Η Καλλιθέα μετατρέπεται σε σύγχρονο κέντρο πολιτισμού και αναψυχής

Γράφει ο

Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

Κάποτε ο κόσμος επι­σκέ­πτο­νταν τις Πηγές Καλ­λι­θέας για να πιεί από το “τσι­λό­νερο” και στη συνέ­χεια να νιώσει πλήρη σωμα­τική ανα­κού­φιση σε μία από τις δεκάδες τουα­λέ­τες της ροτό­ντας. Η εποχή αυτή έχει παρέλ­θει ανε­πι­στρε­πτί. Στις σύγ­χρο­νες Πηγές Καλ­λι­θέας ο επι­σκέ­πτης θα απο­λαμ­βά­νει εκθέ­σεις έργων μεγάλων δημιουρ­γών και παρα­στά­σεις θεα­τρι­κών έργων διε­θνούς ακτι­νο­βο­λίας. Το σύγ­χρονο μνημείο των Πηγών Καλ­λι­θέας θα είναι από μόνο του ένας πόλος έλξης του­ρι­στών για τη Ρόδο. Δεν είναι υπερ­βολή. Πλη­σιά­ζει η εποχή κατά την οποία η Καλ­λι­θέα θα είναι ένα σπου­δαίο κέντρο πολι­τι­σμού. Σε λιγό­τερο από δύο χρόνια το υπέροχο αυτό μνημείο θα μπορεί να υπο­στη­ρί­ξει πλήρως κάθε είδους καλ­λι­τε­χνική εκδή­λωση. Μάλιστα το μονα­δικό, φυσικό τοπίο που την περι­βάλ­λει θα προσ­δώ­σει στο χώρο ταυ­τό­τητα από την πρώτη στιγμή.

Αμφι­θέ­α­τρο στα

πρότυπα της Τάφρου

Από το έτος 1995 και για περίπου οκτώ χρόνια, στο θέατρο Μελίνα Μερ­κούρη της Μεσαιω­νι­κής Τάφρου είχαν φιλο­ξε­νη­θεί σε avant premiere όλες οι θεα­τρι­κές παρα­στά­σεις του φεστι­βάλ της Επι­δαύ­ρου. Τότε το θεα­τρό­φιλο κοινό από­λαυσε μεγάλες παρα­γω­γές έργων. Ήταν ένα επί­τευγμα τερά­στιων δια­στά­σεων, που όμοιό του δεν είχε ζήσει ποτέ στο παρελ­θόν η Ρόδος. Αυτό ήρθε ως απο­τέ­λε­σμα της ύπαρξης του χώρου φιλο­ξε­νίας των παρα­στά­σεων, αλλά και των ανθρώ­πων που δού­λε­ψαν για να κερ­δί­σουν τις συνερ­γα­σίες με τις εθνικές – κεντρι­κές θεα­τρι­κές σκηνές

Το σχε­δια­ζό­μενο αμφι­θέ­α­τρο των θαλάσ­σιων βράχων της Καλ­λι­θέας δια­θέ­τει όλα τα εχέγγυα για να επι­τευ­χθεί κάτι αντί­στοιχο.

Πρό­κει­ται για ένα αμφι­θέ­α­τρο που στην κυριο­λε­ξία θα είναι χωμένο μέσα στους βράχους. Στους φωτο­ρε­α­λι­σμούς που εξα­σφά­λισε η “δημο­κρα­τική” για τους ανα­γνώ­στες της, φαί­νε­ται ο τρόπος δια­μόρ­φω­σης και ο από­λυ­τος εναρ­μο­νι­σμός του με το φυσικό τοπίο. Η κοι­λό­τητα όπου θα γίνει η κατα­σκευή βρί­σκε­ται ακριβώς έξω από το κτήριο της Ροτό­ντας και οι θεατές θα έχουν θέα τη σκηνή, το βρα­χώ­δες ανά­γλυφο και τη θάλασσα που απλώ­νε­ται ανε­μπό­δι­στη προς το νότο.

«Θέλουμε να δημιουρ­γή­σουμε ένα θέατρο που θα μείνει ως παρα­κα­τα­θήκη για τον τόπο και τις επό­με­νες γενεές» δήλωσε προς τη ‘δ’ ο πρό­ε­δρος της δημο­τι­κής επι­χεί­ρη­σης ΔΕΡΜΑΕ κ. Γιάννης Ιατρί­δης.

Ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός του έργου είναι 700.000 ευρώ και θα είναι εύκολο να εξα­σφα­λι­στούν πιστώ­σεις από εθνικά ταμεία, ευρω­παϊκά προ­γράμ­ματα ή μέσω σύμπρα­ξης με ιδιώτη επεν­δυτή. Η ΔΕΡΜΑΕ ως επι­χεί­ρηση που δια­χει­ρί­ζε­ται όλη την έκταση των Πηγών Καλ­λι­θέας έχει τη δυνα­τό­τητα να χρη­μα­το­δο­τή­σει το έργο με ίδιους πόρους, ενδε­χό­μενο που ο κ. Ιατρί­δης δεν απο­κλείει.

Είναι αξιο­ση­μεί­ωτο πως το θέατρο των βράχων της Καλ­λι­θέας είναι το πρώτο (εδώ και πολλά χρόνια) δημόσιο έργο που ξεκινά από το μηδέν κι έχει κατεύ­θυνση τον πολι­τι­σμό. Μάλιστα, ο προ­σα­να­το­λι­σμός του προς τη θάλασσα το καθιστά μονα­δικό στη Ρόδο. Ένα αντί­στοιχο, σαφώς μικρό­τε­ρων δια­στά­σεων, υπάρχει εντός του ξενο­δο­χείου Apollo Blu, ωστόσο αυτό χρη­σι­μο­ποιεί­ται μόνο για τις ανάγκες ψυχα­γω­γίας των επι­σκε­πτών της μονάδας.

Τι θα γίνει με το

ιαμα­τικό νερό;

Η πηγή με το χλω­ρο­να­τριούχο νερό της Καλ­λι­θέας έχει εντο­πι­στεί ξανά. Στη γνω­μά­τευσή του το Εθνικό Μετσό­βιο Πολυ­τε­χνείο ανα­φέ­ρει επί λέξει: «Πρό­κει­ται για ιαμα­τικό νερό από χλω­ρο­να­τριούχο πηγή, λόγω του ότι από τα ανιόντα επι­κρα­τούν τα χλω­ριό­ντα και από τα κατιό­ντα το νάτριο. Οι τιμές των παρα­μέ­τρων που εξε­τά­σθη­καν για τη συγκε­κρι­μένη ιαμα­τική πηγή είναι παρό­μοιες με αυτές που ανα­φέ­ρο­νται στο εγχει­ρί­διο του ΕΟΤ (1966)». Οι επι­στή­μο­νες του Πολυ­τε­χνείου, αφού προ­χω­ρούν σε μια σειρά επε­ξη­γή­σεων για τα ευρή­ματα της χημικής εξέ­τα­σης κατα­λή­γουν στο συμπέ­ρα­σμα ότι το ιαμα­τικό νερό Καλ­λι­θέας είναι κατάλ­ληλο για εκμε­τάλ­λευση: «Επο­μέ­νως, το προ­σκο­μι­σθέν δείγμα ιαμα­τι­κού νερού από την πηγή Καλ­λι­θέας πληροί τις προ­δια­γρα­φές του ΕΟΤ και των ευρω­παϊ­κών κανο­νι­σμών ως προς τη χημική σύσταση (χαρα­κτη­ρί­ζε­ται ιαμα­τικό), η οποία παρα­μέ­νει σταθερή πλέον των 40 ετών και δύναται να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί ως προς τη χημική του σύσταση στη λου­τρο­θε­ρα­πεία, ποσι­θε­ρα­πεία και θαλασ­σο­θε­ρα­πεία κατόπιν ειδικής προ­ε­τοι­μα­σίας και ελέγχου». Το Ε.Μ.Π συνεπώς δίνει τις κατευ­θύν­σεις. Λου­τρο­θε­ρα­πεία ή θαλασ­σο­θε­ρα­πεία είναι δυνατόν να αξιο­ποι­η­θούν ως μέθοδοι. Η ποσι­θε­ρα­πεία, που ήταν και η πιο δια­δε­δο­μένη στην περίοδο της Ιτα­λο­κρα­τίας, θα πρέπει να απο­κλει­στεί, καθώς το “κόκκινο” νερό της πηγής είναι εξόχως διου­ρη­τικό και τόσες πολλές τουα­λέ­τες δεν υπάρ­χουν πια στο μνημείο.

Σήμερα στη Ροτόντα υπάρ­χουν φωτο­γρα­φίες της προ­πο­λε­μι­κής περιό­δου, όπου άνδρες και γυναί­κες με ποτήρια στα χέρια (αρκετά από αυτά ήταν του Ικάρου), απο­λαμ­βά­νουν τα ύδατα της πηγής. Οι ιστο­ρι­κές ανα­φο­ρές κάνουν λόγο για ευερ­γε­τι­κές επε­νέρ­γειες της χλω­ρο­να­τριού­χου πηγής σε προ­βλή­ματα του εντέρου, σε αλλερ­γίες, σε δερ­μα­το­πά­θειες, καθώς και στην κατα­πρά­ϋνση της αρθρί­τι­δας και του άσθμα­τος. Μάλιστα, για εκεί­νους που αντι­με­τώ­πι­ζαν βαριάς μορφής προ­βλή­ματα δυσε­ντε­ρίας, είχαν δια­μορ­φω­θεί οι ειδικές δια­δρο­μές περι­πά­του στο παρα­κεί­μενο άλσος. Εκεί, είχαν δημιουρ­γη­θεί μικρά, τεχνητά ρυάκια (με νερό από τις τσι­με­ντέ­νιες δεξα­με­νές που βρί­σκο­νται ψηλά) ώστε με το κελά­ρυ­σμα, να ξυπνά η ανάγκη για διού­ρηση. Απο­τέ­λε­σμα όλων αυτών ήταν οι τουα­λέ­τες της ροτό­ντας να είναι διαρκώς γεμάτες κόσμο. Σήμερα η Ροτόντα είναι εκθε­σια­κός χώρος. Προς το παρόν φιλο­ξε­νεί μόνο φωτο­γρα­φίες από το μνημείο και την ιστορία της περιο­χής, ωστόσο έχει όλες τις προ­δια­γρα­φές για να μετα­τρα­πεί σε πινα­κο­θήκη υψηλής αισθη­τι­κής.

Τέχνες, θέατρο, φύση, υγεία, αναψυχή. Ένα προς ένα όλα έχουν “χτιστεί” με επί­κε­ντρο το μνημείο της Καλ­λι­θέας, που πολύ σύντομα θα λει­τουρ­γεί ως πόλος έλξης επι­σκε­πτών κάθε είδους.