Γιώργος Χατζημάρκος: «Ας γίνουμε όλοι φορείς της ελπίδας, μέρος του αγώνα»

Ανα­στά­σι­μο μή­νυ­μα του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου

Αγα­πη­τές συ­μπα­τριώ­τισ­σες, αγα­πη­τοί συ­μπα­τριώ­τες

Το φε­τι­νό Πάσχα μας βρί­σκει για δεύ­τε­ρη  συ­νε­χή χρο­νιά σε συν­θή­κες παν­δη­μί­ας. Ποτέ άλ­λο­τε οι μέρες αυτές δεν είχαν τόσο βα­θείς και ισχυ­ρούς συμ­βο­λι­σμούς, αλλά και τη  δύ­να­μη να με­του­σιώ­σουν σε ελ­πί­δα τον εύ­λο­γο φόβο που γεννά η ιστο­ρι­κών δια­στά­σε­ων πρό­κλη­ση που ζούμε.

Η πρω­το­φα­νής υγειο­νο­μι­κή κρίση που χωρίς εξαι­ρέ­σεις και δια­κρί­σεις προ­κά­λε­σε η παν­δη­μία του κο­ρω­νοϊ­ού, μας αιφ­νι­δί­α­σε και δια­μόρ­φω­σε πρω­τό­γνω­ρες συν­θή­κες για όλους μας. Είναι ο πό­λε­μος στον οποί­ον, δεν έχου­με καμία άλλη επι­λο­γή, παρά να βγού­με νι­κη­τές.

Στον χρόνο που πέ­ρα­σε, δώ­σα­με μάχες για να κρα­τή­σου­με  αυτήν την ελ­πί­δα ζω­ντα­νή. Και τώρα που άρ­χι­σε να φέγ­γει στο βάθος του ορί­ζο­ντα,  μας  δεί­χνει  ότι η Ανά­στα­ση δεν αργεί.

Δώ­σα­με μάχες  για να κρα­τή­σου­με τους νη­σιώ­τες μας ασφα­λείς, να θω­ρα­κί­σου­με τα νησιά μας ώστε να μεί­νουν όρθια και να μπο­ρούν να βλέ­πουν με αι­σιο­δο­ξία προς αύριο, όταν η παν­δη­μία θα είναι πια πα­ρελ­θόν.  Η  υγειο­νο­μι­κή πε­ρι­πέ­τεια επα­νέ­φε­ρε στο προ­σκή­νιο την ουσία της πο­λι­τι­κής. Δο­κί­μα­σε  τις δυ­νά­μεις μας, την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα, την ετοι­μό­τη­τα, τα αντα­να­κλα­στι­κά μας.  Μας έμαθε να σκε­φτό­μα­στε δια­φο­ρε­τι­κά. Να νοια­ζό­μα­στε. Να μην αφή­νου­με κα­νέ­να πίσω, κα­νέ­να μόνο του.

Θέλω να πι­στεύω ότι κάτι καλό θα βγει και από αυτή τη σκλη­ρή δο­κι­μα­σία. Η ιστο­ρι­κού με­γέ­θους κρίση που βιώ­νου­με, να γίνει η με­γά­λη ευ­και­ρία να δο­μή­σου­με την κοι­νω­νία που θέ­λου­με. Γιατί η κρίση της παν­δη­μί­ας θα πε­ρά­σει. Αμέ­σως μετά, θα χρεια­στεί σκλη­ρή δου­λειά για να κερ­δί­σου­με το επό­με­νο στοί­χη­μα, το Αύριο που αξί­ζου­με.

Αντλού­με δύ­να­μη από το Θαύμα των Θαυ­μά­των. Συ­νε­χί­ζου­με, απο­φα­σι­σμέ­νοι, ακού­ρα­στοι και με χα­μό­γε­λο. Με την γνώση ότι όσο με­γά­λες και αν είναι οι δυ­σκο­λί­ες, η θέ­λη­ση μας είναι με­γα­λύ­τε­ρη.

Προ­χω­ρά­με με αι­σιο­δο­ξία και δύ­να­μη, μέχρι να κερ­δί­σου­με ολο­κλη­ρω­τι­κά την με­γά­λη μάχη της δικής μας γε­νιάς. Μέχρι την λύ­τρω­ση και την επι­στρο­φή στην κα­νο­νι­κή ζωή μας. Δύ­να­μή μας η βε­βαιό­τη­τα ότι η ζωή νικά τον θά­να­το, και η Σταύ­ρω­ση φέρ­νει την Ανά­στα­ση!

Εύ­χο­μαι το φως της Ανά­στα­σης να γίνει η πυ­ξί­δα που θα μας δεί­ξει τον δρόμο για την ορι­στι­κή  έξοδο από την κα­ται­γί­δα της παν­δη­μί­ας. Να φω­τί­σει τα βή­μα­τα της επι­στρο­φής στους κα­νο­νι­κούς ρυθ­μούς της ζωής μας.

Ας γί­νου­με όλοι φο­ρείς της ελ­πί­δας, μέρος του αγώνα. Ναι, υπάρ­χει επι­λο­γή: Ο εμ­βο­λια­σμός.

Με το βλέμ­μα στο επερ­χό­με­νο Θαύμα,   Χρό­νια πολλά!

Χρι­στός Ανέ­στη!