Ο φτωχός συγγενής

Τις απα­ρά­δε­κτες συν­θή­κες υπό τις οποίες οδη­γή­θηκε σε παραί­τηση περι­γρά­φει, σε ανοιχτή επι­στολή του, ανα­πλη­ρω­τής καθη­γη­τής σε ΕΠΑΛ. Κάνει λόγο για «απόλυτη» και «αρνη­τική» «κυριαρ­χία» μαθητών, αλλά και εξω­σχο­λι­κών. Δεν είναι, βέβαια, το πρώτο περι­στα­τικό που έρχεται στο φως και κατα­δει­κνύει την υπο­βάθ­μιση στα ΕΠΑΛ.  Στα Επαγ­γελ­μα­τικά Λύκεια συχνά κατα­φεύ­γουν μαθητές και μαθή­τριες με χαμηλές σχο­λι­κές επι­δό­σεις για τις οποίες δεν φταίνε οι ίδιοι, αλλά συχνά άλλοι παρά­γο­ντες (εκπαι­δευ­τι­κοί αδιά­φο­ροι; Οικο­γε­νειακό περι­βάλ­λον δύσκολο; Κοι­νω­νική πίεση και απο­κλει­σμοί;)  Γιατί λοιπόν η επαγ­γελ­μα­τική εκπαί­δευση –φοιτούν περί τους 101.000 μαθητές στα περίπου 350 ΕΠΑΛ– παρα­μέ­νει ο φτωχός συγ­γε­νής του ελλη­νι­κού σχο­λείου, τη στιγμή που η αγορά εργα­σίας αναζητά μεσαία στελέχη και η ανεργία είναι σταθερά σε διψήφια νούμερα; Τι κάνει η πολι­τεία; Τα σχολικά συστή­ματα που επι­τρέ­πουν τους δια­χω­ρι­σμούς, είναι εκείνα που δέχο­νται πρώτα τις παρε­νέρ­γειες τους. Η παιδεία απο­τε­λεί τον καθρέ­φτη της κοι­νω­νίας μας. Εκεί απο­τυ­πώ­νο­νται αυτά για τα οποία είναι περή­φανη. Εκεί και αυτά για τα οποία φοβάται ή ντρέ­πε­ται. Στα προ­βλή­ματα που έχουν να κάνουν με παιδιά δεν λει­τουρ­γούν οι «εύκολες» λύσεις. Απαι­τεί­ται κυρίως να ενδια­φερ­θείς πραγ­μα­τικά. Στην Ελλάδα δεν υπήρξε ως σήμερα ποτέ ένα σοβαρό εκπαι­δευ­τικό σχέδιο στο χώρο της Επαγ­γελ­μα­τι­κής εκπαί­δευ­σης. Ούτε άλλωστε και  στο χώρο της ειδικής αγωγής. Αδικεί και προ­σβάλ­λει τα παιδιά η ένταξή τους σε σχολεία στε­ρη­μένα από πλε­ο­νε­κτή­ματα που η ίδια η πολι­τεία, με απο­κλει­στικά δική της ευθύνη τα ξεχώ­ρισε και τα υπο­βάθ­μισε.