το βό­λε­μα. Κάθε εί­δους. Από τον εν λευκώ διο­ρι­σμό, μέχρι την εν λευκώ ψήφο, Χορ­τά­σα­με από «σω­τη­ρί­ες» που ακο­λου­θού­νται από ακόμη πιο επώ­δυ­νες . Δεν μας πεί­θουν οι πο­λι­τι­κοί που λένε ότι υπο­φέ­ρουν όταν παίρ­νουν σκλη­ρά μέτρα, κρύ­βο­ντας υπο­κρι­τι­κά την από­λυ­τη ανι­κα­νό­τη­τά τους να χει­ρι­στούν την κρίση. Δεν υπάρ­χει πια ανοχή και καλή πίστη από μέ­ρους μας. Τους μά­θα­με όλους, έναν, έναν. Αν μη τι άλλο αυτό είναι το καλό νέο. Το και­νούρ­γιο δεν μπο­ρεί, κά­ποια στιγ­μή θα έρθει. Μα θα’ναι φέτος, θα’ ναι του χρό­νου, όποτε τέλος πά­ντων θα έρθει αυτός ο και­ρός (που θα έρθει να είστε σί­γου­ροι) δεν θα το φέρει το ημε­ρο­λό­γιο αλλά η κοι­νω­νία μας, εμείς οι ίδιοι.