Πώς θα είναι το καλοκαίρι χωρίς συναυλίες και παραστάσεις; – Mιλούν 14 καλλιτέχνες

Η ελπίδα όλων είναι στις ανα­λυ­τι­κές οδηγίες που θα δώσει το υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού, αφού πρώτα συμ­βου­λευ­τεί τους ειδι­κούς, να υπάρχει ειδική μέριμνα για συναυ­λίες και παρα­στά­σεις έστω με περιο­ρι­σμένο αριθμό θεατών.

«Κρί­νε­ται απίθανο ωστόσο να επι­τρα­πούν μέσα στο καλο­καίρι οι μεγάλες συνα­θροί­σεις, όπως φεστι­βάλ, συναυ­λίες ή αθλη­τικά γεγο­νότα με θεατές».

Αυτή η φράση του πρω­θυ­πουρ­γού στο χθεσινό διάγ­γελμα για την άρση των μέτρων ήταν αρκετή για να πυρο­δο­τή­σει συζη­τή­σεις ανάμεσα στους καλ­λι­τέ­χνες που κυριο­λε­κτικά κρε­μό­ντου­σαν από τα χείλη του για να δουν πως θα κινη­θούν τους επό­με­νους μήνες.

Αυτή η μικρή αναφορά στους ανθρώ­πους της τέχνης περισ­σό­τερο θύμωσε και απο­γο­ή­τευσε παρά έδωσε πρα­κτι­κές λύσεις. Γιατί όσο και αν κατα­νο­ούν τις έκτα­κτες ανάγκες που έχουν δημιουρ­γη­θεί οι εργα­ζό­με­νοι στον τομέα του πολι­τι­σμού θα μείνουν άνεργοι για του­λά­χι­στον άλλους τέσ­σε­ρις μήνες και αυτό θα τους εξα­θλιώ­σει.

Η ελπίδα όλων είναι στις ανα­λυ­τι­κές οδηγίες που θα δώσει το υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού, αφού πρώτα συμ­βου­λευ­τεί τους ειδι­κούς, να υπάρχει ειδική μέριμνα για συναυ­λίες και παρα­στά­σεις έστω με περιο­ρι­σμένο αριθμό θεατών.

Από το πλευρά του το υπουρ­γείο εξε­τά­ζει δια­φο­ρε­τικά σενάρια και θα εξει­δι­κεύ­σει τα μέτρα λει­τουρ­γίας, με βάση τις οδηγίες που θα δοθούν από την αρμόδια επι­τροπή, ώστε οι χώροι πολι­τι­σμού να λει­τουρ­γή­σουν με ασφά­λεια για εργα­ζό­με­νους και επι­σκέ­πτες.

Ζητή­σαμε από καλ­λι­τέ­χνες μια πρώτη τοπο­θέ­τηση για τις ειδικές συν­θή­κες που βιώ­νουμε αλλά και για το πώς θα είναι ένα καλο­καίρι χωρίς θεάματα.

Ιερο­κλής Μιχαη­λί­δης, ηθο­ποιός

Το φετινό καλο­καίρι θα είναι δύσκολο για όλους γιατί θα είναι δια­φο­ρε­τικό από όλα τα καλο­καί­ρια της ζωής μας.

Για κάποιους όμως, θα είναι ακόμα πιο δύσκολο. Θα υπάρχει θέμα επι­βί­ω­σης για τους δεκάδες χιλιά­δες ανθρώ­πους που όλο το καλο­καίρι φρο­ντί­ζουν για την ψυχα­γω­γία μας. Ένας ολό­κλη­ρος κλάδος εργα­ζο­μέ­νων (μπροστά και πίσω από τη σκηνή) ήδη αυτή τη στιγμή που συζη­τάμε αντι­με­τω­πί­ζει αυτό το πρό­βλημα. Και φυσικά χωρίς όλες αυτές τις μου­σι­κές και θεα­τρι­κές παρα­στά­σεις του καλο­και­ριού θα είναι και πιο σκο­τεινή, πιο συν­νε­φια­σμένη και η ζωή των θεατών.

Γιατί αυτοί οι δεκάδες χιλιά­δες εργα­ζό­με­νοι απευ­θύ­νο­νται σε εκα­τομ­μύ­ρια θεατές. Χωρίς τις συναυ­λίες και το θέατρο φέτος το καλο­καίρι τα βράδια θα έχει ψύχρα.

Γιώργος Ανδρέου, συν­θέ­της

Η νέα οικο­νο­μική κρίση, ως συνέ­πεια της εμφά­νι­σης του κορο­ναϊού, δίνει το τελικό χτύπημα στον κλάδο μας.

Συν­θέ­τες, τρα­γου­δο­ποιοί, στι­χουρ­γοί, ερμη­νευ­τές, μου­σι­κοί, ηχο­λή­πτες – όλοι θα βρε­θούμε σε δεινή οικο­νο­μική κατά­σταση, αφού η εργασία μας από την μια αφορά το «ευ ζην» (άρα την σχετική οικο­νο­μική ευεξία του θεατή-ακροατή) κι από την άλλη τις ζωντα­νές μας μου­σι­κές παρα­στά­σεις…

Δεν χρειά­ζε­ται, πιστεύω, να επι­χει­ρη­μα­το­λο­γήσω για το αυτο­νό­ητο των δυσκο­λιών εκεί όπου συγ­χρω­τί­ζο­νται πολλοί άνθρω­ποι μαζί.

Να τονίσω εδώ πως από τις συναυ­λίες (και τις πολι­τι­στι­κές δράσεις) των καλο­και­ρι­νών μηνών επι­βιώ­νουν κι άλλα πολλά επαγ­γέλ­ματα που τις υπο­στη­ρί­ζουν οργα­νω­τικά και τεχνικά (πχ. γραφεία διορ­γά­νω­σης πολι­τι­στι­κών εκδη­λώ­σεων, τεχνι­κοί ηχη­τι­κών εγκα­τα­στά­σεων, γραφεία ηχη­τι­κής κάλυψης κλπ).

Εφόσον λοιπόν η κυβέρ­νηση (κατά την κρίση της – για λόγους δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος) απο­φα­σί­ζει την απα­γό­ρευση συναυ­λιών και πολι­τι­στι­κών δράσεων σε δημό­σιους χώρους, έχει την αυτο­νό­ητη υπο­χρέ­ωση οικο­νο­μι­κής (και ηθικής) στή­ρι­ξης του κλάδου μας.

Τρόποι υπάρ­χουν αρκετοί και μπορούν να απο­φα­σι­στούν σε συνερ­γα­σία της Πολι­τείας με εκπρο­σώ­πους του κλάδου μας. Επι­ση­μαίνω πως ειδικά οι πνευ­μα­τι­κοί δημιουρ­γοί βιώ­νουμε επί μια τετρα­ε­τία σχεδόν την πλήρη κατα­στροφή του πνευ­μα­τι­κού μας δικαιώ­μα­τος – και ανα­ρω­τιέ­μαι από πού θα εισπρα­χτούν δικαιώ­ματα, σε μια αγορά με υπο­λει­τουρ­γία όλων των επι­χει­ρή­σεων που χρη­σι­μο­ποιούν μουσική ως δημόσια εκτέ­λεση.

Βαγ­γέ­λης Θεο­δω­ρό­που­λος, σκη­νο­θέ­της, ιδρυτής του Θεάτρου του Νέου Κόσμου

Για τον κλάδο μας είναι πολύ δύσκολα τα πράγ­ματα. Γιατί είναι από τα επαγ­γέλ­ματα που πλήτ­το­νται ιδιαί­τερα. Η δουλεία μας είναι οι δημό­σιες συνα­θροί­σεις. Και τώρα είμαστε τελείως στον αέρα.

Σύμφωνα με όσα ανα­κοι­νώ­θη­καν χθες το Φεστι­βάλ Αθηνών θα ανα­βλη­θεί και υπάρχει μια συζή­τηση μήπως γίνει το Σεπτέμ­βριο. Εγώ ετοί­μαζα μια παρά­σταση του Λουίς Σεπούλ­βεδα, που πέθανε πρό­σφατα, «Η ιστορία του γάτου που έμαθε στο γλάρο να πετάει» για παιδιά αλλά και πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες.

Όπως φαί­νε­ται όλα τα Φεστι­βάλ αλλά και οι παρα­στά­σεις στο σύνολό τους δεν θα πραγ­μα­το­ποι­η­θούν. Είναι επίσης άγνωστο αν θα γίνουν γυρί­σματα τηλε­ο­πτι­κών σειρών ή ταινιών. Του­λά­χι­στον με τον παρα­δο­σιακό τρόπο. Γιατί πια πρέπει να ανα­κα­λύ­ψουμε νέους τρόπους.

Η κατά­σταση αυτή θα φέρει τερά­στια ένδεια σε όλο τον κλάδο. Όλοι μένουμε στον αέρα είτε είχαμε δουλειά, είτε δεν είχαμε.

Η δική μου στάση είναι ότι δουλεύω για αυτά που θέλω να κάνω και τώρα και τον χειμώνα, γνω­ρί­ζο­ντας ότι μπορεί και να μην γίνουν.

Άρα με κλειστά θέατρα σημασία έχει πως η πολι­τεία στη­ρί­ζει τους καλ­λι­τέ­χνες και τους χώρους που φιλο­ξε­νούν πολι­τι­στική δρα­στη­ριό­τητα.

Μίλτος Πασχα­λί­δης, τρα­γου­δο­ποιός

Μου­διά­σαμε όλοι χθες. 30 χρόνια που είμαι στην εργασία δεν μου έχει ποτέ καλο­καίρι να μην είμαι ενεργός και αυτό με μού­διασε, παρόλο που υπο­πτευό­μουν ότι τον Ιούνιο και τον Ιούλιο είναι δύσκολο να παί­ξουμε. Πίστευα όμως ότι δεν θα έβγαινε κάποιος στις 28 Απρι­λίου να πει ότι τους επό­με­νους μήνες θα είστε άνεργοι. Θα άφηνε πίστευα μια χαρα­μάδα, μια πιθα­νό­τητα αισιο­δο­ξίας.

Οι καλ­λι­τέ­χνες πει­θαρ­χή­σαμε από την αρχή και μείναμε σπίτι. Ψυχα­γω­γή­σαμε από την πρώτη μέρα τον κόσμο, τηρή­σαμε τα μέτρα. Δεν μπορεί όμως από τις εξαγ­γε­λίες να απου­σιά­ζουν τελείως 150.000 άνθρω­ποι του πολι­τι­σμού. Ξαφνικά έπεσε μαύρο. Όσον αφορά το οικο­νο­μικό κομμάτι είναι συντριβή. Δεν μπορώ να το χαρα­κτη­ρίσω αλλιώ.

Εγώ θα ήθελα να ακούσω κάτι σαν αυτό που ανα­κοι­νώ­θηκε για όλα τα υπό­λοιπα. Πάμε και βλέ­πουμε. Ανοί­γουμε πέντε πράγ­ματα αλλά αν κάτι στρα­βώ­σει μπορεί πάλι να κλεί­σουμε τα δύο. Να πει και εμάς ότι τώρα δεν προ­βλέ­πε­ται να γίνουν συναυ­λίες αλλά αν τα πράγ­ματα πάνε καλύ­τερα θα το επα­νε­ξε­τά­σουμε. Αυτό δίνει μια ελπίδα.

Εγώ είμαι καλό­πι­στος. Κατα­λα­βαίνω ότι οι άνθρω­ποι που έχουν ανα­λά­βει να σηκώ­σουν το βάρος αυτής της παν­δη­μίας είναι ανα­γκα­σμέ­νοι να αυτο­σχε­διά­ζουν. Όλοι μαζί συμπά­σχουμε αλλά ένα κομμάτι ενεργού εργα­τι­κού δυνα­μι­κού της χώρας θα μείνει άνεργο τους επό­με­νους 4 με 5 μήνες και κανείς δεν του είπε τι να κάνει για αυτό.

Ηλίας Καρελ­λάς, σκη­νο­θέ­της, καρα­γκιο­ζο­παί­χτης

Η παν­δη­μία με βρήκε με δύο ημι­τε­λείς παρα­γω­γές στο θέατρο Κάππα και στο Μέγαρο Μου­σι­κής Αθηνών δηλαδή με μια ημιτελή σεζόν αφού κλεί­σαμε με εντολή της κυβέρ­νη­σης.

Ακού­γο­ντας τις πρώτες ανα­κοι­νώ­σεις της κυβέρ­νη­σης για την επόμενη μέρα και κατα­νο­ώ­ντας το μεγάλο και υπαρκτό παγκό­σμιο πρό­βλημα αισθάν­θηκα πως μας ξέχασαν ή πως ήταν οι πρώτες ανα­κοι­νώ­σεις και πως σύντομα πρέπει κάποιος να ανα­φερ­θεί λεπτο­με­ρώς.

Η δουλειά μου στο παιδικό θέατρο και το θέατρο σκιών είναι πολλές φορές πολύ μονα­χική αλλά ως παρα­γω­γός απα­σχολώ για σεζόν ολό­κλη­ρες και πάνω από 20 χρόνια έναν πολύ μεγάλο αριθμό συνερ­γα­τών.

Τί κάνουν όλοι αυτοί; τι κάνουμε; τεχνι­κοί, ενδυ­μα­το­λό­γοι, ηλε­κτρο­λό­γοι, οργά­νωση παρα­γω­γής, ταξι­θε­σία, ηθο­ποιοί, μου­σι­κοί, φωτο­γρά­φοι και τόσοι άλλοι εργα­ζό­με­νοι στο χώρο του θεά­μα­τος.

Οι καλ­λι­τέ­χνες έδωσαν δυνα­μικό παρόν στην περίοδο της καρα­ντί­νας, έδωσαν απλό­χερα το έργο τους στον κόσμο, ανέ­βα­σαν το ηθικό όπως σε καιρό πολέμου, έγιναν εκείνη που επι­κοι­νώ­νη­σαν το «μένουμε σπίτι» .

Κι εγώ από την πλευρά μου έκανα αρκετά, κυρίως για τα παιδιά. Όμως τώρα; Πού είμαστε εμείς; Έρχεται ένα ολό­κληρο καλο­καίρι που εμείς εκ των πραγ­μά­των και επί του παρό­ντος δεν υπάρ­χουμε σε αυτόν το χάρτη.

Όταν ξεκί­νησα την πορεία μου, έκανα αγώνα να πείσω την οικο­γέ­νεια μου, τους φίλους μου, το κοινό μου ότι αυτό που κάνω είναι μια κανο­νική δουλειά, ότι ζω δηλαδή από αυτό… Δεν θέλω με τίποτα να υπο­ψια­στώ πως μετά από τόσα χρόνια εργα­σίας θα πρέπει να απο­δείξω το ίδιο για την κοι­νω­νία ή για την κυβέρ­νηση.

Πιστεύω πως το υγειο­νο­μικό και κοι­νω­νικό πρό­βλημα αυτή τη στιγμή είναι μεγάλο και επείγον. Έρχεται ένα δια­φο­ρε­τικό καλο­καίρι. Ένας αβέ­βαιος χει­μώ­νας.Τ ο θέατρο είναι τέχνη ζωντανή. Θέλει κοινό, μικρό ή μεγάλο.

Μέσα σε αυτή την κατά­σταση εγώ ψάχνω τρόπους να επι­κοι­νω­νήσω με τα παιδιά που είναι τόσα χρόνια το κοινό μου. Προτιμώ τη ζωντανή επαφή μαζί τους έστω κάποια στιγμή, έστω από από­σταση. Τα συναι­σθή­ματα που δημιουρ­γεί κανείς από τη σκηνή δεν γνω­ρί­ζουν απο­στά­σεις, στο­χεύ­ουν ακριβώς στην ψυχή. Κάνουμε θέατρο για την ψυχή μας. Κάνουμε θέατρο για να ζούμε.

Το θέατρο είναι δουλειά. Νιώθω σα να έχασα τη δουλειά μου. Θα περι­μέ­νουμε, θα κάνουμε υπομονή, θα υπα­κού­σουμε στους κανόνες, θα πιε­στούμε όπως όλοι, μέχρι να ξανα­βρε­θούμε στους πιο ωραίους και πιο μεγά­λους συνω­στι­σμούς. Δεν θα πάψω να δημιουργώ και να ονει­ρεύ­ο­μαι για τα παιδιά Το μόνο που θέλω είναι αυτοί που πρέπει να μας κατα­λά­βουν.

Βασι­λική Τρου­φά­κου, ηθο­ποιός

Πιστεύω πως είναι μία σημα­ντική στιγμή για τον κλάδο μας: να κατα­λά­βουμε χωρίς αμφι­βο­λίες πια πώς βλέ­πουμε τους εαυτούς μας, πώς μας βλέπει η πολι­τεία και πώς τελικά η κοι­νω­νία.

Οφείλει η πολι­τεία (όπως εύγλωττα και με πολλές λεπτο­μέ­ρειες και απο­σα­φη­νί­σεις χθες -πέρα από οποια­δή­ποτε παρε­ξή­γηση και μπέρδεμα- μας εξήγησε πρα­κτικά πώς θα επα­να­λει­τουρ­γή­σουν τα κομ­μω­τή­ρια σε λίγες μέρες) να σκεφτεί πρώτα, να σχε­διά­σει και κατόπιν να μας πει τι μπορεί να κάνει ένας ολό­κλη­ρος κλάδος σε υπο­χρε­ω­τική και παρα­τε­τα­μένη αδρά­νεια.

Εμείς έτσι και αλλιώς, χωρίς συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις από το 2011, είμαστε εκτός οποιασ­δή­ποτε κανο­νι­κό­τη­τας εδώ και καιρό. Τα ορι­ζό­ντια μέτρα της κατα­ντί­νας μας έδωσαν την αίσθηση πως είμαστε όλοι μαζί. Και αλήθεια ήταν.

Τώρα πια δεν είμαστε όλοι μαζί, κάποιοι είμαστε πιο ευά­λω­τοι σε όλο αυτό: πρέπει

να μας βοη­θή­σουν να υπάρ­ξουμε και να συνε­χί­σουμε να ζούμε.

 

Ανα­στα­σία Μου­τσά­τσου, τρα­γου­δί­στρια

-Τι δουλειά κάνεις παιδί μου

– Μου­σι­κός είμαι κύριε!

– Ναι, αλλά τι δουλειά κάνεις;

Αυτό το ανέκ­δοτο, περι­γρά­φει με ακρί­βεια, το πώς κάποιοι στο παρελ­θόν έβλεπαν τους μου­σι­κούς αλλά και γενι­κό­τερα τους καλ­λι­τέ­χνες. Έβλεπαν; Έτσι νομί­ζαμε… Ως την στιγμή που τα μέτρα της κυβέρ­νη­σης, μας έδειξαν ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει στην νοο­τρο­πία που ως τώρα θεω­ρούσε την τέχνη πάρεργο και τους καλ­λι­τέ­χνες, στην καλύ­τερη περί­πτωση, άεργους τεμπέ­λη­δες.

Ας κατα­λά­βουν όλοι επι­τέ­λους, ότι ο καλ­λι­τέ­χνης είναι επάγ­γελμα, πλη­ρώ­νει φόρους και ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές και γύρω από το έργο του βιο­πο­ρί­ζο­νται ένα σωρό άλλοι εργα­ζό­με­νοι.

Από την αρχή της κρίσης και μετά, η δυνα­τό­τητα των καλ­λι­τε­χνών να βιο­πο­ρί­ζο­νται από την τέχνη τους μειώ­θηκε σημα­ντικά. Με αφορμή την επι­δη­μία, αυτή η δυνα­τό­τητα δεν υπάρχει πλέον. Καθη­με­ρινά έρχομαι σε επαφή με συνα­δέλ­φους καλ­λι­τέ­χνες, που δεν έχουν να πλη­ρώ­σουν ούτε το νοίκι τους, ενώ οι καλο­και­ρι­νές συναυ­λίες απο­κλεί­ο­νται και ποιος ξέρει τι θα γίνει τον επόμενο χειμώνα..

Με τα εκφρα­στικά του μέσα, ο καλ­λι­τέ­χνης, εκφρά­ζει τις αγωνίες όλων, στη­ρί­ζει πολύ συχνά αφι­λο­κερ­δώς τις πλη­θυ­σμια­κές ομάδες που το χρειά­ζο­νται, και είναι συνο­δοι­πό­ρος, στη χαρά, στη λύπη, στον έρωτα, στην ανάγκη των ανθρώ­πων να ενωθούν. Η αξία της τέχνης επι­βε­βαιώ­θηκε όλο αυτό το διά­στημα της καρα­ντί­νας με τον πιο αναμ­φι­σβή­τητο τρόπο.

Ντροπή και κρίμα που χρειά­ζε­ται να υπεν­θυ­μί­σουμε το ρόλο των καλ­λι­τε­χνών στην καθη­με­ρι­νό­τητα, για να ζητή­σουμε το αυτο­νό­ητο. Ας στη­ρί­ξει η κυβέρ­νηση τους καλ­λι­τέ­χνες πρίν να είναι αργά.

Δημή­τρης Καραν­τζάς, σκη­νο­θέ­της

Είναι αδια­νό­ητο σε μια επίσημη ανα­κοί­νωση να μην ανα­φέ­ρο­νται καν μέτρα – σκέψεις – προ­ϋ­πο­θέ­σεις για τους καλ­λι­τέ­χνες, τους εργα­ζό­με­νους στο θέαμα-ακρόαμα και σε όλες αυτές τις θέσεις. Δεν το χωράει το μυαλό μου.

Ελπίζω επίσης το Φεστι­βάλ Αθηνών και Επι­δαύ­ρου να απο­ζη­μιώ­σει τις παρα­γω­γές που δεν πρό­κει­ται να κάνει.

Το επάγ­γελμα μας δεν είναι παρά­νομο, δεν είναι παρά­πλευρο δεν είναι πάρεργο. Βρι­σκό­μα­στε στην μάχη υπε­ρά­σπι­σης του αυτο­νό­η­του. Αυτό είναι υπο­τι­μη­τικό. Ακόμα κι αν σήμερα ή αύριο βγει το υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού και ανα­κοι­νώ­σει πιο εξει­δι­κευ­μένα μέτρα η απα­ξί­ωση έγινε.

Και λυπάμαι που στο δημόσιο λόγο για την τέχνη πρέπει να διευ­κρι­νί­ζουμε τις προ­θέ­σεις μας. Οι υπο­στη­ρι­κτές του τάδε κόμ­μα­τος λένε αυτό, η αντι­πο­λί­τευση λέει το άλλο. Η τέχνη και ο αυτο­νό­η­τος σεβα­σμός στους χιλιά­δες ανθρώ­πους που δου­λεύ­ουν σε αυτήν με όποιο τρόπο ήταν απο­λύ­τως απών. Η απα­ξί­ωση υπήρξε – και αυτό δεν αλλάζει.

Χθες 28 Απρι­λίου 2020, στην Ελλάδα επι­σή­μως είπαν στους καλ­λι­τέ­χνες και στους εργα­ζό­με­νους στον πολι­τι­σμό κόψτε το λαιμό σας.. και αυτό δεν αλλάζει.

Πέντε λεπτά ανά­λυ­σης για το πως θα ανοί­ξουν τα κομ­μω­τή­ρια υπήρξαν, μισό λεπτό για το τι θα γίνει με τους ανθρώ­πους που ασχο­λού­νται με τον εγχώριο πολι­τι­σμό φαί­νε­ται περίσ­σευαν.

Ανδριάννα Μπά­μπαλη, τρα­γου­δί­στρια

Όση χαρά και να εμπε­ριέ­χει η ενα­σχό­ληση με τη μουσική, δεν παύει να είναι μια δουλειά κι αυτή. Λογα­ρια­σμοί, ενοίκια και υπο­χρε­ώ­σεις τρέχουν, κι εμείς ενη­με­ρω­νό­μα­στε ότι δεν θα δου­λέ­ψουμε για του­λά­χι­στον 5 μήνες (που προ­βλέ­πε­ται να γίνουν χρόνος).

Το θέμα του επι­δό­μα­τος δύσκολο να ξεκα­θα­ρί­σει, λόγω της ιδιαί­τε­ρης φύσης του επαγ­γέλ­μα­τος, αφή­νο­ντας την πλειο­ψη­φία ενεργών καλ­λι­τε­χνών, αλλά και όλων των περι­φε­ρεια­κών επαγ­γελ­μά­των απ’ έξω.

Περι­μέ­νουμε με αγωνία κάποια μέριμνα και για εμάς. Επίσης αυτό το δύσκολο καιρό, θα πρό­τεινα να μην χαρί­ζουμε δωρεάν τη δουλειά μας μέσω streaming. Υπάρ­χουν άπειροι δίσκοι και συναυ­λίες να δει κανείς δωρεάν. Η μουσική παρά­γε­ται με κόπο, ας βοη­θή­σουμε το κοινό να το κατα­λά­βει!

Γιώργος Παπα­γε­ωρ­γίου, ηθο­ποιός, σκη­νο­θέ­της, τρα­γου­δι­στής

Για να είμαι ειλι­κρι­νής το περί­μενα.

Ποτέ δεν πίστεψα ότι σε αυτή τη νέα συνθήκη, ακόμα και αν γινόταν το Φεστι­βάλ, τα θέατρα δεν θα είχαν κόσμο. Εξάλλου το είχαμε δει όλοι οι επαγ­γελ­μα­τίες του χώρου αυτό και πριν το lockdown.

Τα εισι­τή­ρια είχαν πέσει κατα­κό­ρυφα, η προ­πώ­ληση στα θέατρα συνο­λικά ήταν προ­τό­γνωρα χαμηλή. Άρα το ζήτημα που τίθεται δεν είναι το αν το κοινό θα έπρεπε να μπει ή όχι σε θέατρα και συναυ­λια­κούς χώρους το καλο­καίρι, ακόμα και με αυστηρά μέτρα προ­στα­σίας (οφεί­λουμε όλοι να είμαστε προ­σε­κτι­κοί τώρα, δεν χωρά αμφι­βο­λία), αλλά το τι θα γίνει με τους ανθρώ­πους που απο­τε­λούν το κομμάτι ενός κλάδου που έχει πληγεί ανε­πα­νόρ­θωτα.

Γιατί ενώ μιλάμε για μια συνο­λική ζημιά στην οικο­νο­μία, στον τομέα του πολι­τι­σμού μιλάμε για κατα­στροφή. Η Γερ­μα­νία, η Ιταλία και η Βρε­τα­νία έχουν ήδη λάβει ειδικά μέτρα σημα­ντι­κής οικο­νο­μι­κής ενί­σχυ­σης για τους καλ­λι­τέ­χνες και τους επαγ­γελ­μα­τίες στον χώρο του θεά­μα­τος, πρέπει άμεσα να βρεθεί μια λύση και για τους Έλληνες επαγ­γελ­μα­τίες που ούτως η άλλως έχουν μάθει να δου­λεύ­ουν σε αντί­ξοες συν­θή­κες.

Το μεγάλο στοί­χημα δεν είναι μόνο η καλο­και­ρινή, αλλά και η χει­με­ρινή περί­ο­δος. Γιατί αν μιλάμε και για συνέ­χιση της τωρινής κατά­στα­σης στον τομέα του πολι­τι­σμού και την επόμενη χει­με­ρινή σεζόν, τότε η ζημιά θα είναι αδια­νό­ητη. Πρέπει να βρεθεί άμεσα μια βιώσιμη και ασφαλής λύση αλλιώς μιλάμε για χιλιά­δες ανθρώ­πους (ηθο­ποιούς, τεχνι­κούς, σκη­νο­θέ­τες, ταξι­θέ­τες, χορευ­τές, χορο­γρά­φους, μου­σι­κούς, ηχο­λή­πτες) που θα βρεθούν στα όρια της πείνας. Απέ­να­ντι σε όλο αυτό, είμαστε όλοι μαζί.

Κορίνα Λεγάκη, τρα­γου­δί­στρια

Καλ­λι­τέ­χνης γεν­νιέ­σαι, δεν γίνεσαι. Κάτι «άλλο» έχει επι­λέ­ξει να είσαι «αυτό» και δεν μπορείς να ξεφύ­γεις. Ευλογία και κατάρα μαζί.

«Τέχνη δεν υπάρχει, μόνο καλ­λι­τέ­χνες». Ζούμε και ανα­πνέ­ουμε δημιουρ­γώ­ντας. Ίσως είμαστε ευαί­σθη­τοι με τον δικό μας αυθε­ντικό τρόπο, ίσως οι «κεραίες» μας συλ­λαμ­βά­νουν μηνύ­ματα από κάποιο πεδίο «δια­φο­ρε­τικό». Αντι­κεί­μενό μας είναι το αίνιγμα της ομορ­φιάς που κρύβει καλά η δημιουρ­γική μας ασχολία.

Και η πορεία μας ενώ είναι μονα­χική, έχει ως απο­δέ­κτες πολλούς, πάρα πολλούς (και τελικά όλους μας). Κι αν έχει η Ελλάδα τέτοια παρα­δείγ­ματα από τα Αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα! Ευτυχώς είμαστε «πλού­σιοι». Η πολι­τι­σμική μας παρά­δοση μας είναι θησαυ­ρός. Κι οφεί­λουμε να την προ­στα­τέ­ψουμε, να την ανα­δεί­ξουμε, να την αγα­πή­σουμε σε βάθος.

Εμείς, οι επαγ­γελ­μα­τίες της τέχνης, είμαστε κομμάτι της σύγ­χρο­νης κοι­νω­νίας και ζητούμε ίση μετα­χεί­ριση, ξεκά­θαρο διάλογο, νομι­μό­τητα και στήριξη οικο­νο­μική και ηθική τόσο από την πολι­τεία όσο και από την κοι­νω­νία. Για την εργασία μας, για τις συναυ­λίες μας, για τις παρα­στά­σεις μας, για τις πρόβες μας, για τις ηχο­γρα­φή­σεις μας, για τις βιντε­ο­σκο­πή­σεις μας, για την υγεία μας, για την ασφά­λισή μας, για το πνευ­μα­τικό μας δικαί­ωμα. Για το δικαί­ωμα μας στη ζωή.

Φώτης Σπύρος, ηθο­ποιός

Ελπίζω και εύχομαι ότι σύντομα θα βρεθεί τρόπος να παρου­σια­στούν και φέτος το καλο­καίρι στα μονα­δικά ανοικτά μας θέατρα, θεα­τρι­κές παρα­στά­σεις.

Πάντα βεβαίως με κανόνες, προ­ϋ­πο­θέ­σεις και ακο­λου­θώ­ντας τις οδηγίες των Ειδικών. Το κοινό έχει ανάγκη το θέατρο και εμείς οι άνθρω­ποι του θεάτρου την δουλειά μας.

Το πρό­βλημα της παν­δη­μίας δεν πρέπει να το αφή­σουμε να οδη­γή­σει το θέατρο μετά από 2500 χιλιά­δες χρόνια σε παύση. Η εικόνα ενός έρημου θεάτρου -όπως και ανθρώπου- αντι­κα­το­πτρί­ζει μια κατά­σταση ξηρασίας- και ιδιαί­τερα της πνευματικής- που δεν ται­ριά­ζει στον Ελλη­νικό μας καλο­και­ρινό χαρα­κτήρα, ούτε και στη Χώρα που γέννησε άλλωστε, το θέατρο.

Οι συνέ­πειες μιας θεα­τρι­κής μακρο­χρό­νιας παύσης για εμάς τους εργάτες του θεάτρου είναι εξο­ντω­τική με ανυ­πέρ­βλη­τες και ανυ­πο­λό­γι­στες ζημιές.

Κρινιώ Νικο­λάου, τρα­γου­δί­στρια

Αυτό που ζούμε είναι ένα μεγάλο πλήγμα για τον κλάδο των καλ­λι­τε­χνών αλλά και ολό­κλη­ρου του μηχα­νι­σμού γύρω από αυτόν. Για τον βασικό λόγο ότι για πολλούς είναι θέμα επι­βί­ω­σης αλλά και για τον κόσμο που δεν θα μπο­ρέ­σει να δια­σκε­δά­σει, να χαλα­ρώ­σει, να ξεφύγει, να εκφρα­στεί, όπως γίνεται πάντα μέσα από την μουσική από ένα live από μία παρά­σταση!

Η τέχνη είναι τροφή για την ψυχή εμπνέει αισιο­δο­ξία. Είναι πρω­ταρ­χι­κός μοχλός για την ανα­θε­ώ­ρηση και επα­νά­σταση μέσα μας…

Θα ναι ένα καλο­καίρι λίγο πιο γκρίζο κάτω από τον ξάστερο ουρανό της ύπαρξης.

Και έτσι θα μας λείψει πολύ «η δική της αγκαλιά»…

Κωστής Καπε­λώ­νης, σκη­νο­θέ­της

Προ­φα­νώς βιώ­νουμε μια πρω­το­φανή έκτακτη κατά­σταση. Χρειά­ζο­νται μέτρα αντι­με­τώ­πι­σης σε υγειο­νο­μικό επίπεδο, σε οικο­νο­μικό και τέλος σε κοι­νω­νικό. Αυτή είναι η σειρά που φαί­νε­ται να προ­κρί­νε­ται από αυτούς που υπο­τί­θε­ται ότι είναι υπεύ­θυ­νοι για την τύχη της χώρας. Κατά την ταπεινή μου γνώμη η σειρά είναι απο­λύ­τως λαν­θα­σμένη. Πρώτα θα έπρεπε να είναι η κοι­νω­νία, δηλαδή οι άνθρω­ποι και μετά η οικο­νο­μία. Κι αν είχε φρο­ντί­σει ο δυτικός κόσμος με άλλες προ­τε­ραιό­τη­τες τη δια­χεί­ρηση των πραγ­μά­των, νομίζω ότι θα μπο­ρούσε να αντι­με­τω­πί­σει τις έκτα­κτες κατα­στά­σεις πολύ καλύ­τερα.

Στο θέμα του πολι­τι­σμού, που εμένα ενδια­φέ­ρει περισ­σό­τερο, θεωρώ ότι δια­χρο­νικά αυτό που οι εξου­σίες θεωρούν πολι­τι­σμό είναι τα πανη­γύ­ρια, τα ξεφα­ντώ­ματα και οι ομιλίες στις πρε­μιέ­ρες. Ένας πρω­θυ­πουρ­γός που φωτο­γρα­φί­ζε­ται χαρού­με­νος δίπλα στο φορτηγό της Πρω­το­ψάλτη.

Υπο­τί­θε­ται ότι είμαστε η χώρα που επι­νό­ησε το θέατρο. Η χώρα που εφο­δί­ασε τον δυτικό πολι­τι­σμό με την φιλο­σο­φική και τη μαθη­μα­τική σκέψη πάνω στην οποία βασί­στηκε όλο το ευρω­παϊκό οικο­δό­μημα. Η μικρή χώρα με τους μεγά­λους ποιητές. Με συν­θέ­τες παγκό­σμιας ανα­γνώ­ρι­σης. Με ζηλευτή φύση, που, όπου γυρί­σεις το μάτι, βλέπεις τα κατά­λοιπα των σπου­δαίων προ­γό­νων. Η χώρα που διάλεξε ο πρώην πρό­ε­δρος των ΗΠΑ, να εκφω­νή­σει την απο­χαι­ρε­τι­στή­ρια ομιλία του προς την ανθρω­πό­τητα. Και βγαίνει χθες ο πρω­θυ­πουρ­γός αυτής της χώρας και ομιλεί για μάσκες, δρο­μο­λό­για λεω­φο­ρείων, τρα­πε­ζο­κα­θί­σματα, κλπ κλπ Λέξη για τον Πολι­τι­σμό. Μόνο το απο­κο­ρύ­φωμα: «Κρί­νε­ται απίθανο να επι­τρα­πούν μέσα στο καλο­καίρι οι μεγάλες συνα­θροί­σεις, όπως φεστι­βάλ, συναυ­λίες ή αθλη­τικά γεγο­νότα με θεατές».

Οι περισ­σό­τε­ροι Έλληνες πολι­τι­κοί και δημο­τι­κοί άρχο­ντες, που έχω ζήσει εγώ, μηδέ Υπουρ­γών Πολι­τι­σμού εξαι­ρου­μέ­νων, θεω­ρού­σαν τον πολι­τι­σμό σαν ένα πάρεργο που απα­σχο­λεί ψώνια, καλ­λι­τέ­χνες, λαπάδες. Που θέλουν τη Ρίτα Σακελ­λα­ρίου να τρα­γου­δή­σει στα πάρτυ τους. Που θέλουν τους τηλε­ο­πτι­κούς αστέρες καλε­σμέ­νους στα τρα­πέ­ζια τους. Όσους άξιους ανα­γνώ­ρι­σαν καμιά φορά, το έκαναν επειδή τους το είπε κάποιος άλλος.

Πότε θα κατα­λά­βει αυτή η χώρα ότι αυτό που την κάνει μονα­δική και ζηλευτή είναι ο πολι­τι­σμός που πέρασε από πάνω της. Πότε θα κατα­λά­βουμε ότι θα μπο­ρού­σαμε να είμαστε για την ανθρω­πό­τητα, ότι ήταν η Δήλος για την αρχαία Ελλάδα. Ένας τόπος ιερός, αισθη­τι­κής και πολι­τι­κής ανα­φο­ράς.

Αντί γι’ αυτό κατα­ντή­σαμε τη χώρα, χώρα του­ρι­στι­κών υπη­ρε­σιών, εργο­λα­βιών, δανείων και αερι­τζί­δι­κης οικο­νο­μίας, που τώρα -με την ασύμ­με­τρη απειλή και τη δεκα­ε­τία των μνημονίων- είναι στα πρόθυρα κατάρ­ρευ­σης.

Ναι, είμαι οργι­σμέ­νος, γιατί είμαι σίγου­ρος ότι υπάρ­χουν σε αυτή τη χώρα ικανοί άνθρω­ποι, παλιοί και νέοι, που θα μπο­ρού­σαν να υπο­στη­ρί­ξουν την ουτο­πική λει­τουρ­γία που ορα­μα­τί­ζο­μαι, αλλά δυστυ­χώς το κου­μά­ντο γίνεται από άλλα συμ­φέ­ρο­ντα.

Εύχομαι, αλλά δεν το πιστεύω, αυτή η κατα­στροφή να βάλει μυαλό στα άδεια κεφάλια.

Πηγή in.gr

Νατάσα Μαστο­ρά­κου