Έφτασε στην Αθήνα η η Άγκελα Μέρκελ

Στην Αθήνα προ­σγειώ­θηκε λίγο πριν από τις 8 το αερο­πλάνο που μετέ­φερε στη χώρα μας από το Βερο­λίνο την καγε­κλά­ριο της Γερ­μα­νίας η Άγκελα Μέρκελ . Αμέσως μετά την άφιξή της, η καγκε­λά­ριος μετέβη στην οικία του πρω­θυ­πουρ­γού, ο οποίος παρα­θέ­τει προς τιμήν της ιδιω­τικό δείπνο.

Η Άγγελα Μέρκελ επι­σκέ­πτε­ται την Ελλάδα για τελευ­ταία φορά ως καγκε­λά­ριος της Γερ­μα­νίας, έπειτα από πρό­σκληση του πρω­θυ­πουρ­γού Κυριά­κου Μητσο­τάκη.

Το αυριανό πρό­γραμμα της καγε­λα­ρίου αρχίζει στις 9 το πρωί με την ομιλία της σε νέους, που θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί στο Ινστι­τούτο Γκαίτε στην Αθήνα.

Στη συνέ­χεια, θα μεταβεί στο Προ­ε­δρικό Μέγαρο, όπου στις 10:15 θα συνα­ντή­σει την Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας Κατε­ρίνα Σακελ­λα­ρο­πού­λου.

Ακο­λού­θως, στις 10:50, η κ. Μέρκελ θα συνα­ντη­θεί με τον πρω­θυ­πουργό Κυριάκο Μητσο­τάκη στο Μέγαρο Μαξίμου. Μετά τη συνά­ντησή τους, θα ακο­λου­θή­σουν δηλώ­σεις στον Τύπο.

Στο πλαίσιο της επί­ση­μης επί­σκε­ψης της καγκε­λα­ρίου στην Ελλάδα, η ΕΛΑΣ προ­χω­ρεί σε κυκλο­φο­ρια­κές ρυθ­μί­σεις σε οδικούς άξονες της Αττικής. Οι έκτα­κτες κυκλο­φο­ρια­κές ρυθ­μί­σεις πραγ­μα­το­ποιού­νται απογευματινές-βραδινές ώρες της Πέμπτης, 28 Οκτω­βρίου και πρωινές-μεσημβρινές ώρες της Παρα­σκευής, 29 Οκτω­βρίου, με δια­κο­πές και εκτρο­πές της κυκλο­φο­ρίας των οχη­μά­των.

Η Άγγελα Μέρκελ στην Ελλάδα – Επί­λο­γος μιας έντονης σχέσης

«Η Ευρώπη εξα­κο­λου­θεί να υπάρχει εν μέρει χάρη στην Άγγελα Μέρκελ»: αυτό θεωρεί ο Γιο­χά­νες Φάρβικ, καθη­γη­τής Διεθνών Σχέσεων και Ευρω­παϊ­κής Πολι­τι­κής στο Πανε­πι­στή­μιο του Χάλε-Βίτενμπεργκ.

Ο κ. Φάρβικ βέβαια είναι Γερ­μα­νός. Ένας Έλληνας ίσως να είχε δια­φο­ρε­τική άποψη, ή να μην ήταν τόσο από­λυ­τος. Η σχέση της καγκε­λα­ρίου με την Ευρώπη περνάει, ανα­πό­φευ­κτα, μέσα από την πολι­τική της για την Ελλάδα. Και αυτή, μέχρις ότου εξο­μα­λυν­θεί, υπήρξε επώδυνη, άνιση, γεμάτη αγκάθια, αμη­χα­νία, κυνισμό.

Τη 19η Μαΐου 2010 η Άγγελα Μέρκελ δήλωνε, για πρώτη φορά, «αν απο­τύ­χει το ευρώ, θα απο­τύ­χει και η Ευρώπη», σημα­το­δο­τώ­ντας έτσι την απόφασή της να δώσει πράσινο φως στη στήριξη της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας. Την ίδια φράση έχει επα­να­λά­βει έκτοτε δεκάδες φορές – ίσως για να την πιστέ­ψει και η ίδια. Τη 18η Μαΐου 2010, μιλώ­ντας σε κομ­μα­τική συνε­δρί­αση, έλεγε ότι «δεν γίνεται να έχουμε κοινό νόμισμα και ο ένας να κάνει πολλές δια­κο­πές ενώ ο άλλος πολύ λίγες». Η βοήθεια συν­δέ­ε­ται με όρους, επέμενε. «Δεν μπο­ρούμε απλώς να δεί­ξουμε αλλη­λεγ­γύη και να πούμε ότι αυτές οι χώρες θα συνε­χί­σουν όπως πριν. Ναι, η Γερ­μα­νία βοηθάει, αλλά μόνο όταν και οι άλλοι κατα­βάλ­λουν προ­σπά­θεια. Και η προ­σπά­θεια πρέπει να απο­δει­χθεί». Αυτό ήταν. Ο μύθος του τεμπέλη Έλληνα, Πορ­το­γά­λου, Ισπανού, είχε γεν­νη­θεί και θα σκίαζε όλη την μετέ­πειτα περίοδο. Το περιο­δικό Der Spiegel έγραψε πρό­σφατα ότι η κυρία Μέρκελ είναι εφο­δια­σμένη με «μεγάλη οξυ­δέρ­κεια, αλλά καθόλου ταπε­ρα­μέ­ντο». Και η κρίση του ευρώ ίσως χρεια­ζό­ταν λιγό­τερο από το πρώτο και περισ­σό­τερο από το δεύτερο.

Η άποψη όμως της Άγγελας Μέρκελ για την Ευρώπη ήταν κάπως δια­φο­ρε­τική από αυτή που θα ήλπιζε ο ευρω­παϊ­κός Νότος. Μεγα­λω­μένη στην Ανα­το­λική Γερ­μα­νία, έμαθε να βλέπει την Ευρώπη απ’ έξω. Δεν ήταν «πεπει­σμένη Ευρω­παία», δεν αντι­λαμ­βα­νό­ταν – του­λά­χι­στον στην αρχή – το εύρος και το βάθος της Ένωσης, ούτε τη σημασία της συνοχής της. Ευτυχώς, την αντι­λή­φθηκε, έστω στο παρά πέντε. Αλλά, όπως λένε επι­κρι­τές της, το «ευρω­παϊκό πάθος» του Χέλμουτ Κολ μάλλον δεν το απέ­κτησε ποτέ, ή έστω δεν βρήκε ανάλογο όραμα να την εμπνεύ­σει. Ίσως για αυτό, όπως ομο­λό­γησε πριν από λίγες ημέρες η ίδια, το μεγα­λύ­τερο βάρος στους ώμους της το ένιωσε όταν «έπρεπε» να ζητήσει τόσα πολλά από τους Έλληνες. Και από αυτό το βάρος κοίταξε μεν πώς θα απαλ­λα­γεί, αλλά έδειξε σα να μη νοιά­ζε­ται για το τι θα άφηνε πίσω της.

Κάνο­ντας τον απο­λο­γι­σμό της, παρα­δέ­χθηκε ότι απαί­τησε υπερ­βο­λικά πολλά από την ελλη­νική κοι­νω­νία. Το έκανε χωρίς να προ­σπα­θεί να δικαιο­λο­γη­θεί. Άλλωστε η δια­χεί­ριση της κρίσης κάθε άλλο παρά την ωφέλησε στο εσω­τε­ρικό. Για την Ελλάδα και τον υπό­λοιπο Νότο, ήταν πολύ λίγη, πολύ άτολμη, πολύ αυστηρή. Για πολλούς Γερ­μα­νούς, παρα­μέ­λησε τα συμ­φέ­ρο­ντα της χώρας της. «Έστριψε τις βίδες από δω κι από κει, κράτησε τη μηχανή κατά κάποιο τρόπο σε λει­τουρ­γία, αλλά έλειπε μια ‘μεγάλη στρατηγική’ για μια ισχυρή Ευρώπη», της κατα­λό­γισε (πάλι) το Spiegel. Ο Γιούρ­γκεν Χάμπερ­μας μίλαγε τότε για την «γαλήνια ακα­τα­στα­σία γύρω της».

Το ευρώ τελικά δεν δια­σώ­θηκε (μόνο) από την ίδια, όπως πιστεύει ο κ. Φάρβικ. Εκείνη ωστόσο, έστω αργά, πιστώ­νε­ται σίγουρα την απο­φα­σι­στι­κό­τητα με την οποία απέρ­ριψε τα σχέδια του Βόλφ­γκανγκ Σόιμπλε για προ­σω­ρινή (;) απο­χώ­ρηση της Ελλάδας από την Ευρω­ζώνη το 2015. Είχε στο μεταξύ συνει­δη­το­ποι­ή­σει ότι η δύναμη της Ευρώπης δεν πηγάζει απο­κλει­στικά και μόνο από την οικο­νο­μική ευρω­στία της και ότι η αλυσίδα είναι τόσο ισχυρή όσο ο πιο αδύ­να­μος κρίκος της.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ