Προς συμπάσχοντες

Επει­δή άρ­χι­σαν να ακού­γο­νται από υπο­ψη­φί­ους, πολύ συ­χνό­τε­ρα απ’ ότι συ­νη­θί­ζε­ται αυτά τα χρό­νια του χαμού, πως συ­μπά­σχουν και κα­τα­νο­ούν τα δρά­μα­τά μας, τις θυ­σί­ες μας, αλλά  ήρθε ο και­ρός πάνω στου κό­σμου την πληγή να ξα­να­χτί­σου­με τη γη, να θυ­μί­σου­με πως  το συ­μπά­σχειν είναι πράξη, είναι μό­χθος και προ­σπά­θεια, κα­θη­με­ρι­νή, όχι ο αυ­το­μα­τι­σμός των δα­κρυ­ϊ­κών αδέ­νων, ούτε το στή­σι­μο της θλί­ψης στις επί­ση­μες φω­το­γρα­φή­σεις, όποτε βο­λεύ­ει. Ο πο­λι­τι­κός, ο δη­μο­κρά­της πο­λι­τι­κός δεν είναι αυτός που υπό­σχε­ται φο­βε­ρό κοι­νω­νι­κό κρά­τος και απά­λει­ψη των δυ­σκο­λιών της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τάς μας πάλι όποτε βο­λεύ­ει. Είναι εκεί­νος που προ­σπα­θού­σε όλα τα χρό­νια της κα­τα­στρο­φής ,έκανε ότι περ­νού­σε από το χέρι του γι’ αυτά και για τα άλλα ση­μα­ντι­κά αγαθά, νιώ­θο­ντας τι ση­μαί­νει με­γά­λη κα­τα­στρο­φή και σπα­ρα­χτι­κή οδύνη. Νιώ­θο­ντας εν τέλει, το βάρος που έχει κάθε τρα­γι­κή στιγ­μή, κάθε μα­ζι­κή θυσία και εθνι­κό δεινό.