Ατάκες και ουσία

Ξε­κί­νη­σε στη Βουλή (εν μέσω άδειων εδρά­νων εάν δεν ομι­λούν τα λα­μπε­ρά ονό­μα­τα) η πρό­τα­ση δυ­σπι­στί­ας. Τη Δευ­τέ­ρα όλοι θα δη­λώ­νουν νι­κη­τές, η ανά­γνω­ση της συ­ζή­τη­σης θα είναι ανά­λο­γη με τις κομ­μα­τι­κές προ­τι­μή­σεις του κα­θε­νός, ενώ δυ­στυ­χώς, ελά­χι­στοι θα είναι αυτοί που θα την πα­ρα­κο­λου­θή­σουν. Ακόμα και στα ΜΜΕ ή στα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης που θα σχο­λιά­ζουν, ένα με­γά­λο μέρος του εν­δια­φέ­ρο­ντος θα μεί­νει στην ατάκα, πα­σπα­λι­σμέ­να με γνω­στά κλισέ όπως «σφυ­ρο­κό­πη­μα» και «ολο­μέ­τω­πη σύ­γκρου­ση». Η τε­λευ­ταία ει­κό­να που θα πά­ρου­με ως τη­λε­θε­α­τές,  είναι οι βου­λευ­τές του κυ­βερ­νώ­ντος κόμ­μα­τος να χει­ρο­κρο­τούν όρ­θιοι τον Πρω­θυ­πουρ­γό αφού, με τη ψήφο τους η Βουλή ανα­νε­ώ­σει την εμπι­στο­σύ­νη της προς την κυ­βέρ­νη­ση. Αλλά δεν γί­νε­ται να μέ­νου­με μόνο σε αυτά, τόσο μέσα όσο και έξω από τη Βουλή. Ζη­τού­νται τομές και όχι ατά­κες, ζη­τεί­ται σχέ­διο και όχι ζω­γρα­φιές στο χιόνι, ζη­τεί­ται επί­θε­ση και όχι μό­νι­μη άμυνα, ζη­τού­νται συ­γκε­κρι­μέ­νες απα­ντή­σεις και όχι κο­κο­ρο­μα­χί­ες. Κι αν αυτά τε­λι­κά δεν εν­δια­φέ­ρουν την «πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση» πρέ­πει να εν­δια­φέ­ρουν εμάς.