Αλαβάνος: Αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι Αριστερά, εγώ δεν είμαι αριστερός

Δρι­μεία επί­θε­ση κατά του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ εξα­πέ­λυ­σε ο πρώην πρό­ε­δρός του και νυν επι­κε­φα­λής του με­τω­πι­κού σχη­μα­τι­σμού «Σχέ­διο Β» κ. Αλέ­κος Αλα­βά­νος από τις Σέρ­ρες όπου βρέ­θη­κε την Τε­τάρ­τη. Μί­λη­σε για τον έναν χρόνο «θλι­βε­ρής πα­ρου­σί­ας» της κυ­βέρ­νη­σης, χρη­σι­μο­ποί­η­σε βα­ριές εκ­φρά­σεις, όπως «πρό­δω­σε τις στοι­χειώ­δεις αξίες που επι­διώ­κει η Αρι­στε­ρά», και επι­σή­μα­νε ότι το Ασφα­λι­στι­κό είναι κρί­σι­μη στιγ­μή, είναι ευ­θύ­νη «ατο­μι­κή του κάθε βου­λευ­τή της πλειο­ψη­φί­ας». Μά­λι­στα ανα­φέρ­θη­κε ονο­μα­στι­κά στον υπουρ­γό Ναυ­τι­λί­ας κ. Θο­δω­ρή Δρί­τσα και στον πρώην διοι­κη­τή του ΙΚΑ κ. Γιάν­νη Θεωνά.

Ολό­κλη­ρη η δή­λω­ση του κ. Αλα­βά­νου έχει ως εξής:

«Με φόντο τα ελ­λη­νι­κά τοπία με χι­λιά­δες απε­γνω­σμέ­νους αγρό­τες με τα τρα­κτέρ τους στο δρόμο, τις αστι­κές πε­ριο­χές με δι­κη­γό­ρους, για­τρούς και μη­χα­νι­κούς γρα­βα­τω­μέ­νους ή όχι σε δια­δη­λώ­σεις, τα πε­λά­γη μας με τους ναυ­τερ­γά­τες να βά­ζουν τις μη­χα­νές των κα­ρα­βιών στο στοπ, τα σπί­τια οι­κο­γέ­νειες να βγά­ζουν τις άγριες χει­μω­νιά­τι­κες νύ­χτες μέσα στα δω­μά­τια της ανερ­γί­ας, της στέ­ρη­σης και του φόβου για το αύριο, πα­νη­γύ­ρι­σε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, με ένα προ­κλη­τι­κό και βάρ­βα­ρο τρόπο, τον ένα χρόνο της θλι­βε­ρής του πα­ρου­σί­ας ως κυ­βέρ­νη­σης του τρί­του και πιο σκλη­ρού μνη­μο­νί­ου. Και αυ­το­βα­πτί­σθη­κε ως “η αρι­στε­ρή δύ­να­μη των λαϊ­κών στρω­μά­των”.

Αν ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι αρι­στε­ρά, εγώ δεν είμαι αρι­στε­ρός.

Δεν είναι όμως. Πρό­δω­σε τις στοι­χειώ­δεις αξίες που επι­διώ­κει η αρι­στε­ρά για συ­νέ­πεια λόγων και πρά­ξε­ων, για πάλη ενά­ντια στα με­γά­λα συμ­φέ­ρο­ντα, για μια κοι­νω­νία δί­καιη, για ει­λι­κρί­νεια και για ανοι­χτά χαρ­τιά απέ­να­ντι στον λαό.

Σή­με­ρα οι ερ­γα­ζό­με­νοι και οι οι­κο­γέ­νειές τους βιώ­νουν τις δρα­μα­τι­κές επι­πτώ­σεις της πο­λι­τι­κής ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Eίναι ελ­πι­δο­φό­ρο ότι τόσο δια­φο­ρε­τι­κές κα­τη­γο­ρί­ες ερ­γα­ζο­μέ­νων, άν­θρω­ποι των γραμ­μά­των και χει­ρω­νά­κτες, ερ­γά­τες της γης κι ερ­γά­τες της θά­λασ­σας, νέες ηλι­κί­ες και συ­ντα­ξιού­χοι, γυ­ναί­κες και άντρες αγω­νί­ζο­νται ταυ­τό­χρο­να για να φρά­ξουν το νέο χεί­μαρ­ρο μέ­τρων της Ευ­ρω­ζώ­νης, του Διε­θνούς Νο­μι­σμα­τι­κού Τα­μεί­ου και της κυ­βέρ­νη­σης Τσί­πρα. Αξί­ζει να συ­ντο­νι­σθούν, να γί­νουν μια ενιαία απέ­ρα­ντη λαϊκή κι­νη­το­ποί­η­σης για τη σω­τη­ρία του τόπου. Αξί­ζει να συ­μπυ­κνώ­σουν τους στό­χους τους σε κε­ντρι­κά πο­λι­τι­κά αι­τή­μα­τα, όπως να πέσει αυτή η κυ­βέρ­νη­ση και να προ­χω­ρή­σει η Ελ­λά­δα με εναλ­λα­κτι­κό σχέ­διο κοι­νω­νι­κής ανα­κού­φι­σης και πα­ρα­γω­γι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης, με ανε­ξαρ­τη­σία και πε­ρη­φά­νεια. Αξί­ζει να επε­ξερ­γα­σθούν και να προ­βάλ­λουν, μαζί με το όχι στους νό­μους Τσί­πρα, το δικό τους ναι, τις δικές τους τεκ­μη­ριω­μέ­νες και συ­γκρο­τη­μέ­νες αντι­προ­τά­σεις για την πο­ρεία του κλά­δου τους.

Η ψη­φο­φο­ρία στη Βουλή για το ασφα­λι­στι­κό είναι μια κρί­σι­μη στιγ­μή για τη χώρα, αν θα συ­νε­χι­σθεί ή θα συ­γκρα­τη­θεί η κοι­νω­νι­κή της κα­τα­κρή­μνι­ση. Η ευ­θύ­νη δεν είναι συλ­λο­γι­κή μόνο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και της ακρο­δε­ξιάς με την οποία συ­νερ­γά­ζε­ται. Είναι ατο­μι­κή του κάθε βου­λευ­τή της πλειο­ψη­φί­ας.

Θέλω να ελ­πί­ζω ότι υπάρ­χουν, έστω και λίγοι, που θα ανα­λο­γι­σθούν τη με­γά­λη ευ­θύ­νη που έχουν.

Θέλω να ελ­πί­ζω ότι ο Θο­δω­ρής Δρί­τσας, ηγέ­της τόσα χρό­νια του “Λι­μα­νιού της Αγω­νί­ας” -που ονο­μά­σθη­κε έτσι για να εκ­φρά­σει την αγω­νιώ­δη προ­σπά­θεια να κρα­τη­θεί ο δη­μό­σιος και ανα­πτυ­ξια­κός του χα­ρα­κτή­ρας- δεν θα απο­δε­χθεί τε­λι­κά τον ρόλο του κυ­νι­κού πω­λη­τή, θα ξε­χω­ρί­σει τη θέση του και στην εκ­ποί­η­ση του Πει­ραιά στους Κι­νέ­ζους και στην εκ­ποί­η­ση των συ­ντα­ξιού­χων στον Σόι­μπλε.

Θέλω να ελ­πί­ζω ότι ο Γιάν­νης Θε­ω­νάς, που όλη του τη ζωή δια­κρί­θη­κε για το ήθος του, για την μα­χη­τι­κή ενα­ντί­ω­σή του στον άγριο ευ­ρω­παϊ­κό κα­πι­τα­λι­σμό, δεν είναι δυ­να­τό να βάλει με την ψήφο την υπο­γρα­φή του σε ένα νόμο, για τον οποίο η ερ­γα­τι­κή τάξη, είτε ενερ­γή είτε πα­ρο­πλι­σμέ­νη, κα­λεί­ται να πλη­ρώ­σει πα­νά­κρι­βο τί­μη­μα λόγω των δια­τα­γών Μέρ­κελ, Ολάντ και Γιουν­κέρ.

Θέλω να ελ­πί­ζω ότι υπάρ­χουν μέσα στο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έστω και λίγοι βου­λευ­τές, οι οποί­οι ανα­λο­γι­ζό­με­νοι τους νε­κρούς που έχει προ­σφέ­ρει η αρι­στε­ρά για τα δι­καιώ­μα­τα της ερ­γα­τι­κής τάξης και της αγρο­τιάς, θα ενερ­γή­σουν στο ασφα­λι­στι­κό και το ερ­γα­τι­κό “τοις κεί­νων ρή­μα­σι πει­θό­με­νοι”».

Το ΒΗΜΑ