ΕΒΕΔ: «Εγκληματική υφαρπαγή ιδιωτικών περιουσιών από το Ελληνικό Δημόσιο»

Για εγκλη­μα­τι­κή υφαρ­πα­γή ιδιω­τι­κών πε­ριου­σιών από το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο έκα­ναν λόγο τα μέλη του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου του Επι­με­λη­τη­ρί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, σε συ­νε­δρί­α­σή τους το βράδυ της Δευ­τέ­ρας, απο­φα­σί­ζο­ντας ομο­φώ­νως να συν­δρά­μουν την Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, στον αγώνα της για την δι­κα­στι­κή διεκ­δί­κη­ση της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας του δω­δε­κα­νη­σια­κού λαού, όπως είχε προ­α­ναγ­γεί­λει η «δ».

Στη συ­νε­δρί­α­ση το­πο­θε­τή­θη­κε ο προϊ­στά­με­νος του αυ­το­τε­λούς γρα­φεί­ου δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας του δη­μο­σί­ου (πρώην ΚΥΔ Δω­δε­κα­νή­σου) κ. Δη­μή­τρης Μπελ­ντέ­κος, ο οποί­ος ανα­φέρ­θη­κε στο μέ­γε­θος της οι­κο­πε­δι­κής πε­ριου­σί­ας του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου στα Δω­δε­κά­νη­σα αλλά και στο ιστο­ρι­κό της με­τα­γρα­φής ακι­νή­των στην πε­ριου­σία του δη­μο­σί­ου.

Εξαι­ρε­τι­κό εν­δια­φέ­ρον πα­ρου­σί­α­σε η το­πο­θέ­τη­ση του νο­μι­κού συμ­βού­λου του Δήμου Ρόδου κ. Θ. Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου, ο οποί­ος ει­ση­γή­θη­κε την επα­να­σύ­στα­ση Ορ­γα­νι­σμού Δια­χεί­ρι­σης Ακί­νη­της Πε­ριου­σί­ας του Δη­μο­σί­ου Δω­δε­κα­νή­σου αλλά και την ανά­λη­ψη συ­γκε­κρι­μέ­νων πρω­το­βου­λιών για την διεκ­δί­κη­ση της πε­ριου­σί­ας των Δω­δε­κα­νη­σί­ων μέσω της δι­κα­στι­κής οδού.

Όπως έγρα­ψε και χθες η «δη­μο­κρα­τι­κή» το ΕΒΕΔ απο­φά­σι­σε να συν­δρά­μει τον αγώνα του πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κ. Γ. Χα­τζη­μάρ­κου, για να διεκ­δι­κή­σει την από­δο­ση του 75% από την εκ­ποί­η­ση ακι­νή­των, που δια­χει­ρί­ζε­ται ο Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο, μέσω ορ­γα­νι­σμών και εται­ρειών του, στην αυ­το­διοί­κη­ση.

Όπως το­νί­στη­κε στη συ­νε­δρί­α­ση του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου του Επι­με­λη­τη­ρί­ου, με την εν­σω­μά­τω­ση της Δω­δε­κα­νή­σου στον εθνι­κό κορμό, αρ­χι­κά η κτη­θεί­σα ακί­νη­τη πε­ριου­σία από το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο, δυ­νά­μει της Συν­θή­κης Ει­ρή­νης του 1947 κατά «δια­δο­χή» των Ιτα­λών κα­τα­κτη­τών (απο­γραμ­μέ­νη επ’ ονό­μα­τί τους στο Κτη­μα­το­λό­γιο εν πολ­λοίς αυ­θαι­ρέ­τως και βιαί­ως) δεν πε­ρι­ήλ­θε στην ενιαία διοί­κη­ση και δια­χεί­ρι­ση με τη λοιπή ακί­νη­τη πε­ριου­σία του Δη­μο­σί­ου υπό το Υπουρ­γείο Οι­κο­νο­μι­κών.

Αντί­θε­τα αρ­χι­κά πα­ρέ­μει­νε στην εξου­σία του Γε­νι­κού Διοι­κη­τή Δω­δε­κα­νή­σου (άρθρο 2 Ν.Δ. 218/1947) και στη συ­νέ­χεια πε­ρι­ήλ­θε στη διοί­κη­ση και δια­χεί­ρι­ση του εδρεύ­ο­ντας στη Ρόδο φορέα (Ν.Π.Δ.Δ.) με την επω­νυ­μία «Ορ­γα­νι­σμός Ακι­νή­του Πε­ριου­σί­ας του Δη­μο­σί­ου εν Δω­δε­κα­νή­σω», ο ιδρυ­τι­κός νόμος του οποί­ου προ­έ­βλε­πε επί­σης τα έσοδα από τη δια­χεί­ρι­ση της πε­ριου­σί­ας να δια­τί­θε­νται απο­κλει­στι­κά στη Δω­δε­κά­νη­σο προς εκτέ­λε­ση έργων κοι­νής ωφέ­λειας και του­ρι­στι­κής χρη­σι­μό­τη­τας και για την ανέ­γερ­ση λαϊ­κών κα­τοι­κιών (άρθρα 1 – 5 Ν. 2100/1952).

Στη συ­νέ­χεια όμως με το Ν.Δ. 195/1973 (επί δι­κτα­το­ρί­ας) κα­ταρ­γή­θη­κε ο Ο.Α.Π.Δ.Δ και η διοί­κη­σή του πε­ρι­ήλ­θε στο Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο, δη­λα­δή αρ­χι­κά στο Υπουρ­γείο Οι­κο­νο­μι­κών και στη συ­νέ­χεια στη «Κτη­μα­τι­κή Εται­ρεία του Δη­μο­σί­ου Α.Ε.» (Ν. 973/1979) και πλέον στην «Εται­ρεία Ακι­νή­των Δη­μο­σί­ου Α.Ε.» (ΚΥΑ ΔΕΑ/1162069/28-11-2011).

Ο κ. Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου τό­νι­σε ότι η επα­να­σύ­στα­ση του Ο.Α.Π.Δ.Δ είναι μεί­ζον ζή­τη­μα και από νο­μι­κή άποψη (ακόμη και διε­θνούς και συ­νταγ­μα­τι­κού δι­καί­ου) και βέ­βαια και από πο­λι­τι­κή και απαι­τεί διεκ­δί­κη­ση με συ­ντο­νι­σμέ­νες δρά­σεις όλων των φο­ρέ­ων της αυ­το­διοί­κη­σης, επι­με­λη­τη­ρί­ων, κομ­μά­των, επι­στη­μο­νι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων κ.λ.π. υπό την ενιαία επί­σης υπο­στή­ρι­ξη όλων των βου­λευ­τών της Δω­δε­κα­νή­σου.

Έχει δε ως θέμα απα­σχο­λή­σει και στο πα­ρελ­θόν τις δη­μο­τι­κές αρχές και το δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο, χωρίς όμως συ­νέ­χεια δρά­σε­ων, αφού, απαι­τεί­ται η πα­ρα­πά­νω συ­ντο­νι­σμέ­νη δράση για νο­μο­θε­τι­κή επί­λυ­ση του ζη­τή­μα­τος.

Η πο­λι­τι­κή της εκ­ποί­η­σης ακι­νή­των του δη­μο­σί­ου, όπως τό­νι­σε ο κ. Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου, συ­να­ντά έντο­νες αντι­δρά­σεις, διότι έρ­χε­ται σε κα­τά­φω­ρη σύ­γκρου­ση με τις αρχές της βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης και της επι­κου­ρι­κό­τη­τας που διέ­πουν τις κα­τα­στα­τι­κές αρχές της Ελ­λη­νι­κής Πο­λι­τεί­ας (Σύ­νταγ­μα) και της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης (Συν­θή­κες).

Τις αρχές δη­λα­δή που προ­βάλ­λουν την ανα­γκαιό­τη­τα αφε­νός μεν της άσκη­σης εκεί­νων μόνο των επι­τρε­πο­μέ­νων πο­λι­τι­κών και πρά­ξε­ων ανά­πτυ­ξης που δεν βλά­πτουν το πε­ρι­βάλ­λον , αφε­τέ­ρου δε την ανα­γκαιό­τη­τα επι­δί­ω­ξης λήψης των διοι­κη­τι­κών απο­φά­σε­ων, από εκεί­να τα θε­σμι­κά όρ­γα­να που βρί­σκο­νται πιο κοντά στους πο­λί­τες, δη­λα­δή την Αυ­το­διοί­κη­ση.

Ο κ. Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου έκανε ει­δι­κή μνεία στους προ­βλη­μα­τι­σμούς για την πα­ρα­βί­α­ση των πα­ρα­πά­νω αρχών και την έλ­λει­ψη κάθε ου­σια­στι­κής αντα­πό­κρι­σης της κε­ντρι­κής διοί­κη­σης στη γε­νι­κευ­μέ­νη αντί­δρα­ση των το­πι­κών αρχών και φο­ρέ­ων αλλά και στο ιδιό­μορ­φο κα­θε­στώς των ακι­νή­των που φέ­ρο­νται ως ιδιο­κτη­σία του Δη­μο­σί­ου στη Ρόδο, των ακι­νή­των δη­λα­δή που είναι κα­τα­γε­γραμ­μέ­να στο Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου ως ακί­νη­τη πε­ριου­σία του Δη­μο­σί­ου, προ­σεγ­γί­ζο­ντας το ζή­τη­μα στην ιστο­ρι­κή-νο­μι­κή διά­στα­ση του.

Ο κ. Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου κα­τέ­λη­ξε στην το­πο­θέ­τη­ση του συ­μπε­ρα­σμα­τι­κά στα εξής:

«Εχου­με την άποψη ότι με έν­δι­κα μέσα κατά των πρά­ξε­ων εκ­ποί­η­σης, τόσο ενώ­πιον των Ελ­λη­νι­κών όσο και των Ευ­ρω­παϊ­κών Δι­κα­στη­ρί­ων, (ακόμη και στο Ευ­ρω­παϊ­κό Δι­κα­στή­ριο των Αν­θρω­πί­νων Δι­καιω­μά­των), όχι απλώς συ­ντρέ­χουν πολ­λές πι­θα­νό­τη­τες για ν’ ανα­στα­λούν και ν’ ακυ­ρω­θούν οι δια­δι­κα­σί­ες εκ­ποί­η­σης για τις οποί­ες στην αρχή ανα­φερ­θή­κα­με, αλλά με βάση το ιστο­ρι­κό του ζη­τή­μα­τος και τις νο­μι­κές πτυ­χές του, όλη πλέον η κάθε εί­δους (αστι­κή – μη αστι­κή), δη­μό­σια και ιδιω­τι­κή πε­ριου­σία του Δη­μο­σί­ου στη Ρόδο, με το ση­με­ρι­νό κα­θε­στώς διοί­κη­σης και δια­χεί­ρι­σης αυτής θα βρε­θεί σε του­λά­χι­στον δύ­σκο­λους, αν όχι αξε­πέ­ρα­στους νο­μι­κούς και δι­κα­στι­κούς ατρα­πούς, με όλες τις κάθε εί­δους συ­νέ­πειες που αυτό συ­νε­πά­γε­ται, συ­νέ­πειες, που ο κα­θέ­νας μπο­ρεί να φα­ντα­σθεί και να υπο­θέ­σει.

Πι­στεύ­ου­με ωστό­σο ότι προη­γου­μέ­νως με δια­βή­μα­τα προς τον Πρό­ε­δρο της Δη­μο­κρα­τί­ας, τον Πρω­θυ­πουρ­γό, τον Πρό­ε­δρο της Βου­λής, τους Αρ­χη­γούς των Κομ­μά­των, τους αρ­μό­διους Υπουρ­γούς και τους Δω­δε­κα­νή­σιους Βου­λευ­τές, πρέ­πει να κα­τα­δει­χθεί το ζή­τη­μα στις πα­ρα­πά­νω δια­στά­σεις του, προ­κει­μέ­νου να γίνει κα­τα­νοη­τό το μέ­γε­θος του, ν’ ανα­στα­λούν άμεσα οι κάθε εί­δους εκ­ποι­ή­σεις δη­μο­σί­ων ακι­νή­των στη Δω­δε­κά­νη­σο και στη Ρόδο ει­δι­κό­τε­ρα, τε­λι­κά δε να λη­φθούν οι κα­τάλ­λη­λες νο­μο­θε­τι­κές πρω­το­βου­λί­ες για την επα­να­σύ­στα­ση του Ορ­γα­νι­σμού Ακί­νη­της Πε­ριου­σί­ας του Δη­μο­σί­ου στη Δω­δε­κά­νη­σο, του δω­δε­κα­νη­σια­κού δη­λα­δή φορέα διοί­κη­σης και δια­χεί­ρι­σης των δη­μό­σιων ακι­νή­των στα νησιά μας, που είχε συ­στα­θεί με τον Ν.2100/1952 και κα­ταρ­γή­θη­κε με το Ν.Δ. 195/1973».