ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Ο Σεφ Δημήτρης Κουλλιάς, μετέτρεψε τη μυρωδιά της βαθιάς θάλασσας και τη γεύση του φόβου του δύτη σε βρώσιμο αποτέλεσμα

news room 4 λεπτά ανάγνωση
655

Οι περισ­σό­τε­ροι κοινοί θνητοί, δε μπορούν να κατα­λά­βουν αυτή τη σπάνια ράτσα ανθρώ­πων, που τόλ­μη­σαν να κάνουν το άλμα της μαγει­ρι­κής τέχνης. Γνω­ρί­ζο­ντας ίσως, ότι για να φτάσεις ψηλά, πρώτα πρέπει να βου­τή­ξεις βαθιά, μέχρι τον πάτο της μαγει­ρι­κής «κατσα­ρό­λας», να μελε­τή­σεις, να βασα­νί­σεις το μυαλό σου μέρες και νύχτες, να γευθείς τη γλύκα της επι­τυ­χίας και την πίκρα της απο­τυ­χίας, να επι­δο­κι­μα­στείς και να απο­δο­κι­μα­στείς. Η μαγει­ρική τέχνη, είναι κουλ­τούρα, που απο­τυ­πώ­νει την πολι­τι­στική και οικο­νο­μική ιστορία ενός τόπου, στα βάθη των αιώνων.

Γι΄ αυτό το θείο δώρο, που φτάνει κάθε φορά στο τραπέζι μας, ικα­νο­ποιώ­ντας τη σημα­ντική αίσθηση της γεύσης, κάποιοι βασά­νι­σαν πολύ το μυαλό τους. Όλοι σχεδόν, έχουν κόψει και έχουν κάψει τα χέρια τους πολλές φορές, αλλά γι΄ αυτούς είναι λεπτο­μέ­ρεια, όταν το απο­τέ­λε­σμα τους αντα­μεί­βει.

Κανείς δε μπορεί να φαντα­στεί, τι συμ­βαί­νει σε έναν επαγ­γελ­μα­τικό χώρο μαγει­ρι­κής, σε ώρα αιχμής. Και κανείς από αυτούς που αργό­τερα θα δοκι­μά­σουν, δε μπορεί να ζήσει το άγχος και την αγωνία της κάθε φοράς. Διότι ακριβώς, η μαγει­ρική, δεν είναι δουλειά ρου­τί­νας, είναι κάθε φορά, μια νέα δοκι­μα­σία, που ο σεφ υπο­μέ­νει καρ­τε­ρικά, με αντάλ­λαγμα την έκφρασή του, μέσα από το ανα­με­νό­μενο, γευ­στικό απο­τέ­λε­σμα.

Η μαγει­ρική τέχνη, είναι μεράκι, αισθη­τικό απο­τέ­λε­σμα, παλέτα γευ­στι­κών χρω­μά­των. Και βέβαια, δημιούρ­γημα προ­σω­πι­κής δεξιο­τε­χνίας.

Έτσι ξαφνικά, έλαβα το μήνυμα από τον Καλυ­μνια­κής κατα­γω­γής σεφ Δημήτρη Κουλλιά, που εδώ και χρόνια, δημιουρ­γεί γεύσεις, ως Executive Chef στο ξενο­δο­χείο Horizon Beach Resort στην Κω.

«Στέλλω να δοκι­μά­σεις πάστα, κρέμα φούσκας»…

Αχ! Αυτά τα καλύ­μνικα «ποδο­σί­μια», που σχεδόν πάντα, συνο­δεύ­ο­νται από μια επι­στολή…

Το μήνυμα μου θύμισε το απόλυτο τελε­σί­γραφο του Νίκου Καζαν­τζάκη στο Ζορμπά… «Εύρον πρα­σί­νην πέτραν ωραιο­τά­την. Ελθέ αμέσως!»… γιατί κάθε Καλύ­μνιος, κρύβει μέσα του έναν Ζορμπά…

Άνοιξα ανυ­πό­μονα το βαζάκι και αμέσως ξεχύ­θη­καν οι μυρω­διές και οι ανα­μνή­σεις μαζί. Μύρισε θάλασσα, σφουγ­γάρι και όστρακο… Αγωνία του Καλύ­μνιου βου­τη­χτή, ρυτίδες βαθιές στο μέτωπο, αλμύρα, γεν­ναιό­τητα, ψυχή αδά­μα­στη… Δάκρυσα σχεδόν πριν δοκι­μάσω. Η αγα­πη­μένη γεύση της φούσκας, μου βασά­νισε το μυαλό, όπως υποθέτω ότι βασα­νί­στηκε ο σεφ μέχρι να κατα­λή­ξει στη δημιουρ­γία του.

Και όταν επι­κοι­νώ­νησα με τον Δημήτρη Κουλλιά για να τον ευχα­ρι­στήσω, μου ανα­κοί­νωσε ότι ήδη έχει δώσει τη συνταγή και την τεχνο­γνω­σία στην «Kalymnos Sea Food» τη Συνε­ται­ρι­στική Επι­χεί­ρηση Γυναι­κών Καλύ­μνου, με Πρόεδρο το Γιώργο Κατσο­τούρχη και από τις αρχές Οκτω­βρίου, αυτή, η πρώτη μετα­ποί­ηση της φου­σκο­σα­λά­τας θα παρα­σκευά­ζε­ται εκεί.

Η γεύση της φούσκας, είναι για λίγους. Αυτή την απροσ­διό­ρι­στη υφή, δεν την τολμούν όλοι. Είναι για ιδιαί­τερα γούστα. Ο Δημή­τρης Κουλ­λιάς, το γνω­ρί­ζει. Γι΄ αυτό και φρό­ντισε να δια­τη­ρή­σει μέσα από το απο­τέ­λε­σμα, τη θύμηση των συστα­τι­κών της θάλασ­σας, σε μία άλλη, πιο εύπεπτη μορφή, σε ένα εξαι­ρε­τικό πατέ.

«Ο πρώτος που άνοιξε και έφαγε φούσκα, πρέπει να πει­νούσε πολύ. Αυτός που την έβαλε στο μπου­κάλι, μαζί με τη μάνα – θάλασσα, για να τη συντη­ρή­σει, πρέπει να την είχε ερω­τευ­θεί. Εμείς, δεν θα πάψουμε ποτέ να ευγνω­μο­νούμε και τους δύο» ανα­φέ­ρει ο Σεφ στο «γράμμα από το νησί» και συνε­χί­ζει:

«Στην Κάλυμνο θεω­ρεί­ται δώρο από τη θάλασσα και εξαί­ρε­τος μεζές, αλλά σχεδόν όλος ο υπό­λοι­πος κόσμος τη βλέπει επι­φυ­λα­κτικά, κατα­τάσ­σο­ντάς την στα ατα­ξι­νό­μητα.

Σαν ατόφιο προϊόν, η γεύση της είναι σκέτο ιώδιο και αλάτι για πολλούς, αλλά για κάποιους άλλους, μονα­δική νοστι­μιά, με έντονη μυρωδιά βαθειάς θάλασ­σας και κάτι ακόμα ακα­θό­ρι­στο, που σπάει τα standard των τεσ­σά­ρων γεύσεων, ίσως η μεταλ­λική γεύση του φόβου στο στόμα του δύτη…

Αυτό που κρατάτε στα χέρια σας, είναι μια φου­σκο­σα­λάτα, η πρώτη τολμηρή μετα­ποί­ηση της φούσκας ή του σπι­νιά­λου και ακο­λου­θούν άλλες».

Και ο ίδιος κατα­λή­γει: «Με μεγάλη μου χαρά, χάρισα τη συνταγή και την τεχνο­γνω­σία του σκευά­σμα­τος στο σύλλογο του νησιού μου και τους εύχομαι καλή επι­τυ­χία και καλο­τά­ξιδο το νέο προϊόν»…

 

Δημήτρη Κουλλιά,

Δεν σου αξίζουν συγ­χα­ρη­τή­ρια, μόνο για την έμπνευση και τη δημιουρ­γία. Διότι κατόρ­θω­σες να «εγκλω­βί­σεις» την ομορφιά και τη μαγική μυρωδιά των συστα­τι­κών της θάλασ­σας σε ένα μικρό βαζάκι. Τις γνωστές, δια­χρο­νι­κές, βαθιές, θαλασ­σι­νές, καλύ­μνι­κες μυρω­διές…

Βασικά, αξίζεις συγ­χα­ρη­τή­ρια για το ήθος και τον αλτρο­ϋ­ι­σμό σου. Τη διάθεσή σου να διδά­ξεις, να παρά­γεις νέους σεφ, να μετα­λα­μπα­δεύ­εις την προ­σω­πική σου εμπει­ρία και δεξιο­τε­χνία, την κρυφή σου έμπνευση σε συντα­γές και αυτό, δεν το συναντά εύκολα κανείς.

Και δεν προ­έρ­χε­ται από τον εσω­τε­ρικό κόσμο συνη­θι­σμέ­νου ανθρώ­που. Πρέπει κανείς, να συγκε­ντρώ­νει πολλά μαζε­μένα χαρί­σματα. Να έχει κατα­φέ­ρει να δαμάσει τα πάθη και την αντα­γω­νι­στι­κό­τητά του, για να είναι ξεκά­θα­ρος αλτρο­ϋ­ι­στής. Διότι, η ανοδική ιδιαι­τε­ρό­τητα μιας προ­σω­πι­κό­τη­τας δεν συζη­τιέ­ται απλά. Απο­δει­κνύ­ε­ται…

Η Καλυ­μνιακή παροι­κία της Ρόδου, αισθά­νε­ται για άλλη μια φορά υπε­ρή­φανη για τους Καλύ­μνιους της δια­σπο­ράς που ξεχω­ρί­ζουν.

 

Η Πρό­ε­δρος

Μαρία Βάλλα

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.