Κρατικός Αερολιμένας Κω “Ιπποκράτης” : ‘ Ενας αετός χωρίς φτερά

Σάββατο πρωί στο Αερο­δρό­μιο. Το ρολόι δείχνει 9.30. Η ουρά για τον έλεγχο χει­ρα­πο­σκευών και επι­βα­τών, κάνει ένα «Γ» και βγαίνει εκτός κτιρίου. Εκεί μπερ­δεύ­ε­ται με τις ουρές που οδηγούν στα check in, οι οποίες επίσης κατα­λή­γουν έξω. Η πρώτη ουρά παύει να «κινεί­ται». Η ροή έχει στα­μα­τή­σει, καθώς η αίθουσα ανα­μο­νής έχει γεμίσει ασφυ­κτικά και είναι επι­κίν­δυνο να μπει περισ­σό­τε­ρος κόσμος. Οι του­ρί­στες που περι­μέ­νουν στην ουρά κοιτούν απο­ρη­μέ­νοι τριγύρω και ανα­ρω­τιού­νται γιατί δεν κάνουν βήμα.

Στην πίστα του ΚΑΚΩΙ, 7 αερο­πλάνα είναι σταθ­μευ­μένα, 2 περι­μέ­νουν στην ουρά για να απο­γειω­θούν και ένα είναι εν αναμονή για να σταθ­μεύ­σει, όταν αδειά­σει θέση. Εκείνη τη στιγμή προ­σγειώ­νε­ται ακόμα ένα αερο­σκά­φος.

Οι βαλί­τσες στις ταινίες μετα­φο­ράς απο­σκευών και στα καρο­τσά­κια μετα­φο­ράς τους στα αερο­πλάνα σχη­μα­τί­ζουν μικρά βουνά.

Οι εργα­ζό­με­νοι εντός και εκτός κτιρίου, τρέχουν κυριο­λε­κτικά πανι­κό­βλη­τοι. Οι επι­βά­τες είναι χιλιά­δες, τα αερο­πλάνα δεκάδες και ο χρόνος εξαι­ρε­τικά πιε­σμέ­νος. Οι περισ­σό­τε­ροι (των ιδιω­τι­κών εται­ρειών) είναι συμ­βα­σιού­χοι και δου­λεύ­ουν για πολύ λίγα χρήματα, αν λάβει κανείς υπόψη τη δου­λειάς που βγάζουν και τις συν­θή­κες κάτω από τις οποίες δου­λεύ­ουν.

Είναι ένα κλασικό πρωινό Σαβ­βά­του, οποιου­δή­ποτε Σαβ­βά­του στη διάρ­κεια της του­ρι­στι­κής περιό­δου, στο Αερο­δρό­μιο της Κω.

ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ «ΠΕΤΑΝΕ»

Οι αριθμοί είναι οι μόνοι που φαί­νε­ται να «ευη­με­ρούν» στο ΚΑΚΩΙ. Και μιλάμε πάντα για εκεί­νους των αφίξεων. Η φετινή αύξηση είναι πολύ μεγάλη, αν ανα­λο­γι­στεί κανείς την κρίση που πλήττει την Ευρώπη. Η Κως έχει σχεδόν διπλα­σιά­σει τις αφίξεις στο αερο­δρό­μιό της μέσα σε 10 χρόνια, κάτι που λίγοι προ­ο­ρι­σμοί μπορούν να πουν ότι το έχουν κατα­φέ­ρει.

Οι εκτι­μή­σεις θέλουν τις φετινές αφίξεις να «κλεί­νουν» λίγο πάνω από το 1 εκ. επι­βά­τες, κατα­τάσ­σο­ντας το αερο­δρό­μιο της Κω 4ο στην Ελλάδα, μεταξύ των Περι­φε­ρεια­κών.

ΟΙ ΥΠΟΔΟΜΕΣ «ΒΟΥΛΙΑΖΟΥΝ»

Το κτίριο, που σχε­διά­στηκε δεκα­ε­τίες πριν για τις ανάγκες της εποχής, μόνο… τον χειμώνα καλύ­πτει τις ανάγκες – από πλευράς χώρων – των επι­βα­τών. Με 3-4 πτήσεις την ημέρα, για Αθήνα, Θεσ­σα­λο­νίκη και Κρήτη, οι επι­βά­τες δεν θα στρι­μω­χτούν, δεν θα περι­μέ­νουν σε ουρές, δεν θα δουν την πτήση τους να έχει καθυ­στέ­ρηση λόγω «κίνησης στον εναέριο χώρο».

Θα δουν όμως, κου­βά­δες διά­σπαρ­τους στις αίθου­σες ή και πάνω στις ταινίες παρα­λα­βής απο­σκευών, για να μαζεύ­ουν τα νερά που στάζουν απ’ την οροφή του κτιρίου.

Λίγοι είναι οι του­ρί­στες που θα προ­λά­βουν τους κου­βά­δες. Οι περισ­σό­τε­ροι δεν θα τους δουν. Όταν αρχίζει το καλο­καίρι, ευτυχώς, στα­μα­τάνε οι βροχές.

Θα δουν όμως – εάν αντέ­ξουν και μπουν – τουα­λέ­τες σε κάκιστη κατά­σταση, με πόρτες που δεν κλεί­νουν, είτε γιατί δεν έχουν χερού­λια, είτε γιατί δεν έχουν κλει­δα­ριές. Βρύσες που δεν λει­τουρ­γούν, σκου­πί­δια που σωρεύ­ο­νται και μυρωδιά που σε κάνει να σκέ­φτε­σαι να προ­τι­μή­σεις τη – στρι­μωγ­μένη – λύση του αερο­πλά­νου.

Το καλο­καίρι η εικόνα του επιβάτη που μπαίνει στο κτίριο είναι δια­φο­ρε­τική. Τα πάντα είναι ασφυ­κτικά γεμάτα. Οι ουρές, η αίθουσα ανα­μο­νής, τα ελά­χι­στα καθί­σματα, ο εξω­τε­ρι­κός χώρος, οι ανα­χω­ρή­σεις, οι αφίξεις, οι διά­δρο­μοι. Ο κόσμος ξεχει­λί­ζει από παντού.

Φαντα­στείτε, η πρώτη και η τελευ­ταία εικόνα που έχεις από τον τόπο των δια­κο­πών σου, να είναι ατέ­λειω­τες ουρές, είτε για να παρα­λά­βεις, είτε για να παρα­δώ­σεις απο­σκευές. Φαντα­στείτε να κατε­βαί­νεις απ’ το αερο­πλάνο μετά από 3 – κατά μέσο όρο – ώρες πτήσης και να έχεις 3-4 τουα­λέ­τες στη διάθεσή σου, μαζί όμως με άλλους 500 επι­βά­τες!

Ο ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΑΠΑΡΧΑΙΩΜΕΝΟΣ ΕΩΣ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΣ

Όταν ένας επι­βά­της πλη­σιά­σει κάποιον από τους εργα­ζό­με­νους της εται­ρείας Security που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στο αερο­δρό­μιο στην αίθουσα ανα­χω­ρή­σεων, ο τελευ­ταίος – πριν καν ακούσει την ερώτηση – απαντά: «You will hear the announcement» (δηλαδή, θα ακού­σετε την ανα­κοί­νωση). Όχι, δεν δια­θέ­τουν μαντι­κές ικα­νό­τη­τες οι εργα­ζό­με­νοι. Απλά, τους έχει τεθεί τόσες χιλιά­δες φορές τα τελευ­ταία χρόνια, που ξέρουν ότι κατά 99%, η ερώτηση θα είναι, «ποια είναι η έξοδος για τη πτήση μου;».

Στην αίθουσα ανα­μο­νής των ανα­χω­ρή­σεων, οι οθόνες πάνω απ’ τις εξόδους δεν λει­τουρ­γούν, ούτε υπάρχει οθόνη που να δείχνει τις εξόδους και τις πτήσεις συνο­λικά, τις πιθανές καθυ­στε­ρή­σεις, τις αλλαγές ώρας κ.λ.π. Κι αυτό βέβαια, είναι το λιγό­τερο.

Στον κεντρικό χώρο του κτιρίου, λει­τουρ­γεί μόνο ο ένας από τους δύο πίνακες που δείχνει τις πτήσεις και σε ποια γκισέ τσε­κά­ρει η κάθε πτήση. Αν είσαι στην πλευρά του πίνακα που λει­τουρ­γεί καλώς, αν όχι, πρέπει να δια­σχί­σει όλη την αίθουσα – περ­νώ­ντας με ελιγ­μούς ανάμεσα στους κατα­στρι­μωγ­μέ­νους επι­βά­τες που περι­μέ­νουν σε κάποια ουρά – για να δεις που τσε­κά­ρει η πτήση σου.

Το να βρεις καρο­τσάκι να μετα­φέ­ρεις τις απο­σκευές σου – είτε στις αφίξεις, είτε στις ανα­χω­ρή­σεις – αν έμπαινε στο «στοί­χημα», θα έδινε απόδοση πάνω από 8. Στους 167.000 επι­βά­τες που ήρθαν π.χ. τον Σεπτέμ­βριο (κι άλλους τόσους, του­λά­χι­στον, που έφυγαν) αντι­στοι­χούν γύρω στα 20 καρο­τσά­κια (μπορεί και λιγό­τερα), εκ των οποίων δεν λει­τουρ­γούν και όλα…

Οι ταινίες μετα­φο­ράς των απο­σκευών, ειδικά το καλο­καίρι που δου­λεύ­ουν αστα­μά­τητα, χαλάνε συχνά λόγω παλαιό­τη­τας, με απο­τέ­λε­σμα ο χρόνος ανα­μο­νής των επι­βα­τών να αυξά­νε­ται ακόμα περισ­σό­τερο.

Από τους χιλιά­δες επι­βά­τες που δια­κι­νού­νται κάθε μήνα, κάθεται το 1 χιλιο­στό, αφού τα καθί­σματα είναι ελά­χι­στα, είτε στην αίθουσα ανα­μο­νής, είτε στον εξω­τε­ρικό χώρο. Το φαι­νό­μενο των επι­βα­τών να κάθο­νται – ή και να κοι­μού­νται ακόμα – στο πάτωμα, το καλο­καίρι είναι σχεδόν καθη­με­ρινό.

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ 50% ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

Το προ­σω­πικό του Αερο­δρο­μίου, χωρί­ζε­ται σε 2 κατη­γο­ρίες. Αυτό της Υπη­ρε­σίας Πολι­τι­κής Αερο­πο­ρίας, κι εκείνο των ιδιω­τι­κών εται­ρειών που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στο χώρο.

Στην ΥΠΑ αυτή τη στιγμή, εργά­ζο­νται περίπου οι μισοί απ’ ότι προ­βλέ­πε­ται απ’ τον οργα­νι­σμό του αερο­λι­μένα. Αυτό σημαί­νει πως υπάρ­χουν τμήματα, που οι εργα­ζό­με­νοι δεν παίρ­νουν ρεπό και πολύ απλά δεν επαρ­κούν για να καλύ­ψουν τις ανάγκες.

Στις ιδιω­τι­κές εται­ρείες, τα πράγ­ματα είναι χει­ρό­τερα. Οι μισθοί είναι χαμηλοί, πλην ελα­χί­στων εξαι­ρέ­σεων. Τα ωράρια – για κάποιους – δύσκολα, αλλά ακόμα το 8ωρο για πολλούς είναι «σπαστό», που σημαί­νει επι­πλέον μετα­κι­νή­σεις, βεν­ζί­νες κ.λ.π. Οι συν­θή­κες, ειδικά στην υψηλή περίοδο, είναι απε­ρί­γρα­πτες, αφού συνήθως το προ­σω­πικό είναι λιγό­τερο απ’ όσο χρειά­ζε­ται και πρέπει ένας άνθρω­πος να βγάζει δουλειά για του­λά­χι­στον δύο. Οι υπε­ρω­ρίες είναι κάτι σαν ανέκ­δοτο…

Ένα απλό παρά­δειγμα. Στον καθα­ρι­σμό, σε κάθε βάρδια, δου­λεύ­ουν γύρω στα 5 άτομα. Σε κάποιες βάρδιες ίσως και λιγό­τε­ροι. Για όλο το κτίριο. Με 5.000 επι­βά­τες την ημέρα, μπορεί εύκολα κάποιος να συμπε­ρά­νει τι ανα­λο­γεί σε κάθε εργα­ζό­μενο.

Σε άλλες εται­ρείες, υπάρ­χουν εργα­ζό­με­νοι που δου­λεύ­ουν σε χώρους χωρίς κλι­μα­τι­σμό – και με αφόρητη ζέστη και χιλιά­δες επι­βά­τες – ή άλλοι που εργά­ζο­νται επί 8 ώρες μέσα στο λιοπύρι.

ΙΑΤΡΕΙΟ ΧΩΡΙΣ ΓΙΑΤΡΟ

Ένας επι­βά­της λιπο­θυ­μάει στην αίθουσα των ανα­χω­ρή­σεων. Λίγο η ζέστη, λίγο η ασφυ­κτική ατμό­σφαιρα από τους εκα­το­ντά­δες επι­βά­τες που βρί­σκο­νται σε τόσο μικρό χώρο, τον κάνουν να χάσει τις αισθή­σεις του. Αν συνέλ­θει και νιώθει καλά, τότε μικρό το κακό. Αν όμως εξα­κο­λου­θεί να νιώθει αδια­θε­σία; Τότε, θα πρέπει να κληθεί ένας από τους 2 για­τρούς που απα­σχο­λού­νται στο Κέντρο Υγείας της Αντι­μά­χειας, κι αν τα πράγ­ματα είναι πιο σοβαρά και ο χρόνος που απαι­τεί­ται για να έρθει ο γιατρός κρί­σι­μος, θα πρέπει να γίνει ανα­κοί­νωση απ’ τα μεγά­φωνα, «αν υπάρχει γιατρός στο κτίριο…». Στο 4ο Περι­φε­ρειακό Αερο­δρό­μιο της χώρας όλα αυτά.

ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ «ΟΝΕΙΡΑ»

Οι δύο επι­πλέον θέσεις στάθ­μευ­σης αερο­σκα­φών είναι ιστορία που μπορεί να ζωντα­νέ­ψει μνήμες δεκα­ε­τιών. Ο παράλ­λη­λος τρο­χό­δρο­μος στην πίστα, που θα μειώσει ουσια­στικά το χρόνο που μένει κατει­λημ­μέ­νος ο κυρίως τρο­χό­δρο­μος, άρα θα επι­τρέ­πει την προ­σγεί­ωση και απο­γεί­ωση περισ­σό­τε­ρων αερο­πλά­νων, είναι πάγιο αίτημα, αλλά μάλλον έτσι θα μείνει. Το ραντάρ, όχι μόνο θα εκσυγ­χρο­νί­σει τον τρόπο που γίνεται η προ­σέγ­γιση των αερο­σκα­φών, αλλά θα μειώσει τις καθυ­στε­ρή­σεις και κατά συνέ­πεια θα αυξήσει τη χωρη­τι­κό­τητα του αερο­δρο­μίου. Όλα τα παρα­πάνω, θα φέρουν περισ­σό­τερα αερο­πλάνα. Και άρα περισ­σό­τε­ρους επι­βά­τες. Και που θα μπουν όλοι αυτοί;

Ο εκσυγ­χρο­νι­σμός των μηχα­νη­μά­των ή η αγορά μηχα­νη­μά­των που είναι απα­ραί­τητα σε ένα αερο­δρό­μιο, απαιτεί χρήμα. Και μπορεί το αερο­δρό­μιο να εισπράτ­τει πολλά, του απο­δί­δο­νται όμως ελά­χι­στα. Υπάρ­χουν τμήματα που διεκ­δι­κούν να πάρουν μηχα­νή­ματα τα τελευ­ταία 15 χρόνια…

Το κτίριο είναι ο μεγάλος «καημός». Η επέ­κτασή του μεγάλης σημα­σίας, αφού όχι μόνο θα μπο­ρέ­σει να εξυ­πη­ρε­τή­σει καλύ­τερα όλον αυτόν τον κόσμο, αλλά θα μπο­ρέ­σει να δώσει επι­πλέον οικο­νο­μι­κές ανάσες στον αερο­λι­μένα με τη δημιουρ­γία χώρων για εμπο­ρι­κές χρήσεις.

ΑΕΡΟΛΙΜΕΝΑΡΧΗΣ: ΠΑΡΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ Η ΣΕΖΟΝ ΚΥΛΗΣΕ ΟΜΑΛΑ

Ικα­νο­ποι­η­μέ­νος από την πορεία της σεζόν, παρά τα προ­βλή­ματα και την αύξηση, είναι ο Αερο­λι­με­νάρ­χης κ. Καλού­δης.

«Ευτυχώς τα πράγ­ματα κύλησαν ομαλά, με τη βοήθεια και όλου του προ­σω­πι­κού και όλων των φορέων. Δεν είχαμε πολλές καθυ­στε­ρή­σεις. Παρ’ όλη την αύξηση που φέτος υπο­λο­γί­ζουμε γύρω στο 10% δεν είχαμε πολλά προ­βλή­ματα», θα πει στο «ΒτΚ».

Το ρεκόρ των… καθυ­στε­ρή­σεων

Όταν ανέλαβα το 2011, λέει ο κ. Καλού­δης, οι καθυ­στε­ρή­σεις είχαν σπάσει όλα τα ρεκόρ. Είχαν φτάσει τα 119.000 λεπτά. Την επόμενη χρονιά, μετά από παρεμ­βά­σεις που κάναμε και στις οποίες έχουμε ανα­φερ­θεί πολ­λά­κις, κατορ­θώ­σαμε να κλείσει η χρονιά με 8.444 λεπτά καθυ­στε­ρή­σεων. Πέρσι έκλεισε με 6.500, κάπου εκεί θα είμαστε και φέτος παρ’ όλη την αύξηση της κίνησης.

Η φετινή κίνηση

«Η κίνηση φέτος θα κλείσει στο 1.100.000 επι­βά­τες περίπου. Πλη­σιά­ζουμε τα 2,5 εκ. αφι­ξα­να­χω­ρή­σεων. Οι υπο­δο­μές, οι δυνα­τό­τη­τες του αερο­δρο­μίου είναι γύρω στο 1 εκ. αφι­ξα­να­χω­ρή­σεις. Κάνουμε ότι μπο­ρούμε για να μην καθυ­στε­ρούμε τον κόσμο και να μην τον ταλαι­πω­ρούμε. Έγιναν πολλές προ­σπά­θειες και αυτό κάνουμε κάθε χειμώνα πριν ξεκι­νή­σει η κάθε σεζόν», επι­ση­μαί­νει ο κ. Καλού­δης και συνε­χί­ζει:

Το προ­σω­πικό

«Το προ­σω­πικό μας είναι πολύ μειω­μένο, μπορώ να σας πω κατά το ήμισυ, υπάρ­χουν τμήματα που δου­λεύ­ουν καθη­με­ρινά χωρίς ρεπό και όλα τα κενά που μπο­ρούμε τα συμπλη­ρώ­νουμε με απο­σπά­σεις συνα­δέλ­φων από άλλα αερο­δρό­μιο της χώρας, ή από την κεντρική υπη­ρε­σία. Αυτή τη στιγμή υπη­ρε­τούν γύρω στα 53 με 55 άτομα, αλλά για να λει­τουρ­γή­σει ένα αερο­δρό­μιο σωστά, χρειά­ζο­νται του­λά­χι­στον τα διπλά­σια».

Η συνερ­γα­σία με τους ιδιω­τι­κούς φορείς

Άψογη χαρα­κτη­ρί­ζει τη συνερ­γα­σία της ΥΠΑ με τους ιδιω­τι­κούς φορείς του αερο­δρο­μίου ο κ. Καλού­δης τονί­ζο­ντας πως δεν έχει κανένα παρά­πονο. «Πάντα υπάρ­χουν μικρο­προ­βλή­ματα», λέει, «αλλά αυτά είναι μέσα στη δουλειά μας και στο στρες της καθη­με­ρι­νό­τη­τας».

Τα έργα

«Για τις δύο θέσεις στάθ­μευ­σης που έχουνε παρα­μεί­νει ημι­τε­λής από το 2005, δεν έχει γίνει τίποτα. Για το κτίριο, η μελέτη είναι από το 2005, έτοιμη προς δημο­πρά­τηση. Επί υπουρ­γίας Βορίδη, είχα ανέβει στην Αθήνα, με τον τότε Αντι­δή­μαρχο κ. Μπαλαλή, τον Υφυ­πουργό Του­ρι­σμού κ. Νικη­τιάδη, τη Διοί­κηση της ΥΠΑ και τον επι­σκε­φθή­καμε. Είχε υπο­σχε­θεί να γίνουν και το κτίριο και οι 2 θέσεις στάθ­μευ­σης, σε 3 φάσεις, με το «σπα­τό­σημο». Μετά άλλαξε η Κυβέρ­νηση, άλλαξαν τα πράγ­ματα και παρέ­μεινε η κατά­σταση στις υπο­σχέ­σεις εκείνης της βραδιάς».

Ιεράρ­χηση προ­βλη­μά­των

«Δεν μπορεί να είναι ένα, πρέπει να είναι πολλά μαζί. Για να μπο­ρέ­σουμε να αυξή­σουμε την κίνηση θα πρέπει καταρ­χάς να αυξη­θούν οι θέσεις στάθ­μευ­σης, να επε­κτα­θούν οι κτι­ρια­κές εγκα­τα­στά­σεις και να γίνει ο παράλ­λη­λος τρο­χό­δρο­μος. Αυτά τα 3 πρέπει να γίνουν μαζί. Δεν μπορείς να πεις ότι κάνεις το ένα και όχι τα υπό­λοιπα. Είναι και τα 3 απα­ραί­τητα.

Χρειά­ζε­ται επίσης, εκσυγ­χρο­νι­σμός των μηχα­νη­μά­των, ψυκτικά μηχα­νή­ματα, ηλε­κτρο­γεν­νή­τριες. Τα μηχα­νή­ματα των ταινιών είναι παλιά και δημιουρ­γούν προ­βλή­ματα.

Το ραντάρ θα μειώσει το χρόνο μεταξύ δύο αερο­σκα­φών, οπότε αυτό­ματα αυξάνει την κίνηση του αερο­δρο­μίου. Αλλά τι να την κάνεις την αύξηση της κίνησης, όταν δεν έχεις χώρους να βάλεις και τα αερο­πλάνα και τους επι­βά­τες. Δεν μπο­ρούμε να δεχτούμε περισ­σό­τερα από 7 αερο­πλάνα την ώρα. Δεν ξέρω αν υπάρχει προ­ο­πτική για το ραντάρ, αλλά με την κατά­θεση των δεσμευ­τι­κών προ­σφο­ρών, ας ελπί­σουμε ότι ο ιδιώτης να το δει».

Τι θα αλλάξει με τον ιδιώτη

Η αερο­ναυ­τι­λία, τονίζει ο Αερο­λι­με­νάρ­χης, παρα­μέ­νει στο κράτος. Δηλαδή, οι ελεγ­κτές ενα­έ­ριας κυκλο­φο­ρίας, οι ηλε­κτρο­νι­κοί, το κέντρο τηλε­πι­κοι­νω­νιών. Ο έλεγχος δηλαδή θα είναι κρα­τι­κός δηλαδή, κατα­λή­γει.

Ασφα­λέ­στατο

Σε ότι αφορά το θέμα της ασφά­λειας, ο κ. Καλού­δης επι­ση­μαί­νει ότι «σε επι­θε­ώ­ρηση από την Ευρώπη πριν 2 χρόνια πήραμε συγ­χα­ρη­τή­ρια. Είμαστε το μονα­δικό αερο­δρό­μιο που περά­σαμε όλα τα στάδια, όλους τους ελέγ­χους, χωρίς καμία παρα­τή­ρηση».

Ανα­φε­ρό­με­νος στο θέμα της αστυ­νό­μευ­σης, τονίζει ότι, «όπως όλες οι υπη­ρε­σίες πάσχουν από προ­σω­πικό, έτσι και το Αστυ­νο­μικό Τμήμα. Προ­σπα­θούν με ενί­σχυση με δόκι­μους να καλύ­ψουν τις ανάγκες τους το καλο­καίρι. Δεν ξέρω τι θα γίνει του χρόνου, που δεν θα υπάρ­χουν δόκιμοι. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει προ­σω­πικό στο Α.Τ., δεν μπορείς να κάνεις σωστή αστυ­νό­μευση και δικαιο­λο­γη­μένα. Γιατί, όταν έχεις δια­βα­τη­ριακό έλεγχο και ξέρετε ότι από τρίτες χώρες έχουμε πάρα πολύ κόσμο, είναι δύσκολο να αστυ­νο­μεύ­εις και τους υπό­λοι­πους χώρους».

Η πονε­μένη ιστορία του γιατρού

Τον ρωτάμε για την έλλειψη γιατρού στο αερο­δρό­μιο. «Πονε­μένη ιστορία», θα πει. «Υπάρ­χουν 2 γιατροί στο κέντρο υγείας και προ­σπα­θούμε με αυτούς, όταν έχουμε περι­στα­τικό να καλυ­φθούμε. Κανο­νικά έπρεπε να είναι στε­λε­χω­μένο το ιατρείο που υπάρχει στο αερο­δρό­μιο. Μετά από αγώνες και παρεμ­βά­σεις μου, κατορ­θώ­σαμε να έρθει 2ος γιατρός στο κέντρο υγείας».

* Από τις 4 Απρι­λίου του 1964 (που ξεκί­νησε η λει­τουρ­γία του ΚΑΚΩΙ) μέχρι σήμερα, έχουν περάσει 50 χρόνια. Μέσα σ’ όλα αυτά τα χρόνια και οι ανάγκες και οι απαι­τή­σεις άλλαξαν, μεγά­λω­σαν. Το Αερο­δρό­μιο, ασθμαί­νει να ακο­λου­θή­σει τις αλλαγές, κυρίως λόγω κρα­τι­κής αδια­φο­ρίας.

Στον «αγώνα ταχύ­τη­τας» μεταξύ των μεγάλων προ­ο­ρι­σμών της χώρας, αλλά και της Μεσο­γείου, η Κως παίρνει μέρος κάθε χρόνο. Και συνήθως πλα­σά­ρε­ται σε μια από τις πρώτες θέσεις. Μόνο που οι άλλοι τρέχουν με «κούρσες» και εμείς με… κάρο.

Πηγή: vimatisko.gr