Αντ. Καμπουράκης: «Το μέλλον της Ρόδου μας είναι τα παιδιά της. Στους δικούς τους ώμους ακουμπάει το αύριο του νησιού μας»

Μή­νυ­μα του Δη­μάρ­χου, Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη για τα απο­τε­λέ­σμα­τα των πα­νελ­λα­δι­κών εξε­τά­σε­ων 2022

Στις μα­θή­τριες και τους μα­θη­τές της Ρόδου μας που είναι πλέον φοι­τη­τές στην Τρι­το­βάθ­μια Εκ­παί­δευ­ση από σή­με­ρα, θέλω να εκ­φρά­σω τα πιο θερμά συγ­χα­ρη­τή­ριά μου. Απέ­δει­ξαν πως παρά τις πολύ δύ­σκο­λες συν­θή­κες που δια­μορ­φώ­θη­καν τα τε­λευ­ταία δύο χρό­νια στο εκ­παι­δευ­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον λόγω της παν­δη­μί­ας, κα­τά­φε­ραν να βά­λουν στό­χους και να τους πε­τύ­χουν. Το πα­ρά­δειγ­μά τους μας κάνει όλους πε­ρή­φα­νους και θέλω να τους ευ­χη­θώ να συ­να­ντούν πάντα την επι­τυ­χία στη ζωή και τη στα­διο­δρο­μία τους.

Θέλω επί­σης να συγ­χα­ρώ τους γο­νείς και τους εκ­παι­δευ­τι­κούς που στή­ρι­ξαν με αγάπη την προ­σπά­θεια των παι­διών τους και σή­με­ρα μπο­ρούν να κα­μα­ρώ­νουν μαζί τους για το ξε­κί­νη­μα της φοι­τη­τι­κής ζωής τους.

Για τη νιότη δεν υπάρ­χει ήττα. Έτσι, τα παι­διά που δεν πέ­τυ­χαν αυτό που ήθε­λαν δεν έχουν παρά να συ­νε­χί­σουν την προ­σπά­θεια. Είναι βέ­βαιο πως αν επι­μεί­νουν, τί­πο­τα δεν είναι ακα­τόρ­θω­το. Η επι­μο­νή πάντα αντα­μεί­βε­ται.

Το μέλ­λον της Ρόδου μας είναι τα παι­διά της. Οι αυ­ρια­νοί επι­στή­μο­νες, καλ­λι­τέ­χνες, επαγ­γελ­μα­τί­ες, υπεύ­θυ­νοι πο­λί­τες. Στους δι­κούς τους ώμους ακου­μπά­ει το αύριο του νη­σιού μας. Όσα πε­ρισ­σό­τε­ρα εφό­δια γνώ­σης έχουν, όσο πιο ανοι­χτοί είναι οι ορί­ζο­ντές τους, τόσα πε­ρισ­σό­τε­ρα θα μπο­ρέ­σουν να προ­σφέ­ρουν στον τόπο μας και τους αν­θρώ­πους του.

Εμείς, ως Δη­μο­τι­κή Αρχή, εί­μα­στε με όλες τις δυ­νά­μεις μας δίπλα τους, πα­ρό­ντες σε κάθε ανά­γκη των σχο­λι­κών κοι­νο­τή­των του νη­σιού μας αλλά και αρω­γοί των φοι­τη­τών μας Ταυ­τό­χρο­να, με την πο­λι­τι­κή μας για τη βιώ­σι­μη οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή ανά­πτυ­ξη του νη­σιού μας, θέ­λου­με να δη­μιουρ­γή­σου­με σή­με­ρα τις ευ­και­ρί­ες που θα αξιο­ποι­ή­σουν αύριο όλα τα παι­διά της Ρόδου, για να κά­νουν εδώ, στο τόπο τους, τα όνει­ρά τους πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Είναι δι­καί­ω­μά τους και είναι υπο­χρέ­ω­σή μας.