Μυστικά, ψέματα και ερωτηματικά για την τραγωδία στην Αίγινα

Η ένορκη εξέταση του ιδιο­κτήτη του «Duende», ο οποίος κατα­θέ­τει ότι ο Θρα­σύ­βου­λος Λυκου­ρέ­ζος του τηλε­φώ­νησε μετά την τρα­γω­δία ενώ βρι­σκό­ταν σε καφε­τέ­ρια του Κολω­να­κίου

Τηλε­φώ­νημα σε καφε­τέ­ρια του… Κολω­να­κίου και όχι στο Λιμε­ναρ­χείο της Αίγινας, όπου μιλούσε για «πολλά θύματα στο ναυάγιο», είχε σπεύσει να πραγ­μα­το­ποι­ή­σει περίπου 45 λεπτά μετά το τραγικό συμβάν ο οδηγός του μοι­ραίου ταχυ­πλόου Θρα­σύ­βου­λος Λυκου­ρέ­ζος!

Ο 77χρονος επί δυόμισι ώρες δεν είχε ειδο­ποι­ή­σει κανέναν αρμόδιο φορέα για να βοη­θή­σει τους άτυχους ναυα­γούς. Αντί όμως να ενδια­φερ­θεί για τα ανθρώ­πινα θύματα, είχε σπεύσει να τηλε­φω­νή­σει στον ιδιο­κτήτη του ταχυ­πλόου που έπινε καφέ στο Κολω­νάκι για να τον ενη­με­ρώ­σει για το συμβάν.

Και ενώ δήλωνε ότι «αγνο­ούσε αρχικά την ύπαρξη θυμάτων», στην κατά­θεση που παρου­σιά­ζει «Το Βήμα», όπως και άλλες πτυχές της ομι­χλώ­δους υπό­θε­σης, φέρεται να έχει ανα­φέ­ρει στον θαμώνα του Κολω­να­κίου ότι «έγινε ένα φοβερό ατύχημα και φοβόταν για ενδε­χό­μενο αριθμό θυμάτων». Με κύριο μέλημα να απο­λο­γη­θεί για τη «ζημιά» σε εκείνον που του είχε παρα­χω­ρή­σει το ταχύ­πλοο και όχι να προ­σφέ­ρει βοήθεια στους άτυχους ανθρώ­πους.

Το πολυ­συ­ζη­τη­μένο ναυτικό δυστύ­χημα σημειώ­θηκε στις 12.30 το μεση­μέρι της 16ης Αυγού­στου 2016, όταν το ταχύ­πλοο «Duende» το οποίο οδη­γούσε ο 77χρονος επι­χει­ρη­μα­τίας Θρα­σύ­βου­λος Λυκου­ρέ­ζος, με επι­βά­τες τρεις ηλι­κιω­μέ­νους φίλους του, εμβό­λισε το του­ρι­στικό πλοιά­ριο «Αντωνία» στο οποίο επέ­βαι­ναν 24 άτομα, από τα οποία πνί­γη­καν τα τέσσερα, ανάμεσά τους και ένα πεντά­χρονο αγόρι.

Οπως ανέ­φε­ραν στο «Βήμα της Κυρια­κής» νομικοί αλλά και ναυ­τι­λια­κοί παρά­γο­ντες, «το ναυτικό αυτό τραγικό συμβάν έχει πολλές ομοιό­τη­τες με πολύ­νε­κρες πλα­γιο­με­τω­πι­κές συγκρού­σεις σε τροχαία ατυ­χή­ματα σε δια­σταυ­ρώ­σεις όπου τίθεται θέμα προ­τε­ραιό­τη­τας. Ενώ όμως στον δρόμο τα θέματα είναι σαφή, στην αχανή θάλασσα υπάρ­χουν θολά σημεία. Το ταχύ­πλοο που φέρεται να εκι­νείτο, σύμφωνα με αρχικές εκτι­μή­σεις πραγ­μα­το­γνω­μό­νων, με ταχύ­τητα 21 μίλια την ώρα ερχόταν από δεξιά της λάντζας και οι κανόνες απο­τρο­πής ατυ­χη­μά­των στη θάλασσα επι­βάλ­λουν ο οδηγός του σκάφους που δεν έχει προ­τε­ραιό­τητα να στα­μα­τή­σει. Υπάρχει όμως και συμπλη­ρω­μα­τι­κός κανόνας που ανα­φέ­ρει ότι, αν δεν υπάρχει συγκρά­τηση του σκάφους που δεν έχει την προ­τε­ραιό­τητα, δηλαδή του “Αντωνία”, η ευθύνη μετα­φέ­ρε­ται στον χει­ρι­στή του ερχό­με­νου από δεξιά σκάφους, δηλαδή του ταχυ­πλόου “Duende”, να απο­φύ­γει τη σύγκρουση. Ο 77χρονος επι­κα­λεί­ται ότι εκείνη την ώρα είχε στραμ­μένη την προσοχή του “ως όφειλε” στα δεξιά του όπου υπήρχαν και άλλα πλοιά­ρια. Και έτσι δεν έκανε καμία κίνηση να απο­φύ­γει τη σύγκρουση. Και αυτό παρότι υπάρ­χουν δεκάδες μάρ­τυ­ρες που λένε ότι και από το του­ρι­στικό πλοίο αλλά και από την παραλία του φώναζαν και τον προει­δο­ποιού­σαν για την επερ­χό­μενη σύγκρουση. Τα περί μη αντί­λη­ψης του πλοια­ρίου που ερχόταν από αρι­στερά είναι ένας ισχυ­ρι­σμός που έχει δια­τυ­πω­θεί και σε άλλα  παρό­μοια ναυτικά ατυ­χή­ματα και είναι δύσκολο να αμφι­σβη­τη­θεί. Ωστόσο από τις ανα­λύ­σεις κλήσεων και άλλες έρευνες θα εξε­τα­σθεί αν ο 77χρονος μιλούσε στο κινητό του και αν ήταν υπό την επήρεια αλκοόλ, όπως έχει προ­κύ­ψει σε πολλά ναυτικά ατυ­χή­ματα. Μέχρι στιγμής όμως υπάρ­χουν ενδεί­ξεις ότι στο ατύχημα δεν έχει παίξει σημα­ντικό ρόλο άλλος αστάθ­μη­τος παρά­γο­ντας».

Το «μυστή­ριο» με τη συνε­πι­βά­τιδα

Από αξιω­μα­τι­κούς του Λιμε­νι­κού και άλλα στελέχη του υπουρ­γείου Εμπο­ρι­κής Ναυ­τι­λίας έχει απο­κλει­σθεί η περί­πτωση οδηγός του  ταχυ­πλόου να ήταν άλλο πρόσωπο και όχι ο 77χρονος ή να υπήρχαν και άλλοι επι­βά­τες.

Οπως ανα­φέ­ρουν, «είχε ανα­φερ­θεί ότι οδη­γούσε ο γιος, ο γαμπρός ή άλλος νεαρός συγ­γε­νής του 77χρονου και αυτός τάχα να ανέλαβε εκ των υστέρων την ευθύνη για τον χει­ρι­σμό του ταχυ­πλόου  προ­κει­μέ­νου να τους καλύψει. Ωστόσο ο μονα­δι­κός γιος του Θρα­σύ­βου­λου Λυκου­ρέ­ζου είχε σκο­τω­θεί προ δεκα­ε­τίας από πτώση από παρά­θυρο πολυ­κα­τοι­κίας στο Κολω­νάκι, ο γαμπρός του την ώρα του δυστυ­χή­μα­τος ήταν μαζί με την κόρη του στην Κρήτη και οι άλλοι νεαροί συγ­γε­νείς του είναι ηλικίας 10-12 ετών. Εξάλλου και οι περισ­σό­τε­ροι αυτό­πτες μάρ­τυ­ρες που είδαν τους επι­βά­τες του ταχυ­πλόου διέ­κρι­ναν τον συγκε­κρι­μένο καπε­τά­νιο και τους τρεις ηλι­κιω­μέ­νους φίλους του που κατέ­θε­σαν σχετικά».

Ενα άλλο ζητού­μενο είναι τι είχε συμβεί με την 65χρονη   συνε­πι­βά­τιδά του κυρία ΘεοδότηΚαρα­κάση, η οποία του­λά­χι­στον ως το πρωί της Παρα­σκευής δεν είχε εμφα­νι­σθεί να κατα­θέ­σει επι­κα­λού­μενη «σοκ» από το τραγικό συμβάν. Η κυρία Καρα­κάση, που είχε επαγ­γελ­μα­τική ιδιό­τητα αισθη­τι­κός και δια­μέ­νει στο Χαλάν­δρι, φέρεται να ήταν επί σειρά ετών οικιακή βοηθός του μεγάλου έλληνα ζωγρά­φου Γιάννη Μόραλη – απε­βί­ωσε το 2009 – ο οποίος διέμενε στην Αίγινα. Εκείνη την περίοδο φέρεται να γνω­ρί­στηκε με πολλούς κατοί­κους του νησιού, ανάμεσα σε αυτούς και με τον ήδη  προ­φυ­λα­κι­σθέ­ντα Θρα­σύ­βουλο Λυκου­ρέζο, ο οποίος είχε κατα­σκευά­σει προ δεκα­ε­τίας στο συγκε­κρι­μένο νησί του Σαρω­νι­κού  με άλλο συνε­ταίρο του ναυ­πη­γείο σκαφών ανα­ψυ­χής αλλά και κατά­στημα πώλησης σχε­τι­κών εξαρ­τη­μά­των.     

Σύμφωνα με μαρ­τυ­ρίες, η κυρία Καρα­κάση «είχε πανι­κο­βλη­θεί μετά το δυστύ­χημα, αγω­νιούσε για να έλθει σωστική λέμβος και όταν αυτή κατέ­φθασε κοντά στο “Duende”, στη σπα­σμω­δική κίνηση να ανέβει, έπεσε στη θάλασσα και κατά την πτώση της χτύπησε το πόδι της».

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, μετά το συμβάν έσπευσε να φύγει από  το νησί με φερι­μπότ της γραμμής με προ­ο­ρι­σμό τον Πειραιά, απέφυγε να δώσει κατά­θεση και τα ίχνη της από τότε εξα­φα­νί­στη­καν διευ­ρύ­νο­ντας τη σενα­ριο­λο­γία για τα «μυστικά» και το παρα­σκή­νιο της τρα­γω­δίας  της Αίγινας. Εκπρό­σω­ποι της πλευράς του κατη­γο­ρού­με­νου χει­ρι­στή του ταχυ­πλόου δήλωναν «άγνοια για την τύχη της 65χρονης» και ότι δεν έχουν καμία σχέση με τη συγκε­κρι­μένη επιλογή της,  συμπλη­ρώ­νο­ντας ότι «πιθανώς λόγω της εξα­φά­νι­σής της δίνεται μεγα­λύ­τερη αξία στην κατά­θεσή της από αυτήν που μπορεί να έχει τελικά, δημιουρ­γεί­ται ένα μυστή­ριο που ίσως να μην υπάρχει!».  

Η ίδια σε σύντομη τηλε­φω­νική παρέμ­βασή της σε εφη­με­ρίδα είχε επι­βε­βαιώ­σει ουσια­στικά την εκδοχή του 77χρονου για το δυστύ­χημα, μίλησε για κοινή ευθύνη των δύο καπε­τά­νιων των πλοίων και υπο­στή­ριξε ότι νοση­λεύ­θηκε σε νοσο­κο­μείο. Συνεχώς δε προ­α­ναγ­γέλ­λε­ται η εμφά­νισή της για κατά­θεση…

Μια άλλη βασική παρά­με­τρος είναι ότι ο 77χρονος εξα­φα­νί­στηκε από τον χώρο του θαλάσ­σιου δυστυ­χή­μα­τος, δεν βοήθησε τους ναυα­γούς και παρου­σιά­στηκε έπειτα από δυόμισι ώρες. Μια πράξη που σχο­λιά­ζε­ται από πολλούς ναυ­τι­κούς που ανέ­φε­ραν ότι «οι κανόνες στη θάλασσα επι­βάλ­λουν σε ναυτικό άμεση βοήθεια στους ναυα­γούς, ακόμη και αν πρό­κει­ται για εχθρικό πλοίο που έχει βυθίσει σε διάρ­κεια ναυ­μα­χίας. Οχι όταν χτυπάς ανυ­πο­ψί­α­στους ανθρώ­πους σε του­ρι­στικό πλοίο…».    

Το Κολω­νάκι και η θαλα­μη­γός

Ο ίδιος επι­κα­λέ­στηκε το σοκ, τις ζημιές που είχε το δικό του σκάφος, την ανάγκη απο­βί­βα­σης των ηλι­κιω­μέ­νων συνε­πι­βα­τών του κ.τ.λ., αλλά και ότι δεν γνώριζε το μέγεθος της τρα­γω­δίας που είχε προ­κλη­θεί.

Σε αυτό ωστόσο δια­ψεύ­δε­ται από τον κ. Γιώργο Κρουσ­σα­νιω­τάκη, συνο­μή­λικό του, φίλο του από το 1953, πρώην συμ­μα­θητή του στο Κολ­λέ­γιο Αθηνών, που δια­μέ­νει στην πόλη Σάρεϊ της Μεγάλης Βρε­τα­νίας και ασχο­λεί­ται με αγο­ρα­πω­λη­σίες ακι­νή­των και επεν­δύ­σεις. Ο συγκε­κρι­μέ­νος ιδιώτης ήταν αυτός που του είχε δώσει από το 2010 το μοιραίο ταχύ­πλοο και τον επι­σκε­πτό­ταν συχνά στην Αίγινα. Την ώρα του τρα­γι­κού συμ­βά­ντος ήταν με τη σύζυγό του σε καφε­τέ­ρια στο Κολω­νάκι και, όπως κατέ­θεσε, «στις 13.30 της 16ης Αυγού­στου 2016 δέχθηκα τηλε­φώ­νημα από τον φίλο μου κ. Θρα­σύ­βουλο Λυκου­ρέζο ότι έγινε ένα τρομερό ατύχημα και ότι φοβάται για ενδε­χό­μενο αριθμό θυμάτων. Προ­σφέρ­θηκα να έλθω να τον υπο­στη­ρίξω στην Αίγινα και εκείνος ζαλι­σμέ­νος αρνή­θηκε και μου είπε ότι θα επι­κοι­νω­νή­σει μαζί μου αργό­τερα».

Ενα άλλο σημα­ντικό ζητού­μενο είναι ο ρόλος μιας θαλα­μη­γού με το ίδιο όνομα με το ταχύ­πλοο, μέλη του πλη­ρώ­μα­τος της οποίας έσπευ­σαν να βοη­θή­σουν τον 77χρονο χει­ρι­στή  τις κρί­σι­μες ώρες («Το Βήμα» δημο­σιεύει τις κατα­θέ­σεις τους). Η θαλα­μη­γός αυτή φέρεται να ανήκει σε μια ηλι­κιω­μένη γυναίκα που έχει κατα­γωγή από την Ουρου­γουάη και δια­μέ­νει στην Ελβετία και η οποία πραγ­μα­το­ποιούσε συχνά περι­η­γή­σεις από τις Σπο­ρά­δες ως το Νότιο Αιγαίο και από τα νησιά του Σαρω­νι­κού ως τη θαλάσ­σια περιοχή του Αγίου Ορους.

Σύμφωνα με ανα­φο­ρές, ο 77χρονος και ο προ­α­να­φε­ρό­με­νος  συμ­μα­θη­τής του από το Κολ­λέ­γιο Αθηνών είχαν γνω­ρί­σει στο παρελ­θόν τη γυναίκα αυτή στη διάρ­κεια των σπουδών τους στο εξω­τε­ρικό. Ετσι φέρεται να είχε ανα­πτυ­χθεί μεγάλη φιλία που εξηγεί πιθανόν τα δύο κοινά ονόματα των σκαφών ανα­ψυ­χής. Η Ελβε­τίδα εμφα­νί­ζε­ται χρη­μα­το­δό­τρια της ελλη­νι­κής ΜΚΟ «Ενα παιδί κι ένας κόσμος», με έδρα στο κέντρο της Αθήνας, που απο­τε­λεί μετε­ξέ­λιξη φιλαν­θρω­πι­κού ιδρύ­μα­τος που δημιούρ­γησε η οικο­γέ­νεια του Θρα­σύ­βου­λου Λυκου­ρέ­ζου μετά τον τραγικό χαμό του γιου του. Ωστόσο και οι υπεύ­θυ­νοι της  ΜΚΟ αλλά και ναυ­τι­κοί του πλοίου απέ­φυ­γαν να προσ­διο­ρί­σουν το όνομα της ελβε­τί­δας «χρη­μα­το­δό­τριας» με επί­κληση ότι «είναι γυναίκα χαμηλού προφίλ».

Οσον αφορά πλευρές του συγκε­κρι­μέ­νου δυστυ­χή­μα­τος και το μέλλον αυτής της υπό­θε­σης, αξιω­μα­τού­χοι του Λιμε­νι­κού και της ΕΛ.ΑΣ. επε­σή­μα­ναν: «Είναι προ­φα­νείς οι ευθύνες του 77χρονου που, παρά τα τερά­στια καρ­διο­α­να­πνευ­στικά προ­βλή­ματα υγείας που προ­έ­βαλε εκ των υστέρων, είχε χρη­σι­μο­ποι­ή­σει ψευδές ιατρικό πιστο­ποι­η­τικό για να ανα­νε­ώ­σει την άδεια οδή­γη­σης του ταχυ­πλόου. Το πιστο­ποι­η­τικό αυτό του το είχε εκδώσει γιατρός, πρώην αστυ­νο­μι­κός ειδικών καθη­κό­ντων, που είχε εκδιω­χθεί από την ΕΛ.ΑΣ. επειδή εξέδιδε πλαστά πιστο­ποι­η­τικά για ανύ­παρ­κτα προ­βλή­ματα υγείας αστυ­νο­μι­κών. Αυτό συμ­βαί­νει και με χιλιά­δες ανα­νε­ώ­σεις διπλω­μά­των οδή­γη­σης σε ξηρά και σε θάλασσα ηλι­κιω­μέ­νων που επι­μέ­νουν να οδηγούν, παρά τις αδυ­να­μίες τους, αυτο­κί­νητα, σκάφη ανα­ψυ­χής κ.τ.λ. Δεν πρέπει να θεω­ρεί­ται τυχαίο ότι το 2015 το 40% των θυμάτων θανα­τη­φό­ρων τρο­χαίων ατυ­χη­μά­των ήταν άνθρω­ποι άνω των 55 ετών. Εξ αυτών των θυμάτων το 70% είναι οι οδηγοί των ατυ­χη­μά­των».

Η εξέλιξη και οι ποινές

Τέλος, για την εξέλιξη αυτής της υπό­θε­σης νομικοί ανέ­φε­ραν ότι «παρά τη διεύ­ρυνση του κατη­γο­ρη­τη­ρίου και την προ­φυ­λά­κιση του 77χρονου, η εξέλιξη άλλων υπο­θέ­σεων μας δείχνει ότι μόλις φύγει το θέμα από την επι­και­ρό­τητα θα υπάρ­ξουν ολι­γό­μη­νες κατα­δί­κες με κύριο αδίκημα την αμέλεια. Κάτι τέτοιο έχει συμβεί και με άλλες ναυ­τι­κές τρα­γω­δίες όπως το “Σαμίνα”, το “Sea Diamond” αλλά και πολύ­νε­κρα δυστυ­χή­ματα με σκάφη ανα­ψυ­χής όπως το 1995 στον Πόρο, το  1999 στη Ζάκυνθο κ.ά. Ολι­γό­μηνη φυλά­κιση υπήρξε για τον οδηγό του ταχυ­πλόου  στον Πόρο ο οποίος σκότωσε λόγω λαν­θα­σμέ­νου ελιγμού πέντε ανθρώ­πους και ο οποίος δια­πι­στώ­θηκε ότι είχε τερά­στιο ποσοστό μέθης και συνήλθε από το αλκοόλ σχεδόν τη… μεθε­πό­μενη μέρα».

Το ΒΗΜΑ