‘ Ενας πολιτισμένος στο Πολιτισμού

Δεν θα μπο­ρού­σε τούτη η στήλη, που εμ­μο­νι­κά πι­στεύ­ει ότι όλα είναι θέμα Πο­λι­τι­σμού και Αι­σθη­τι­κής, να μην ανα­φερ­θεί – όπως έχει κάνει άλ­λω­στε και για τους προη­γού­με­νους- στον άν­θρω­πο που ανα­λαμ­βά­νει να τα δια­χει­ρι­σθεί. Ομο­λο­γώ ότι ήταν η πρώτη φορά τα τε­λευ­ταία (πολλά) χρό­νια που το όνομα Νίκος Ξυ­δά­κης συ­νο­δεύ­τη­κε από χα­μό­γε­λο, δεν σας κρύβω από χαρά και θα μου επι­τρέ­ψε­τε να σας με­τα­φέ­ρω την πρώτη μου σκέψη, για έναν άν­θρω­πο που γνω­ρί­ζει πολύ καλά την έν­νοια πο­λι­τι­σμός : η γλυ­κιά «εκ­δί­κη­ση» της γε­νιάς μου στα τί­πο­τε.

Στις πε­ρισ­σό­τε­ρες των πε­ρι­πτώ­σε­ων, το υπουρ­γείο Πο­λι­τι­σμού αντι­με­τω­πί­στη­κε σαν ένα δευ­τε­ρο­κλα­σά­το υπουρ­γείο, στην κα­ρέ­κλα του οποί­ου έφτα­νε όποιο στέ­λε­χος πε­ρίσ­σευε. Ο υπουρ­γός έφτα­νε χα­ρού­με­νος αντι­με­τω­πί­ζο­ντας το Υπουρ­γείο σαν ένα εύ­κο­λο και άνετο πόστο, όπου οι ιθύ­νο­ντες απο­λαμ­βά­νουν πρώ­τες θέ­σεις στα θε­ά­μα­τα (αν πα­τά­νε βε­βαί­ως), εύ­κο­λα φλας, συγ­χρω­τι­σμό με τους χα­ρι­τω­μέ­νους και ιδιόρ­ρυθ­μους καλ­λι­τέ­χνες και αμπε­λο­φι­λο­σο­φώ­ντας για την ση­μα­σία του Ελ­λη­νι­κού Πο­λι­τι­σμού και τις άυλες αξίες του.

Ο Νίκος Ξυ­δά­κης, με με­τα­πτυ­χια­κές σπου­δές στην Ιστο­ρία Τέ­χνης στη Φι­λο­σο­φι­κή Σχολή του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αθη­νών, γνω­στός δη­μο­σιο­γρά­φος, μια ελεύ­θε­ρη πένα σε μια συ­ντη­ρη­τι­κή εφη­με­ρί­δα – αρ­χι­συ­ντά­κτης της εφη­με­ρί­δας «Κα­θη­με­ρι­νή»- είναι ο πρώ­τος επι­κε­φα­λής του χαρ­το­φυ­λα­κί­ου Πο­λι­τι­σμού εδώ και χρό­νια που έχει σχέση και γνώση του αντι­κει­μέ­νου του.

Τα κεί­με­να του και στην «Κα­θη­με­ρι­νή» και στο προ­σω­πι­κό του ιστο­λό­γιο, απο­πνέ­ουν σε­βα­σμό στην υπό­στα­ση της ελ­λη­νι­κής γλώσ­σας, στην υπό­στα­ση της δη­μο­σιο­γρα­φί­ας στην αντί­λη­ψή του περί πο­λι­τι­σμού σε όλες του τις εκ­φάν­σεις. Ένας δη­μο­σιο­γρά­φος που έχει δια­νύ­σει χι­λιό­με­τρα στον χώρο των ΜΜΕ, δια­τη­ρώ­ντας την αξιο­πρέ­πεια και την καλή του φήμη, με το μο­να­δι­κό προ­νό­μιο να συν­δυά­ζει στον λόγο του μία ποι­η­τι­κό­τη­τα, το συ­ναί­σθη­μα με τον ορ­θο­λο­γι­σμό, την πα­ρά­δο­ση με τον σύγ­χρο­νο κόσμο.

Γνώση, ψυ­χραι­μία, εμπει­ρία, νη­φα­λιό­τη­τα. Αι­σθη­τι­κή. Αυτό που λεί­πει από τη ζωή μας. Αι­σθη­τι­κή. Έχει όλα τα φόντα να χτί­σει κάτι που θα μπο­ρεί να πα­ρα­χθεί εντός των τει­χών και θα κα­τα­να­λω­θεί πρώτα από τους ντό­πιους πριν εξα­χθεί στο εξω­τε­ρι­κό.

Δεν ξέρω τι πε­ρι­θώ­ρια δρά­σης θα έχει, σε ένα υπουρ­γείο τώρα που λεφτά δεν υπάρ­χουν (όχι ότι έπαιρ­νε και όταν εί­χα­με) και τε­ρά­στιων προ­βλη­μά­των. Εύ­χο­μαι να έχει του­λά­χι­στον το πε­ρι­θώ­ριο να ακο­λου­θή­σει τη δική του εμπει­ρία, γνώση και έν­στι­κτο. Μα­κά­ρι να τα κα­τα­φέ­ρει.