Προς συμπάσχοντες

Επειδή άρχισαν να ακού­γο­νται από υπο­ψη­φί­ους, πολύ συχνό­τερα απ’ ότι συνη­θί­ζε­ται αυτά τα χρόνια του χαμού, πως συμπά­σχουν και κατα­νο­ούν τα δράματά μας, τις θυσίες μας, αλλά  ήρθε ο καιρός πάνω στου κόσμου την πληγή να ξανα­χτί­σουμε τη γη, να θυμί­σουμε πως  το συμπά­σχειν είναι πράξη, είναι μόχθος και προ­σπά­θεια, καθη­με­ρινή, όχι ο αυτο­μα­τι­σμός των δακρυ­ϊ­κών αδένων, ούτε το στήσιμο της θλίψης στις επί­ση­μες φωτο­γρα­φή­σεις, όποτε βολεύει. Ο πολι­τι­κός, ο δημο­κρά­της πολι­τι­κός δεν είναι αυτός που υπό­σχε­ται φοβερό κοι­νω­νικό κράτος και απά­λειψη των δυσκο­λιών της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς μας πάλι όποτε βολεύει. Είναι εκείνος που προ­σπα­θούσε όλα τα χρόνια της κατα­στρο­φής ,έκανε ότι περ­νούσε από το χέρι του γι’ αυτά και για τα άλλα σημα­ντικά αγαθά, νιώ­θο­ντας τι σημαί­νει μεγάλη κατα­στροφή και σπα­ρα­χτική οδύνη. Νιώ­θο­ντας εν τέλει, το βάρος που έχει κάθε τραγική στιγμή, κάθε μαζική θυσία και εθνικό δεινό.