Κυβερνητικές πηγές για Σύνοδο Κορυφής: Ποιοι κίνδυνοι αποφεύχθηκαν, τι εξασφαλίστηκε

Στη Σύνοδο Κορυφής υπήρξε αντι­πα­ρά­θεση ανάμεσα στις δυνά­μεις που θέλουν μια Ευρω­παϊκή συλ­λο­γική λύση στη βάση της συνευ­θύ­νης και της αλλη­λεγ­γύης στο μετα­να­στευ­τικό/προ­σφυ­γικό ζήτημα, που συνιστά άλλωστε μια ευρω­παϊκή πρό­κληση και σε αυτές που επι­λέ­γουν να κινη­θούν στη βάση της περι­χα­ρά­κω­σης και των μονο­με­ρών ενερ­γειών και όχι στη βάση του συμ­με­ρι­σμού της ευθύνης, η οποία προ­κύ­πτει από τη συμ­με­τοχή τους στην Ευρω­παϊκή οικο­γέ­νεια, ανέ­φε­ραν κυβερ­νη­τι­κές πηγές μετά το πέρας της πολύ­ω­ρης δια­πραγ­μά­τευ­σης για το μετα­να­στευ­τικό στις Βρυ­ξέλ­λες.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, στη Σύνοδο η Ελλάδα από κοινού με την Ισπανία, τη Γαλλία, τη Γερ­μα­νία, τη Σουηδία, την Πορ­το­γα­λία και τη Μάλτα, βρέ­θη­καν – σε μια μαρα­θώ­νια συνε­δρί­αση που ολο­κλη­ρώ­θηκε στις 5 το πρωί -απέναντι στις γνωστές θέσεις που εκφρά­ζουν η Αυστρία και οι χώρες του Visegrad, και οδηγούν σε μια Ευρώπη φρούριο.

Οι ίδιες πηγές ανα­φέ­ρουν ότι “ενώ και η Ιταλία παρά τις αρχικές ενστά­σεις της σε μια συλ­λο­γική αντι­με­τώ­πιση του ζητή­μα­τος, εν τέλει προ­σχώ­ρησε σε αυτή τη λογική”.

“Ο κίν­δυ­νος που απο­φεύ­χθηκε ήταν στο ζήτημα των πρω­το­γε­νών ροών στην κεντρική Μεσό­γειο να προ­κρι­θεί μια απόφαση που θα ανέφερε ρητά τη δημιουρ­γία κλει­στών κέντρων στην Αφρική”, σημειώ­νουν.

Σε ό,τι αφορά την πρό­κληση των δευ­τε­ρο­γε­νών ροών που για κάποιους θα μπο­ρούσε να επι­λυ­θεί με συνο­ρια­κούς ελέγ­χους και τη defacto δημιουρ­γία ενός μικρού Schengen, οι ίδιες πηγές τονί­ζουν ότι “αυτός ήταν ένας κίν­δυ­νος που είχε επι­ση­μά­νει ο Έλληνας Πρω­θυ­πουρ­γός και κατά την άτυπη συνά­ντηση της Κυρια­κής”. Απε­τράπη ωστόσο, “όπως απε­τράπη επίσης η προ­ο­πτική ανα­θε­ώ­ρη­σης του Δου­βλί­νου σε μια δίκαιη κατεύ­θυνση να μετα­τε­θεί στις Καλέν­δες με πραγ­μα­τικό σκοπό – για όσους το ειση­γού­ντο – μετά τις ευρω­ε­κλο­γές του 2019 να απο­τύ­χει”.

Σύμφωνα με κυβερ­νη­τι­κές πηγές, μπροστά σ’ αυτούς τους κιν­δύ­νους η Ελλάδα “έθεσε στην πρώτη γραμμή τις αξίες της αλλη­λεγ­γύης και της συνευ­θύ­νης, που απο­τε­λούν, ή θα έπρεπε να απο­τε­λούν, το θεμέλιο της Ευρώπης”.

Σημειώ­νε­ται δε ότι επο­μέ­νως στο πλαίσιο αυτό εξα­σφα­λί­στη­καν τα εξής:

1. Η Ευρω­παϊκή προ­σέγ­γιση στη δια­χεί­ριση των μετα­να­στευ­τι­κών και προ­σφυ­γι­κών ροών πρέπει να είναι ολο­κλη­ρω­μένη, δηλαδή να αφορά και τις τρεις δια­στά­σεις του ζητή­μα­τος: την εξω­τε­ρική (σχέσεις με τρίτες χώρες), τη δια­χεί­ριση των συνόρων, και την εσω­τε­ρική διά­σταση.

2. Τονί­στηκε η σημασία της απο­τε­λε­σμα­τι­κής συνερ­γα­σίας με την Τουρκία, στο πλαίσιο της Κοινής Δήλωσης ΕΕ/Τουρ­κίας. Παράλ­ληλα συμ­φω­νή­θηκε η χορή­γηση της δεύ­τε­ρης δόσης της χρη­μα­το­δο­τι­κής διευ­κό­λυν­σης για τους πρό­σφυ­γες στην Τουρκία. Μια χώρα που φιλο­ξε­νεί 3,5 εκα­τομ­μύ­ρια πρό­σφυ­γες. Καθώς επίσης και την ανάγκη η Τουρκία να εφαρ­μό­σει τη διμερή συμ­φω­νία επα­νεισ­δο­χής με την Ελλάδα, την οποία έχει ανα­στεί­λει και τη συμ­φω­νία επα­νεισ­δο­χής ΕΕ/Τουρ­κίας.

3. Τα Συμπε­ρά­σματα επίσης τονί­ζουν ότι ο κανο­νι­σμός του Δου­βλί­νου πρέπει να ανα­θε­ω­ρη­θεί στη βάση της αλλη­λεγ­γύης και της συνευ­θύ­νης.

“Η Ελλάδα τηρώ­ντας στάση αρχών και αξιών και όντας μια από τις χώρες που έμπρα­κτα έχει ανα­λά­βει τις ευθύνες που της ανα­λο­γούν – στην πραγ­μα­τι­κό­τητα πολύ περισ­σό­τε­ρες από αυτές – κατόρ­θωσε μαζί με τις χώρες που τήρησαν ανάλογη στάση, συνέ­βαλε καθο­ρι­στικά ώστε να μπει φρένο σε μια βαθιά συντη­ρη­τική στροφή του ευρω­παϊ­κού εγχει­ρή­μα­τος”, κατα­λή­γουν οι κυβερ­νη­τι­κές πηγές.

Πηγή real.gr