Γραφικότητες

Όχι, δεν είναι μόνον μάστιγα αυτό το περί­φημο «κατόπιν ενερ­γειών μου» που έρχεται από παλιά. Οσο παλιά είναι και η ταινία του Μαυ­ρο­για­λού­ρου. Είναι αστείο πλέον και άκρως γραφικό, όσο και η ασπρό­μαυρη ελλη­νική ταινία. Εν έτει 2019 που όλα τριγύρω αλλά­ξουνε ή του­λά­χι­στον λέμε πως προ­σπα­θούμε να γίνουμε ένα σύγ­χρονο κράτος, όλα τα ίδια μένουν. Δελτία τύπου με τρεις γραμμές για την συνά­ντηση του βου­λευτή με τον τάδε υπουργό με τις γνωστές χαμο­γε­λα­στές στη­μέ­νες φωτο­γρα­φίες της χει­ρα­ψίας ή επι­με­λώς ατη­μέ­λη­τες στο γραφείο του υπουρ­γού, να μας γνω­στο­ποιούν την βούληση της κυβέρ­νη­σης για λύσεις. Εκείνο δε που φέρνει πολλά χαμό­γελα, είναι ο άτυπος δια­γω­νι­σμός μέσω δελτίων τύπου, για το ποιος είπε πρώτος το πρό­βλημα στον υπουργό και εάν τυχόν υπάρξει λύση, φυσικά είναι «κατόπιν ενερ­γειών», του καθένα χωριστά. Ιστο­ρίες επι­κοι­νω­νια­κής υπερ­βο­λής. Το «εγώ» φωνάζει από μακριά και κλείνει το μάτι στους ψηφο­φό­ρους του καθενός. Και μένουν κάποιοι ρομα­ντι­κοί να πιστεύ­ουν  ακόμη,  πως σε μια χώρα που σφα­δά­ζει εξ αιτίας τέτοιων νοο­τρο­πιών, πως αλλαγή σελίδας σημαί­νει συνεν­νό­ηση συνερ­γα­σία, εθνικό σχέδιο (βλέπε τοπικό εν προ­κει­μένω με την δημιουρ­γία ενιαίου μετώπου για διεκ­δί­κηση και λύση τον προ­βλη­μά­των των νησιών).