Ο Κ. Σαρής “αποχαιρετά” τον φίλο του Σοφοκλή Χατζημανώλη

Του Κ. Σαρή, Δικη­γό­ρου

Εφυγε από την ζωή ένας Άνθρω­πος με όλη την σημασία της λέξης

Ο φίλος μου Σοφο­κλής Χατζη­μα­νώ­λης, ο οποίος λόγω κατοχής δεν πήγε καθόλου στο σχολείο, υπήρξε μια εμβλη­μα­τική προ­σω­πι­κό­τητα. Όταν συζη­τού­σες μαζί του είχε πάντα μία λογική τετρά­γωνη, που από την πρώτη στιγμή πίστευες ότι πρό­κει­ται περί ανθρώ­που ο οποίος κάποια σχολεία πρέπει να έχει τελειώ­σει, όμως την μόρφωση αυτή την πήρε από την ζωή.

Εγώ τον γνώρισα από παιδί σαν έναν άνθρωπο που ασχο­λείτο κυρίως με το εμπόριο.

Πριν από την ενα­σχό­ληση του με το εμπόριο άκουσα ότι η οικο­γέ­νεια του είχε ένα αλευ­ρό­μυλο, αμέσως μετά τον “Πετρώνα” Αρχαγ­γέ­λου, στο μέσο περίπου της δια­δρο­μής από Αρχάγ­γελο προς Στεγνά, με τον οποίον μύλο και ασχο­λείτο.

Στην συνέ­χεια έβλεπα να πουλάει ψάρια, κατόπιν έκανε εμπόριο στο κέντρο ακριβώς της πλα­τείας Αρχαγ­γέ­λου με διάφορα παι­χνί­δια και παπού­τσια αθλη­τικά, κατόπιν έγινε υφα­σμα­τέ­μπο­ρος, στην συνέ­χεια φωτο­γρά­φος και τέλος κινη­μα­το­γρα­φι­στής και μάλιστα σε κτήριο όπου ο ίδιος αγόρασε το οικό­πεδο και έκτισε τον κινη­μα­το­γράφο, με τις οικο­νο­μίες του, από τα επαγ­γέλ­ματα τα οποία μετήλθε, κου­βα­λώ­ντας μάλιστα και ο ίδιος το μπετόν με τον κουβά στον ώμο.

Άνθρω­πος κοι­νω­νι­κό­τα­τος, παρα­κο­λου­θούσε επί πολλά χρόνια τις συνε­δριά­σεις του Κοι­νο­τι­κού και στην συνέ­χεια του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου, στον οποίον συχνά έδιναν τον λόγο και ζητού­σαν την άποψη του.

Εκείνο όμως το οποίο έχει ιδιαί­τερη αξία, ότι ήταν φιλάν­θρω­πος και βοη­θούσε φτωχές οικο­γέ­νειες που είχαν ανάγκη χρη­μά­των, κατά τρόπο μάλιστα που δεν γνώ­ρι­ζαν ποιος άφηνε χρήματα έξω από την πόρτα του σπιτιού τους.

Ακο­λου­θούσε την Χρι­στια­νική Επιταγή “μη γνώτω η αρι­στερά τι ποιεί η δεξιά”. Δάνεισε πολλούς συναν­θρώ­πους μας χρήματα, μερικοί μάλιστα δεν του τα επέ­στρε­ψαν.

Γνωρίζω δε μια περί­πτωση που πήγε να ζητήσει από κάποιο τα δανεικά που του είχε δώσει για να τα δανεί­σει σε κάποιον άλλο και όταν του είπε ότι δεν έχει τη δυνα­τό­τητα να του τα επι­στρέ­ψει όχι μόνο δεν τα ξανα­ζή­τησε, αλλά του έδωσε και άλλα χρήματα.

Ένα επίσης ιδιαί­τερο χαρα­κτη­ρι­στικό που είχε είναι ότι αγα­πούσε τους φίλους του, πάντοτε τους νοια­ζό­ταν εάν ήταν καλά και πάντοτε θεω­ρούσε ότι θα εκδή­λωνε την αγάπη του σ’αυτούς εάν τους έκανε κάποια δώρα.

Τα Χρι­στού­γεννα, ιδίως δε το Πάσχα δεν άφηνε κανένα φίλο του χωρίς να του χαρίσει ένα κατσίκι.

Επίσης επι­σκε­πτό­ταν όλους τους φίλους και γενικά τους γνω­στούς του εάν αρρώ­σται­ναν ανε­ξάρ­τητα αν ήταν στο Νοσο­κο­μείο της Ρόδου ή στην Αθήνα. Για να μην αισθά­νε­ται δε ο ασθενής την οποια­δή­ποτε υπο­χρέ­ωση εάν βρι­σκό­ταν σε νοσο­κο­μείο στην Αθήνα, έλεγε ότι είχε έρθει για δου­λειές του στην Αθήνα και με την ευκαι­ρία πέρασε να πει περα­στικά.

Αυτά και τόσα άλλα. Αυτή η εμβλη­μα­τική προ­σω­πι­κό­τητα θα λείψει από την κοι­νω­νία της Αρχαγ­γέ­λου, άφησε όμως την παρα­κα­τα­θήκη να τον μιμη­θούμε έστω και στο ελά­χι­στο.

Πιστεύω ότι η οδός την οποία πορεύ­θηκε θα είναι Μακαρία.

Ο φίλος σου

Κων­στα­ντί­νος Σαρής