Ο «μικρός Ανδρέας»

Γράφει ο

Κώστας Λαμπρια­νός

«Αυτό που γνω­ρί­ζαμε ήταν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ο νικητής των εκλογών στην Ελλάδα, είχε σαν κυρί­αρχο σύνθημα ένα μεγάλο ΟΧΙ στη λιτό­τητα, ότι θα αρνού­νταν κατη­γο­ρη­μα­τικά όλα τα αντι­κοι­νω­νικά και υφε­σιακά μέτρα, που είναι επι­ζή­μια στις πιο βασικές αρχές της ισό­τη­τας και της αξιο­πρε­πούς δια­βί­ω­σης» γράφει σε άρθρο του στη “Liberation” ο Γάλλος μαρ­ξι­στής φιλό­σο­φος Alain Badiou εκφρά­ζο­ντας τη λύπη του, γιατί αυτή η μονα­δική πολι­τική ευκαι­ρία χάθηκε από τον πρω­θυ­πουργό Αλέξη Τσίπρα και τους συμ­βού­λους του.

«Αυτό που πέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι να δυνα­μώ­σει το Μνη­μο­νιακό Μέτωπο: Να γίνει, δηλαδή, ο ίδιος μνη­μο­νιακή δύναμη μετά την Νέα Δημο­κρα­τία, το ΠΑΣΟΚ και το νεο­σύ­στατο ΠΟΤΑΜΙ» γράφει σε επι­στολή του στον Πανα­γιώτη Λαφα­ζάνη ο 90χρονος αγω­νι­στής της Αρι­στε­ράς Μίκης Θεο­δω­ρά­κης, υπο­στη­ρί­ζο­ντας την ανάγκη δημιουρ­γίας ενός Παλ­λαϊ­κού Μετώπου που θα κρα­τή­σει ψηλά την αξιο­πρέ­πεια του Λαού μας.

Αυτά σαν απά­ντηση στον φίλο Συρι­ζαίο που με ψέγει γιατί – λέει- με το άρθρο μου της περα­σμέ­νης Κυρια­κής με τίτλο «Περ­νώ­ντας τον Ρου­βί­κωνα…» αδίκησα κατά­φωρα τον Αλέξη Τσίπρα και την πρώτη αρι­στερή κυβέρ­νηση της χώρας.

Είναι κρίμα που ο καλός φίλος συμ­βι­βά­στηκε με την θλιβερή πραγ­μα­τι­κό­τητα της υπο­τα­γής της πρώτης αρι­στε­ρής κυβέρ­νη­σης στους δυνά­στες – δανει­στές δια­ψεύ­δο­ντας τις ελπίδες και προσ­δο­κίες του πολύ­πα­θου λαού μας, για μιαν πολι­τική και κοι­νω­νική Άνοιξη στη δόλια Πατρίδα, μιαν Άνοιξη που δεν πρόλαβε να δείξει ένα, έστω, μπου­μπούκι.

Έτσι, καλέ μου φίλε, το κατα­χεί­μωνο των μνη­μο­νίων, της φτώ­χειας και της ανα­ξιο­πρέ­πειας, θα συνε­χι­στεί πιο βαρύ, πιο εξα­θλιω­τικό, πιο επώδυνο και ντρο­πια­στικό για το 63% του ελλη­νι­κού λαού που εμπι­στεύ­τηκε το «νέο» τής, κατευ­φη­μι­σμόν πλέον, αρι­στε­ρής κυβέρ­νη­σης και την «απο­φα­σι­στι­κό­τητα» του νεό­τε­ρου πρω­θυ­πουρ­γού της Ελλάδας.

Κιότεψε στην πιο κρίσιμη στιγμή ο Αλέξης Τσίπρας, υπο­τά­χθηκε άνευ όρων, πέταξε στα βρόμικα λασπό­νερα των Βρυ­ξελ­λών τις απο­σκευές με τις αρχές, τις αξίες, τους αγώνες της Αρι­στε­ράς, κηλι­δώ­νο­ντας την ανε­ξί­τηλα, αλλά έτσι γρά­φε­ται πάντα η Ιστορία: Με κιο­τή­δες, Εφιάλ­τες και ήρωες.

Δυστυ­χώς, από Προ­μη­θέας Δεσμώ­της, όπως εμφα­νί­στηκε, μεταλ­λά­χθηκε – εν μια νυκτί – σε δεσμο­φύ­λακα του ελλη­νι­κού λαού, περ­νώ­ντας του, με το ειδε­χθές μνη­μό­νιο που υπέ­γραψε, τις πιο βαριές αλυ­σί­δες που γνώρισε ποτέ.

Και τώρα μέμ­φε­ται, λοι­δο­ρεί, καθυ­βρί­ζει τους συντρό­φους του και τους καταγ­γέλ­λει ως απο­στά­τες, ενώ είναι αυτός που απο­στά­τησε από την ηθική, τις αξίες, τη συνέ­πεια της Αρι­στε­ράς, και, φυσικά, από το πρό­γραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Ανα­ρω­τιέ­μαι, καλέ μου φίλε, τι λες τώρα στα παιδιά σου, μετά τις οβι­δια­κές μετα­μορ­φώ­σεις του κ. Τσίπρα;

Ότι ήταν ένας έντιμος αγω­νι­στής, ονει­ρο­πό­λος, αφελής, ίσως, ρομα­ντι­κός επα­να­στά­της;

Πού πήγε, αλήθεια, η φλόγα των πρώτων ημερών της πρώτης αρι­στε­ρής κυβέρ­νη­σης;

Σβή­στηκε στην νυχτιά­τικη υγρασία του Βερο­λί­νου… Και ’κείνες οι μεγα­λο­στο­μίες για εθνική αξιο­πρέ­πεια, για μιαν καλύ­τερη ζωή, που πήγαν;

Λόγια ήταν μόνο, που χάθηκαν στη μουντή ατμό­σφαιρα των Βρυ­ξελ­λών.

Ξέρω, θα λες τώρα πως «δεν γινόταν αλλιώς, δεν υπήρχε εναλ­λα­κτική λύση».

Αυτά, δηλαδή, που λένε τα ανδρεί­κελα της αυλής του Μαξίμου, ο ίδιος ο κ. Τσίπρας, για να παρα­πλα­νή­σει και πάλιν τον λαό.

Αυτός που μετέ­τρεψε το περή­φανο ΟΧΙ σε ιταμό ΝΑΙ, χωρίς αιδώ, χωρίς ενοχές.

Αυτός που εγγυά­ται τώρα τη «στα­θε­ρό­τητα» που επι­βάλ­λουν οι πλέον αντι­δρα­στι­κές δυνά­μεις της γηραιάς Ηπείρου και η διεθνής των τοκο­γλύ­φων.

Οι ίδιοι κύκλοι που τώρα επαι­νούν τον κ. Τσίπρα και με ωμές παρεμ­βά­σεις τους υπο­δει­κνύ­ουν στον ελλη­νικό λαό να τον ψηφίσει ξανά, γιατί – τώρα που έγινε πει­θή­νιο όργανό τους – τον εμπι­στεύ­ο­νται περισ­σό­τερο από τους Σαμα­ρο­βε­νι­ζέ­λους, τον Μεϊ­μα­ράκη και τον Θεο­δω­ράκη του θολού Ποτα­μιού.

Τι είναι το χει­ρό­τερο για τον άνθρωπο, καλέ μου φίλε; Να σου πώ: Η αυτο­α­ναί­ρεση, η αυτο­α­κύ­ρωση έργων και λόγων, του πρό­τε­ρου βίου, λέξεις ταυ­τό­ση­μες του αυτο­ε­ξευ­τε­λι­σμού.

Αυτό έπραξε ο κ. Τσίπρας: Ακύρωσε τον εαυτό του, ακύρωσε την εντολή που είχε λάβει από τον λαό, ακύρωσε το κοι­νω­νικό πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ, ακύρωσε με ανήθικο τρόπο συντρό­φους και αγω­νι­στές, δίχασε το κόμμα του, πρόδωσε τον δύστηνο λαό, τα κανε «πλα­κά­κια» με τους δυνά­στες – δανει­στές και την εγχώρια ολι­γαρ­χία, και με κου­το­πο­νη­ριά παραι­τή­θηκε και προ­κή­ρυξε νέες εκλογές για να πάρει ξανά «καθαρή εντολή» – λες και η εντολή του περα­σμέ­νου Γενάρη ήταν κάλπικη – για να εφαρ­μό­σει, προ­φα­νώς, πιστά το εγκλη­μα­τικό μνη­μό­νιο που υπέ­γραψε, μετά την ταπει­νω­τική συν­θη­κο­λό­γησή του με τα γεράκια του νεο­χι­τλε­ρι­κού Δ΄ Ράιχ.

«Εδώ και τώρα» εκλογές, πριν ο ΣΥΡΙΖΑ φυλ­λορ­ρο­ή­σει εντελώς, από τις μαζικές απο­χω­ρή­σεις των στε­λε­χών του, πριν φτάσουν σε συντα­ξιού­χους, ανέρ­γους οι πρώτες λυπη­τε­ρές του δικού του μνη­μο­νίου.

Και πριν η δημο­φι­λία του, η οποία πήρε κατρα­κύλα, σβήσει όπως σβήνει το πρωινό κακό όνειρο.

Δεν ξέρω, καλέ μου φίλε, τι θα λες τώρα για τον ΕΝΦΙΑ που παρα­μέ­νει, για τον κατώ­τατο μισθό που θα κατρα­κυ­λή­σει κι αυτός στα 400 ευρώ, για τις συντά­ξεις της ντροπής των 290 ευρώ, για τις ομα­δι­κές απο­λύ­σεις, για το νέο σκλα­βο­πά­ζαρο που φέρει την υπο­γραφή του «αρι­στε­ρού» ηγέτη σου, για τους άνερ­γους που αυξά­νο­νται και πλη­θύ­νο­νται, για τη φτώχεια και την πείνα των κολα­σμέ­νων αυτής της χώρας.

Ίσως επι­μεί­νεις στο «δεν γινόταν αλλιώς» και να έχεις ήσυχη συνεί­δηση.

Ίσως και να σου είναι αδιά­φορο πια, αν τα παιδιά του λαου­τζί­κου παίρ­νουν των ομμα­τιών τους για τα ξένα, γιατί έχεις τον τρόπο για τα δικά σου παιδιά, αν η δόλια Πατρίδα ξεπου­λιέ­ται, με υπο­γραφή Τσίπρα, κομμάτι κομμάτι, αρχής γενο­μέ­νης από τ’ αερο­δρό­μια μας, έναντι πινα­κίου φακής.

Ξέρω, όμως, ότι ο κ. Τσίπρας μεταλ­λαγ­μέ­νος από τον πολι­τικό ναρ­κισ­σι­σμό του και δημα­γω­γός καθώς είναι, βαδίζει στα χνάρια του Ανδρέα Παπαν­δρέου.

Μόνο που είναι πολύ «μικρός Ανδρέας».