Αλλο ένα νέο Mea Culpa από το ΔΝΤ για Ελλάδα

Το Διε­θνές Νο­μι­σμα­τι­κό Τα­μείο χα­ρα­κτη­ρί­ζει «ξε­κά­θα­ρα μη βιώ­σι­μο το χρέος» της Ελ­λά­δας, ενώ σε ει­δι­κή έκ­θε­ση που δη­μο­σιο­ποί­η­σε σή­με­ρα, το­νί­ζει ότι η συ­στη­μι­κή εξαί­ρε­ση, όπως χα­ρα­κτη­ρί­στη­κε η πε­ρί­πτω­ση της Ελ­λά­δας το 2010, δεν ήταν ορθή.

Τότε είχε επι­λε­γεί ου­σια­στι­κά να αλ­λά­ξει το κα­τα­στα­τι­κό για να δο­θούν στη χώρα μας πε­ρισ­σό­τε­ρα δα­νει­κά απ’ όσα εδι­καιού­το, μία εξέ­λι­ξη που απέ­τρε­ψε την ανα­διάρ­θρω­ση του χρέ­ους, η οποία και ήταν ανα­γκαία για να κα­τα­στεί βιώ­σι­μο το χρέος.

Ο ανα­πλη­ρω­τής διευ­θυ­ντής της Διεύ­θυν­σης Στρα­τη­γι­κής, Πο­λι­τι­κής και Επι­θε­ώ­ρη­σης Hugh Bredenkamp δή­λω­σε ότι το 2010 θα έπρε­πε να αντι­με­τω­πι­στεί κα­λύ­τε­ρα και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρα η ελ­λη­νι­κή κρίση, απ’ ότι τε­λι­κά έγινε μέσω της συ­στη­μι­κής εξαί­ρε­σης. Στην ουσία αμ­φι­σβη­τεί τη με­θό­δευ­ση που επέ­λε­ξε τότε το Τα­μείο σε συ­νερ­γα­σία με την ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση και τους Ευ­ρω­παί­ους.

Στην πο­λυ­σέ­λι­δη έκ­θε­ση το­νί­ζο­νται τα εξής:

«Όταν η ελ­λη­νι­κή κρίση κο­ρυ­φώ­θη­κε στις αρχές του 2010, ούτε οι θε­σμι­κές ρυθ­μί­σεις στη ζώνη του ευρώ, ούτε οι χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κές αγο­ρές ήταν έτοι­μες για ανα­διάρ­θρω­ση του δη­μό­σιου χρέ­ους σε μια νο­μι­σμα­τι­κή ένωση στην οποία με­τεί­χαν στενά συν­δε­δε­μέ­νες προηγ­μέ­νες οι­κο­νο­μί­ες. Σε αυτό το πλαί­σιο, η συ­στη­μα­τι­κή εξαί­ρε­ση αγό­ρα­σε χρόνο για να απο­κτη­θούν οι απα­ραί­τη­τες αντι­πυ­ρι­κές ζώνες. Όμως, η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα του ελ­λη­νι­κού προ­γράμ­μα­τος διά­σω­σης στον με­τρια­σμό της με­τά­δο­σης της κρί­σης ήταν μειω­μέ­νη».

Σύμ­φω­να με την έκ­θε­ση, αρ­γό­τε­ρα ελή­φθη πο­λι­τι­κή από­φα­ση από τους ηγέ­τες της Ευ­ρω­ζώ­νης οι οποί­οι δέ­χθη­καν πως οι όροι χρη­μα­το­δό­τη­σης της Ελ­λά­δος από τον επί­ση­μο τομέα έπρε­πε να βελ­τιω­θούν για να ενι­σχύ­σουν τη βιω­σι­μό­τη­τα του ελ­λη­νι­κού χρέ­ους.

Τα στε­λέ­χη του Τα­μεί­ου δι­καιο­λο­γού­νται, για να μην λά­βουν το με­γά­λο με­ρί­διο της ευ­θύ­νης που τους ανή­κει, και υπο­γραμ­μί­ζουν στην έκ­θε­ση πως οι πο­λι­τι­κές δη­λώ­σεις που έγι­ναν τότε για το ελ­λη­νι­κό πρό­γραμ­μα ενέ­τει­ναν τις αμ­φι­βο­λί­ες για την κα­τά­στα­ση χωρών της Ευ­ρω­ζώ­νης, και ανά­γκα­σαν τους επεν­δυ­τές να ανα­θε­ω­ρή­σουν τις θέ­σεις τους σχε­τι­κά με το εν­δε­χό­με­νο ανα­διάρ­θρω­σης του χρέ­ους σε αυτές τις χώρες (εν­νο­εί όχι μόνο την Ελ­λά­δα, αλλά και την Πορ­το­γα­λία, την Ιρ­λαν­δία και την Ισπα­νία). Κα­τα­γρά­φει τη δή­λω­ση στο Ντο­βίλ της Κα­γκε­λα­ρί­ου Μέρ­κελ και του προ­έ­δρου Σαρ­κο­ζί που πρό­τει­ναν να μοι­ρα­στούν το βάρος μελ­λο­ντι­κών χρε­ο­κο­πιών και οι ιδιώ­τες με απο­τέ­λε­σμα να κλι­μα­κω­θεί και για ένα διά­στη­μα να γίνει ανε­ξέ­λεγ­κτη η κρίση στην Ιρ­λαν­δία.

Είναι ση­μα­ντι­κό, πά­ντως, αν και για την Ελ­λά­δα ήρθε πολύ αργά αυτή η πα­ρα­δο­χή, ότι το ΔΝΤ ομο­λο­γεί πως όσα έγι­ναν τον Μάιο του 2010 για να πα­ρα­καμ­φθούν τα εμπό­δια και να δο­θούν τα δα­νει­κά στην Ελ­λά­δα δεν ήταν ορθά, διότι:

— Κα­θυ­στέ­ρη­σε την ανα­διάρ­θρω­ση του ελ­λη­νι­κού χρέ­ους, μία εξέ­λι­ξη που είχε πολύ σο­βα­ρές επι­πτώ­σεις στην ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία, και,

— Δεν απε­τρά­πη τε­λι­κά η με­τά­δο­ση και διά­χυ­ση των επι­πτώ­σε­ων της ελ­λη­νι­κής κρί­σης χρέ­ους σε άλλες χώρες της Ευ­ρω­ζώ­νης.

Υπο­γραμ­μί­ζε­ται πά­ντως ότι στην πε­ρί­πτω­ση της Ελ­λά­δα το 2010 δεν πε­ρι­λή­φθη­κε στο πρό­γραμ­μα ανα­διάρ­θρω­ση του χρέ­ους με έγκρι­ση της ίδιας της χώρας.

mignatiou.com