Διαδικτυακές καμπάνιες από νεοεισαχθέντες φοιτητές του Πανεπιστημίου Αιγαίου για να βρουν σπίτι στη Ρόδο!

• Μικρά στού­ντιο των 25 τ.μ. ξεκι­νούν από 380 ευρώ, γκαρ­σο­νιέ­ρες αγγί­ζουν τα 600, ένα επι­πλω­μένο δυάρι μπορεί να φτάσει ή και να ξεπε­ρά­σει τα 800 ευρώ! • Η βρα­χυ­χρό­νια μίσθωση έχει αλλάξει εντελώς τον χάρτη της ενοι­κί­α­σης

Με stories στο Instagram, βίντεο στο TikTok, αγγε­λίες σε Facebook groups και ανοιχτά μηνύ­ματα προς τους ντό­πιους, η ανα­ζή­τηση έχει γίνει δημόσια, ομαδική και, κυρίως, επεί­γουσα.

Μόλις λίγα 24ωρα μετά την ανα­κοί­νωση των βάσεων, η στέγαση εξε­λίσ­σε­ται στον πρώτο δύσκολο σκόπελο της φοι­τη­τι­κής ζωής. Με τη σεζόν να βρί­σκε­ται ακόμη σε εξέλιξη και την αγορά ακι­νή­των να λει­τουρ­γεί σχεδόν απο­κλει­στικά με όρους του­ρι­σμού, η εξεύ­ρεση κατοι­κίας με προσιτό ενοίκιο απο­δει­κνύ­ε­ται εξαι­ρε­τικά δύσκολη, αν όχι αδύνατη.

Καθη­με­ρινά ανε­βαί­νουν νέες αναρ­τή­σεις με αιτή­ματα όπως «όσο πιο κοντά στο πανε­πι­στή­μιο» ή «μέχρι 400 ευρώ αν γίνεται». Άλλοι ανε­βά­ζουν screenshots από αγγε­λίες, συνο­δευό­μενα από σχόλια τύπου «αυτό για 600 ευρώ;» ή «σε τι κατά­σταση είναι;».

Το TikTok έχει γίνει εργα­λείο ανα­ζή­τη­σης, το Facebook πίνακας ανα­κοι­νώ­σεων. Τα τηλέ­φωνα στα μεσι­τικά γραφεία χτυπούν συνεχώς, αλλά σπάνια υπάρχει απά­ντηση. Οι περισ­σό­τε­ροι δια­θέ­σι­μοι χώροι είτε απευ­θύ­νο­νται σε του­ρί­στες είτε είναι ήδη νοι­κια­σμέ­νοι για τη σεζόν.

Μικρά στού­ντιο των 25 τ.μ. ξεκι­νούν από 380 ευρώ. Γκαρ­σο­νιέ­ρες αγγί­ζουν τα 600. Ένα δυάρι μπορεί να φτάσει ή και να ξεπε­ρά­σει τα 800 ευρώ. Σε αυτά τα ποσά δεν περι­λαμ­βά­νο­νται πάγια, εξο­πλι­σμός ή ανα­γκαίες μετα­κι­νή­σεις, ειδικά για όσα σπίτια βρί­σκο­νται εκτός πόλης.

Όσο οι φοι­τη­τές ψάχνουν, πίσω τους υπάρ­χουν οικο­γέ­νειες που καλού­νται να καλύ­ψουν ένα κόστος που καμία δημόσια πρό­βλεψη δεν περιο­ρί­ζει. Οι περισ­σό­τε­ροι γονείς προ­σπα­θούν να στη­ρί­ξουν τα παιδιά τους με έναν μισθό, συχνά σε συν­θή­κες που δεν αφήνουν περι­θώ­ρια για επι­πλέον έξοδα.

Από την άλλη, αρκετοί φοι­τη­τές θα χρεια­στεί να βρουν δουλειά από τον πρώτο κιόλας μήνα, όχι για προ­σω­πικά τους έξοδα, αλλά για να πλη­ρώ­σουν το ενοίκιο. Κι αυτό δεν αφορά μόνο μεγα­λύ­τερα παιδιά, αλλά και 18χρονους που μόλις τελεί­ω­σαν το σχολείο.

Η του­ρι­στική δρα­στη­ριό­τητα έχει απορ­ρο­φή­σει σχεδόν όλη την προ­σφορά σε δια­με­ρί­σματα. Η βρα­χυ­χρό­νια μίσθωση έχει αλλάξει εντελώς τον χάρτη της ενοι­κί­α­σης και τα λίγα σπίτια που δια­τί­θε­νται μακρο­χρό­νια είναι είτε υπερ­κο­στο­λο­γη­μένα είτε εκτός των βασικών αναγκών που έχει ένας φοι­τη­τής.

Η κατά­σταση δεν είναι και­νού­ρια, αλλά κάθε χρόνο επι­δει­νώ­νε­ται. Παρ’ όλα αυτά, δεν υπάρχει κάποιο οργα­νω­μένο πλαίσιο στή­ρι­ξης. Η πρόταση για αξιο­ποί­ηση του κτηρίου του ΕΦΚΑ στην πλατεία Φώκιαλη απορ­ρί­φθηκε. Παρότι είχε κατα­τε­θεί σχέδιο από το Επι­με­λη­τή­ριο Δωδε­κα­νή­σου για μετα­τροπή του σε φοι­τη­τική εστία, η διοί­κηση του οργα­νι­σμού απά­ντησε ότι προ­ο­ρί­ζε­ται για εσω­τε­ρική χρήση.

Χωρίς κρατική μέριμνα, όλο το βάρος πέφτει σε φοι­τη­τές και οικο­γέ­νειες. Το ό,τι η ανα­ζή­τηση έχει περάσει στα social media, με δημό­σιες εκκλή­σεις είναι ένδειξη αδιε­ξό­δου.

Κάθε scroll δείχνει παιδιά που σε λίγες εβδο­μά­δες ξεκι­νούν σπουδές, αλλά δεν ξέρουν πού θα μείνουν. Το νησί τους υπο­δέ­χε­ται, χωρίς όμως να μπορεί να τους στε­γά­σει. Όσο η του­ρι­στική αξιο­ποί­ηση προη­γεί­ται, η ανάγκη για φοι­τη­τική κατοι­κία μένει πίσω.

Η Ρόδος έχει πανε­πι­στή­μιο. Το πανε­πι­στή­μιο έχει φοι­τη­τές. Το ερώτημα είναι αν αυτοί μπορούν να μείνουν. Γιατί για πολλούς, αυτό δεν είναι καθόλου αυτο­νό­ητο.

Πολλοί έχουν ενα­πο­θέ­σει τις ελπίδες τους στο τέλος της του­ρι­στι­κής περιό­δου, προσ­δο­κώ­ντας ότι τότε θα απε­λευ­θε­ρω­θούν κάποια δια­με­ρί­σματα. Όμως δεν μπορούν όλοι να περι­μέ­νουν. Κάποιοι πρέπει να εγκα­τα­στα­θούν άμεσα, να παρα­κο­λου­θή­σουν εργα­στή­ρια, να ανα­ζη­τή­σουν παράλ­ληλα εργασία ή να προ­ε­τοι­μα­στούν για μετε­γκα­τά­σταση από άλλη πόλη. Σε αρκετές περι­πτώ­σεις, οικο­γέ­νειες εξε­τά­ζουν προ­σω­ρι­νές λύσεις, όπως διαμονή σε ξενο­δο­χείο ή φιλο­ξε­νία, με επι­πλέον κόστος και μεγάλη αβε­βαιό­τητα. Η αναμονή μοιάζει με ρίσκο, ειδικά όταν δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι η εικόνα θα αλλάξει μετά τον Σεπτέμ­βριο.