Σκέρτσος: «Η νέα έξαρση κρουσμάτων δεν αποτελεί μια εθνική ιδιαιτερότητα, κάτι που συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα»

«Βρι­σκό­μα­στε σε μια φάση της παν­δη­μίας που έχουμε κερ­δί­σει την εμπει­ρία της γνώσης και της συγκρι­τι­κής παρα­τή­ρη­σης που δεν είχαμε πριν δυο χρόνια. Γνω­ρί­ζουμε ποια είναι τα ευάλωτα σημεία της χώρας μας, δηλαδή το δημο­γρα­φικό και εν μέρει το εμβο­λια­στικό μας προφίλ, τις δυνα­τό­τη­τες και τις αδυ­να­μίες του εθνικού συστή­μα­τος υγείας», υπο­στη­ρί­ζει ο υπουρ­γός Επι­κρα­τείας Άκης Σκέρ­τσος σε ανάρ­τησή του στο Facebook.

Ανα­λυ­τικά  τα όσα έγραψε:

«Η ανα­με­νό­μενη έκρηξη κρου­σμά­των κορω­νοϊού που παρα­τη­ρεί­ται, πλέον, και στη χώρα μας λόγω της ιδιαί­τερα μετα­δο­τι­κής παραλ­λα­γής “Ο” προ­κα­λεί εύλογα σε πολλούς από εμάς ανη­συ­χία, σύγχυση ή απο­γο­ή­τευση. Δεν είναι παρά­λογα συναι­σθή­ματα. Ο κορω­νο­ϊός έχει δοκι­μά­σει τα νεύρα και τις αντοχές μας πολλές φορές έως σήμερα.

Ένα πραγ­μα­τικό βασα­νι­στή­ριο για τον Σίσυφο

Δύο χρόνια μετά την έναρξη της παν­δη­μίας και ένα χρόνο από την έναρξη του εμβο­λια­σμού, πολλοί και πολλές που τηρούν ευλα­βικά όλο αυτό το διά­στημα τις οδηγίες ειδικών και πολι­τείας, νιώθουν εγκλω­βι­σμέ­νοι σε ένα μαρ­τύ­ριο δίχως τέλος. Κάπως σαν τον Σίσυφο που ήταν κατα­δι­κα­σμέ­νος από τους Θεούς στην αρχαία μυθο­λο­γία να σπρώ­χνει ισοβίως με πολύ κόπο μια βαριά πέτρα έως την κορυφή ενός βουνού… για να τη βλέπει λίγο πριν φτάσει στην κορυφή να ξανα­κυ­λάει κάθε φορά στη βάση του.

Ένα πραγ­μα­τικό βασα­νι­στή­ριο για τον Σίσυφο που δεν έχει όμως στην πραγ­μα­τι­κό­τητα κάποια ομοιό­τητα με τη φάση στην οποία βρι­σκό­μα­στε, πλέον, στην παν­δη­μία και θα εξηγήσω γιατί.

Σχεδόν δυο χρόνια μετά την έλευση της παν­δη­μίας δεν είμαστε «τυφλοί» όπως ήμασταν τον Μάρτιο του 2020 για να δικαιο­λο­γού­νται ορι­ζό­ντια μέτρα τύπου lockdown, όπως ειση­γού­νται κάποιοι ή λαμ­βά­νουν μεμο­νω­μέ­νες χώρες. Οι λόγοι είναι οι εξής:

1) η νέα έξαρση κρου­σμά­των δεν απο­τε­λεί μια εθνική ιδιαι­τε­ρό­τητα, κάτι που συμ­βαί­νει μόνο στην Ελλάδα. Είναι μια παγκό­σμια πραγ­μα­τι­κό­τητα τον τελευ­ταίο ενάμιση μήνα, από την Κίνα και την Αυστρα­λία έως την Ευρώπη, τις ΗΠΑ και τον Καναδά. Τις τελευ­ταίες μάλιστα ημέρες σημειώ­θηκε νέο παγκό­σμιο ρεκόρ ημε­ρή­σιων κρου­σμά­των (1,45 εκ.) από την αρχή της παν­δη­μίας. Τα κρού­σματα έχουν αυξηθεί πχ στη Γαλλία απο 25,520 στα τέλη Νοεμ­βρίου σε 72.218 τις τελευ­ταίες 7 ημέρες, στο Ηνωμένο Βασί­λειο απο 43.060 σε 108.124, και στην Πορ­το­γα­λία από 2.761 σε 8.324.

2) η Ελλάδα δεν σφύριξε ποτέ το τέλος της παν­δη­μίας, καθώς δια­τη­ρού­νται σε ισχύ έως σήμερα πολλά μέτρα -περισσότερα από αρκετές χώρες της ΕΕ- που προ­σαρ­μό­ζο­νται κάθε φορά στο δυνα­μικό χαρα­κτήρα της παν­δη­μίας και τα νέα δεδο­μένα που δια­μορ­φώ­νει ο εμβο­λια­σμός ή άλλοι παρά­γο­ντες. Τα περί «τέλους της παν­δη­μίας» θα μπο­ρούσε να τα ισχυ­ρι­στεί κάποιος πχ για τη Δανία, που τον Σεπτέμ­βριο κατήρ­γησε ΟΛΑ τα μέτρα δημό­σιας υγείας ή για το Ηνωμένο Βασί­λειο που έπραξε το ίδιο. Όχι όμως για τη χώρα μας, όπου πχ η μάσκα δεν καταρ­γή­θηκε ποτέ από κλει­στούς και ανοι­χτούς χώρους με υψηλή συνά­θροιση και ταυ­τό­χρονα ισχύουν αυστη­ροί κανόνες ελεγ­χό­με­νης πρό­σβα­σης σε κλει­στούς και ανοι­χτούς χώρους αλλά και υπο­χρε­ω­τικό εργα­στη­ριακό και αυτο­δια­γνω­στικό testing για μεγάλα τμήματα του πλη­θυ­σμού.

3) η συντρι­πτική πλειο­νό­τητα της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας δια­θέ­τει αυξη­μένη προ­στα­σία αντι­σω­μά­των στον κορω­νοϊό χάρη στον εμβο­λια­σμό και την ενι­σχυ­τική δόση. Στη χώρα μας το 70% του γενικού πλη­θυ­σμού και 8 στους 10 ενη­λί­κους έχουν κάνει του­λά­χι­στον μια δόση του εμβο­λίου. Το ποσοστό αυτό είναι ακόμη ψηλό­τερο, αγγίζει πλέον το 88% για τους ευά­λω­τους πολίτες άνω των 60 ετών και αυξά­νε­ται καθη­με­ρινά. Αντί­στοιχα, σημα­ντική είναι η θωρά­κιση του εμβο­λια­σμέ­νου πλη­θυ­σμού με την ενι­σχυ­τική τρίτη δόση που είναι ανα­γκαία για την ήπια νόσηση από Covid. Το 75% των δικαιού­χων τρίτης δόσης έχει εμβο­λια­στεί ή κλείσει ραντε­βού. Στις ευά­λω­τες ηλικίες άνω των 60 ετών το ποσοστό αυτό υπερ­βαί­νει το 90%.

4) είναι κακό­βουλη πλάνη να ανα­πα­ρά­γε­ται ότι ο εμβο­λια­σμός προ­στα­τεύει τους εμβο­λια­σμέ­νους από τη νόσηση ή τη μετά­δοση. Ο εμβο­λια­σμός περιο­ρί­ζει αισθητά τα βαριά συμ­πτώ­ματα της νόσησης, όπως συμ­βαί­νει πχ και με το εμβόλιο της γρίπης. Οι εμβο­λια­σμέ­νοι και μετα­δί­δουν και νοσούν αλλά πολύ ηπιό­τερα. Σκοπός του εμβο­λια­σμού του γενικού πλη­θυ­σμού είναι ακριβώς να κατα­στή­σει ενδη­μικό τον ιό με ήπια νόσηση για τη συντρι­πτική του πλειο­νό­τητα πλην εξαι­ρέ­σεων με βαριά υπο­κεί­μενα νοσή­ματα σε μεγαλες ηλικίες.

5) η Ελλάδα είχε το πλε­ο­νέ­κτημα της μικρής καθυ­στέ­ρη­σης στην έλευση της “Ο” συγκρι­τικά με άλλες χώρες άρα και της παρα­τή­ρη­σης των συνε­πειών που έχει σε βαριές νοση­λείες και θανά­τους εκεί. Σε όσες χώρες, λοιπόν, έχει προη­γη­θεί ήδη η έξαρση κρου­σμά­των εξαι­τίας της νέας παραλ­λα­γής, αυτή δε φαί­νε­ται έως τώρα να συνο­δεύ­ε­ται από αντί­στοιχη πίεση στα συστή­ματα υγείας με έκρηξη νοση­λειών σε μεθ και θανά­τους. Αυτό συμ­βαί­νει λόγω της δια­φαι­νό­με­νης μειω­μέ­νης νοση­ρό­τη­τας της Ο συγκρι­τικά με τη Δ. Χαρα­κτη­ρι­στικό είναι το παρά­δειγμα της Γερ­μα­νίας όπου από 10.439 κρού­σματα Ο, τα 124 νοση­λεύ­τη­καν σε μεθ και 4 απε­βί­ω­σαν ή του Ηνω­μέ­νου Βασι­λείου όπου η έκρηξη κρου­σμά­των δεν έχει φέρει έως τώρα αντί­στοι­χες νοση­λείες.

6) ειδικά στη χώρα μας η τρέ­χουσα ημε­ρή­σια ιχνη­λά­τηση κρου­σμά­των δείχνει ότι η συντρι­πτική τους πλειο­νό­τητα βρί­σκε­ται στις ηλικίες 18 έως 40 ετών και σχε­τί­ζο­νται με χώρους δια­σκέ­δα­σης. Γι’ αυτό και απαι­τού­νται στο­χευ­μένα μέτρα εκεί αντί για ορι­ζό­ντια μέτρα παντού.

«Ούτε πανικό αλλά ούτε και εφη­συ­χα­σμό»

Τα παρα­πάνω δεδο­μένα δεν δικαιο­λο­γούν, συνεπώς, ούτε πανικό αλλά ούτε και εφη­συ­χα­σμό. Βρι­σκό­μα­στε σε μια φάση της παν­δη­μίας που έχουμε κερ­δί­σει την εμπει­ρία της γνώσης και της συγκρι­τι­κής παρα­τή­ρη­σης που δεν είχαμε πριν δυο χρόνια. Γνω­ρί­ζουμε ποια είναι τα ευάλωτα σημεία της χώρας μας, δηλαδή το δημο­γρα­φικό και εν μέρει το εμβο­λια­στικό μας προφίλ, τις δυνα­τό­τη­τες και τις αδυ­να­μίες του εθνικού συστή­μα­τος υγείας.

Μπο­ρούμε να δια­χει­ρι­στούμε με υπευ­θυ­νό­τητα και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα και αυτό το κύμα της παν­δη­μίας. Με συχνό testing πριν και μετά από κάθε συμ­με­τοχή σε κοι­νω­νική εκδή­λωση, αυστη­ρό­τερη επιλογή των κοι­νω­νι­κών μας επαφών και ιδιαί­τερη προσοχή από τους νεό­τε­ρους στην προ­στα­σία των μεγα­λύ­τε­ρων, ώστε ο κύκλος της μετα­δο­τι­κο­τη­τας να μην περάσει στους άνω των 60 στα οικο­γε­νειακά τρα­πέ­ζια των γιορτών. Γνω­ρί­ζουμε, ταυ­τό­χρονα, τα όρια και τις αντοχές της οικο­νο­μίας αλλά και της ψυχο­λο­γίας των ανθρώ­πων.

Ένας νέος κύκλος ορι­ζό­ντιων περιο­ρι­στι­κών μέτρων μπορεί να γίνεται δεκτός για λίγο διά­στημα από πολλούς ανθρώ­πους, όχι όμως παρα­τε­τα­μένα και επα­να­λαμ­βα­νό­μενα, όταν μάλιστα έχουμε θωρα­κί­σει τον πλη­θυ­σμό με τον εμβο­λια­σμό, το σύστημα υγείας με προ­σω­πικό και κλίνες, και τη δημόσια διοί­κηση με πολύ περισ­σό­τερα εργα­λεία παρα­κο­λού­θη­σης, ελέγχου και αξιο­λό­γη­σης της παν­δη­μίας συγκρι­τικά με δυο χρόνια πριν.

Στο κατώφλι του 2022 όλοι θα θέλαμε να έχουμε αφήσει πίσω μας την παν­δη­μία. Είναι παρη­γο­ρη­τικό, για εμένα του­λά­χι­στον, ότι αυτή η ταλαι­πω­ρία αφορά και ενώνει με έναν τρόπο όλη την ανθρω­πό­τητα. Δεν είμαστε μόνοι μας σε αυτό. Ούτε και τα έχουμε πάει χει­ρό­τερα από τους άλλους. Το αντί­θετο ισχύει. Ας μη χάνουμε την πίστη μας, λοιπόν, και την εμπι­στο­σύνη στην κοινή, συλ­λο­γική προ­σπά­θεια.

Συμ­βιώ­νουμε με τον ιό, προ­σαρ­μο­ζό­μα­στε κάθε φορά στις δια­κυ­μάν­σεις του μέχρι να τον νική­σουμε και το κυριό­τερο εμπι­στευό­μα­στε την επι­στήμη. Μπορεί να μην έχει όλες τις απα­ντή­σεις σε κάθε ερώτηση κάθε δεδο­μένη στιγμή, αλλά είναι το καλύ­τερο που έχουμε».