Απάνθρωπη αντιμετώπιση γυναίκας με ειδικές ανάγκες

Μια «σκαστή» περί­πτωση παρά­βα­σης καθή­κο­ντος από πλευράς αιρετών και δημο­σίων λει­τουρ­γών, απα­σχο­λεί την Εισαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, μετά την υποβολή ανα­φο­ράς, από πατέρα γυναί­κας με ειδικές ανάγκες, που προ­σπα­θεί την τελευ­ταία 20ετία να εξα­σφα­λί­σει τη χωρο­θέ­τηση περι­πτέ­ρου!!

H μηνυ­τή­ρια αναφορά υπο­βλή­θηκε από τον πατέρα 33χρονης γυναί­κας με ειδικές ανάγκες, που πάσχει εκ γενετής από εγκε­φα­λική παρά­λυση σε ποσοστό άνω του 80%, γεγονός που την έχει καθη­λώ­σει σε ακι­νη­σία και αδυ­να­μία επι­κοι­νω­νίας με το περι­βάλ­λον.  Ο μηνυτής έχει οριστεί με απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, δικα­στι­κός της συμπα­ρα­στά­της.

Η θυγα­τέρα του εξα­σφά­λισε το έτος 1995 με απόφαση του τότε Νομάρχη το δικαί­ωμα λει­τουρ­γίας ανα­πη­ρι­κού περι­πτέ­ρου σε κοι­νό­τητα του νησιού. Το περί­πτερο θα λει­τουρ­γούσε η μητέρα της, επειδή τον καιρό εκείνο ήταν ανήλικη, ενώ η απόφαση του Νομάρχη έμεινε ανε­κτέ­λε­στη γιατί το συμ­βού­λιο της κοι­νό­τη­τας τότε, παρά τις οχλή­σεις και αιτή­σεις τους, δεν όρισε χώρο για την εγκα­τά­σταση του περι­πτέ­ρου.

Η καθυ­στέ­ρηση οφει­λό­ταν αρχικά στο γεγονός ότι βρί­σκο­νταν σε εξέλιξη έργα ανά­πλα­σης της κεντρι­κής πλα­τείας. Στην πορεία όρισε χώρο τον οποίο ανε­κά­λεσε και γενικώς  αδια­φο­ρούσε για την εφαρ­μογή των απο­φά­σεων χωρο­θέ­τη­σης του περι­πτέ­ρου.

Με δύο απο­φά­σεις το έτος 1999 του τότε Νομάρχη Δωδε­κα­νή­σου τρο­πο­ποι­ή­θη­καν προ­γε­νέ­στε­ρες απο­φά­σεις του και εγκρί­θηκε η παρα­χώ­ρηση χώρου στον αυλό­τοιχο του δημο­τι­κού σχο­λείου του χωριού.

Οι απο­φά­σεις αυτές έμειναν ανε­κτέ­λε­στες, λόγω της επι­κιν­δυ­νό­τη­τας του σημείου εξαι­τίας της θέσης του σε σχέση με το οδικό δίκτυο. Υπήρξε απόρ­ριψη της χωρο­θέ­τη­σης στο συγκε­κρι­μένο χώρο από το  Τμήμα Τρο­χαίας Ρόδου, μετά από παρέμ­βαση του Συνη­γό­ρου του Πολίτη.

Ακο­λού­θησε το 2001 απόφαση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου του τότε καπο­δι­στρια­κού δήμου και εγκρί­θηκε η παρα­χώ­ρηση χώρου επί της επαρ­χια­κής οδού που οδηγεί στο χωριό.

Μάλιστα, υπε­γράφη το ίδιο έτος και σχετική έγγραφη μισθω­τική σύμβαση, ανάμεσα στον καπο­δι­στριακό δήμο και την νόμιμη εκπρό­σωπο της θυγα­τέ­ρας του μηνυτή.

Και η απόφαση αυτή έμεινε ωστόσο ανε­κτέ­λε­στη διότι η χωρο­θέ­τηση είχε γίνει σε ιδιω­τική περιου­σία!!

Το ίδιο έτος, με τρείς απο­φά­σεις του τότε Νομάρχη Δωδε­κα­νή­σου, παρα­χω­ρή­θηκε το δικαί­ωμα λει­τουρ­γίας ανα­πη­ρι­κού περι­πτέ­ρου στην ίδια τη θυγα­τέρα του μηνυτή, η οποία είχε πλέον ενη­λι­κιω­θεί.

Οι νέες απο­φά­σεις παρά τις επα­νει­λημ­μέ­νες αιτή­σεις και οχλή­σεις του μηνυτή, δεν έχουν μέχρι σήμερα εκτε­λε­στεί!!

Από το έτος 2009 μέχρι το έτος 2012 είχε ατο­νί­σει η προ­σπά­θεια του μηνυτή να λει­τουρ­γή­σει το περί­πτερο εξαι­τίας του κόστους της περί­θαλ­ψης της κόρης του και της απο­γο­ή­τευ­σής του.

Είχε λάβει εξάλλου από το 2005 δια­βε­βαιώ­σεις από την τοπική κοι­νό­τητα του χωριού ότι το θέμα επρό­κειτο να λυθεί με απο­τέ­λε­σμα να ξοδέψει χρη­μα­τικό ποσό 10.000 ευρώ για την αγορά κλωβού περι­πτέ­ρου, ο οποίος στην πορεία εκλάπη!!

Από το έτος 2013 και μετά κατά­φερε να ανα­βιώ­σει το θέμα και τον Μάρτιο του ίδιου έτους έλαβε δια­βε­βαιώ­σεις ότι το περί­πτερο επρό­κειτο να χωρο­θε­τη­θεί.

Ως εκ τούτου συμ­φώ­νησε με μια ανώνυμη εται­ρεία για να παρα­χω­ρή­σει κλωβό περι­πτέ­ρου στη θυγα­τέρα του.

Η τοπική κοι­νό­τητα, ωστόσο, ακόμη δεν έχει χωρο­θε­τή­σει σημείο για τη λει­τουρ­γία του περι­πτέ­ρου με απο­τέ­λε­σμα ο κλωβός να οδη­γεί­ται σε αχρη­στία.

Ο μηνυτής υπο­στη­ρί­ζει μάλιστα ότι ο πρό­ε­δρος του τοπικού συμ­βου­λίου λει­τουρ­γεί κατά­στημα με συναφή είδη και ως εκ τούτου η υπόθεση παρα­πέ­μπε­ται από «τον Αννα στον Καϊάφα».

Τον Απρίλιο του 2015 ανα­γκά­στηκε να κοι­νο­ποι­ή­σει εξώδικο στο τοπικό συμ­βού­λιο και στην πορεία συνε­κλήθη το συμ­βού­λιο και όρισε περιοχή εκτός της πλα­τείας του χωριού.

Έκτοτε και μέχρι σήμερα δεν έχει απο­φα­σί­σει επί του θέματος η αρμόδια επι­τροπή του Δήμου Ρόδου.