Εγιναν «καπνός» κοσμήματα από τραπεζική θυρίδα μετά τον θάνατο μισθωτή!

Με την υπ’ αρίθμ. 67/2017 από­φα­ση του Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Ρόδου απορ­ρί­φθη­κε η αγωγή που άσκη­σε μια κά­τοι­κος της Ρόδου κατά συ­στη­μι­κής τρά­πε­ζας υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι εξα­φα­νί­στη­καν κο­σμή­μα­τα ιδιαι­τέ­ρως με­γά­λης αξίας από θυ­ρί­δα θη­σαυ­ρο­φυ­λα­κί­ου του εκλι­πό­ντος δι­κη­γό­ρου πα­τέ­ρα της. Η κόρη του εκλι­πό­ντος είχε ασκή­σει αγωγή σε βάρος τρά­πε­ζας του νη­σιού με την οποία διεκ­δι­κεί­ται χρη­μα­τι­κή απο­ζη­μί­ω­ση συ­νο­λι­κού ύψους 225.000 ευρώ η οποία απορ­ρί­φθη­κε από το Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου.

Το Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου έκρι­νε ότι δεν θε­με­λιώ­νε­ται ευ­θύ­νη από αδι­κο­πρα­ξία και απέρ­ρι­ψε την αγωγή ως νο­μι­κά αβά­σι­μη.

Η ίδια αγωγή είχε ωστό­σο και ιστο­ρι­κή βάση από εν­δο­συμ­βα­τι­κή ευ­θύ­νη εξαι­τί­ας της μι­σθω­τι­κής σχέ­σης (μί­σθω­σης θυ­ρί­δας) και είχε πα­ρα­πεμ­φθεί με από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου ενώ­πιον του Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Ρόδου για το σκέ­λος της αυτό.

Σύμ­φω­να με όσα υπο­στη­ρί­ζει, ο δι­κη­γό­ρος πα­τέ­ρας της είχε υπο­γρά­ψει συμ­βό­λαιο μί­σθω­σης θυ­ρί­δας στο θη­σαυ­ρο­φυ­λά­κιο της τρά­πε­ζας την 13η Οκτω­βρί­ου 1988 ένα­ντι 3.000 δρχ το έτος.

Η μί­σθω­ση της συ­γκε­κρι­μέ­νης θυ­ρί­δας δια­τη­ρή­θη­κε ως και τον θά­να­τό του την 1η Οκτω­βρί­ου 2002, ενώ με το κλη­ρο­νο­μη­τή­ριο που εκ­δό­θη­κε, η ίδια κα­τέ­στη δι­καιού­χος των 3/16 πο­σο­στών εξ αδιαι­ρέ­του της πε­ριου­σί­ας του.

Στη συ­γκε­κρι­μέ­νη θυ­ρί­δα, όπως επι­ση­μαί­νει στην αγωγή της, ο πα­τέ­ρας της φύ­λασ­σε κο­σμή­μα­τα της οι­κο­γέ­νειας ιδιαι­τέ­ρως με­γά­λης αξίας τα οποία και ανα­φέ­ρει ένα προς ένα.

Την 17η Ια­νουα­ρί­ου 2005 η ίδια και άλλοι συγ­γε­νείς της άνοι­ξαν την θυ­ρί­δα αυτή αλλά δια­πί­στω­σαν ότι ήταν κενή!

Μετά από έρευ­να που διε­νήρ­γη­σε δια­πί­στω­σε, σύμ­φω­να με τους ισχυ­ρι­σμούς της, ότι η συ­γκε­κρι­μέ­νη θυ­ρί­δα που είχε μι­σθώ­σει εν ζωή ο πα­τέ­ρας της ανοί­χτη­κε για τε­λευ­ταία φορά την 8η Οκτω­βρί­ου 2002, 7 ημέ­ρες δη­λα­δή μετά τον θά­να­τό του, ενώ στην κα­τά­στα­ση που τη­ρεί­ται, η θυ­ρί­δα αυτή φέ­ρε­ται να είχε ανοι­χτεί από τον ήδη νεκρό πα­τέ­ρα της!!!

Αγνω­στος δρά­στης, όπως επι­ση­μαί­νει, πλα­στο­γρά­φη­σε στη συ­γκε­κρι­μέ­νη κα­τά­στα­ση των ατό­μων που είχαν πρό­σβα­ση στην θυ­ρί­δα την υπο­γρα­φή του πα­τέ­ρα της και υπο­δυό­με­νος αυτόν μπό­ρε­σε να αφαι­ρέ­σει όλο της το πε­ριε­χό­με­νο.

Προ­σθέ­τει μά­λι­στα ότι ο πα­τέ­ρας της δεν είχε χο­ρη­γή­σει πλη­ρε­ξού­σιο σε κά­ποιον τρίτο για να κάνει χρήση του κλει­διού της θυ­ρί­δας του ή για να έχει πρό­σβα­ση σ’ αυτήν. Για την αδι­κο­πρα­κτι­κή αυτή συ­μπε­ρι­φο­ρά του άγνω­στου δρά­στη υπο­στή­ρι­ξε ότι βα­ρύ­τα­τη ευ­θύ­νη φέρει η ίδια η τρά­πε­ζα αφού οφεί­λει να ελέγ­χει την ταυ­τό­τη­τα των ατό­μων που κά­νουν χρήση των θυ­ρί­δων, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι υπάλ­λη­λος της τρά­πε­ζας έδωσε την δυ­να­τό­τη­τα αυτή στον δρά­στη ανοί­γο­ντάς του την θυ­ρί­δα με το δεύ­τε­ρο κλει­δί της τρά­πε­ζας.

Ο ίδιος υπάλ­λη­λος ταυ­το­ποί­η­σε ψευ­δώς ότι εκεί­νος που άνοι­ξε την θυ­ρί­δα ήταν ο προ 7ημέ­ρου νε­κρός πα­τέ­ρας της.

Σύμ­φω­να με την από­φα­ση του δι­κα­στη­ρί­ου, ενώ­πιον τρα­πε­ζι­κού υπαλ­λή­λου εμ­φα­νί­στη­καν δύο άτομα και συ­γκε­κρι­μέ­να ένας άν­δρας και μια γυ­ναί­κα. Ο άν­δρας δή­λω­σε όνομα το οποίο συ­νέ­πι­πτε με το όνομα του μι­σθω­τή της θυ­ρί­δας και την αλη­θι­νή του ταυ­τό­τη­τα!

Ο υπάλ­λη­λος ανέ­συ­ρε την καρ­τέ­λα της θυ­ρί­δας και δια­πί­στω­σε ότι είχε κα­θυ­στε­ρή­σει η κα­τα­βο­λή του μι­σθώ­μα­τος και η γυ­ναί­κα που ήταν μαζί με τον άνδρα κα­τέ­βα­λε το αντί­τι­μο και ακο­λού­θως άνοι­ξαν με τον άνδρα τη θυ­ρί­δα!

Ο άν­δρας υπέ­γρα­ψε στο σχε­τι­κό πα­ρα­στα­τι­κό με υπο­γρα­φή που προ­σο­μοί­α­ζε με αυτή του εκλι­πό­ντος.

Το δι­κα­στή­ριο θε­ω­ρεί ότι ο τρα­πε­ζι­κός υπάλ­λη­λος κα­τέ­βα­λε την δέ­ου­σα επι­μέ­λεια και προ­σο­χή και απέρ­ρι­ψε την αγωγή ως ου­σια­στι­κά αβά­σι­μη. Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε για λο­γα­ρια­σμό της τρά­πε­ζας ο δι­κη­γό­ρος κ. Γ. Μαυ­ρο­μά­της και την ενά­γου­σα ο δι­κη­γό­ρος κ. Στ. Τρια­ντα­φυλ­λί­δης.