“Και ξαφνικά έπρεπε να σε αποχαιρετήσουμε Πρόεδρε”

Είναι μια με­γά­λη απώ­λεια.

Για τη χώρα και για τη δη­μο­κρα­τι­κή πα­ρά­τα­ξη, την οποία υπη­ρέ­τη­σες με τόση δύ­να­μη, πάθος και αυ­τα­πάρ­νη­ση και στην οποία τόσο ανε­κτί­μη­τα συ­νει­σέ­φε­ρες και πρό­σφε­ρες, σε επο­χές δύ­σκο­λες.

Είναι μια με­γά­λη απώ­λεια για όλους εμάς που εί­χα­με το προ­νό­μιο να γνω­ρί­σου­με το ήθος, την αξιο­πρέ­πεια, το θάρ­ρος, την ερ­γα­τι­κό­τη­τα, την αγω­νι­στι­κό­τη­τα με την οποία μα­χό­σουν για τις ιδέες σου και για την ουσία της Πο­λι­τι­κής στην οποία τόσο βαθιά πί­στευ­ες: τη βελ­τί­ω­ση της ζωής των αν­θρώ­πων.

Σε απο­χαι­ρε­τή­σα­με συ­ντε­τριμ­μέ­νοι, γιατί απο­χαι­ρε­τή­σα­με μια με­γά­λη αγω­νί­στρια της ζωής, της Δη­μο­κρα­τί­ας και της Πο­λι­τι­κής, που έφυγε τόσο πρό­ω­ρα, τόσο άδικα.

Το προ­σω­πι­κό σου πα­ρά­δειγ­μά προ­σφέ­ρει ήδη έναν ισχυ­ρό συμ­βο­λι­σμό στην πο­λι­τι­κή ζωή του τόπου και απο­τε­λεί πα­ρα­κα­τα­θή­κη και μέτρο σύ­γκρι­σης για όλους. Η δια­δρο­μή σου θα μας εμπνέ­ει, θα φω­τί­ζει τον δρόμο μας, στο παρόν και στο μέλ­λον.

Πρό­ε­δρε, η μνήμη σου θα είναι για πάντα στην καρ­διά μας, στη σκέψη μας και στους αγώ­νες μας, οδη­γός της δρά­σης μας.

Αντίο Πρό­ε­δρε.

Νίκος Τρί­πης

Γραμ­μα­τέ­ας Ν.Ε.

Νο­τί­ου Συ­γκρο­τή­μα­τος Δω­δε­κα­νή­σου