Με το βλέμμα στις πίσω σειρές

Βλέ­πο­ντας τις πα­ρε­λά­σεις, και τις ση­μαί­ες που πε­ρή­φα­να κρα­τούν οι άρι­στοι μα­θη­τές, σύμ­φω­να με την από­φα­ση του Υπουρ­γεί­ου Παι­δεί­ας, το βλέμ­μα μου θα χαθεί στις πίσω σει­ρές, σε όλα τα άλλα παι­διά, αυτά που δεν θα γί­νουν ποτέ ση­μαιο­φό­ροι. Αυτά που είναι η συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία. Ισως ανά­με­σά τους είναι παι­διά δυ­σλε­κτι­κά, που κα­τα­βά­λουν πολλή προ­σπά­θεια, παι­διά που δεν έχουν καμιά βο­ή­θεια στο σπίτι, ή σε φρο­ντι­στή­ριο.Τα παι­διά αυτά ούτε άχρη­στα ούτε ανί­κα­να είναι, επει­δή δεν πε­τυ­χαί­νουν υψη­λές βαθ­μο­λο­γί­ες και «πρω­τιές». Κι αυτά τα παι­διά με­γα­λώ­νουν, ψά­χνο­νται, ερ­γά­ζο­νται, δη­μιουρ­γούν, και δεν  υπάρ­χει κα­νέ­νας λόγος να φορ­τώ­νου­με τα παι­διά που «δεν θα πά­ρουν τη ση­μαία» ούτε με το αί­σθη­μα της απο­τυ­χί­ας, ούτε με ενοχή. Ας φτιά­ξουν πρώτα  ένα εκ­παι­δευ­τι­κό σύ­στη­μα που δεν θα «εξά­γει» μα­θη­τές πα­πα­γα­λί­ας, ημι­μά­θειας και μη­χα­νι­κής απο­στή­θι­σης. Ένα σύ­στη­μα που θα έχει στόχο  την καλ­λιέρ­γεια της κρι­τι­κής σκέ­ψης, τη συ­μπό­ρευ­ση με την εποχή μας, τη στή­ρι­ξη των ατο­μι­κών δε­ξιο­τή­των. Ενα σύ­στη­μα που θα μάθει στα παι­διά να αγω­νί­ζο­νται και όχι να εξε­τά­ζο­νται. Τόσα χρό­νια, με τις αλ­λε­πάλ­λη­λες εκ­παι­δευ­τι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις, αυτό που κα­τα­φέ­ρα­με είναι η βαθ­μο­θη­ρία και η στεί­ρα από­κτη­ση της γνώ­σης. Και επι­στρέψ­τε μου να πι­στεύω, πως σε συν­θή­κες ει­ρή­νης, η ση­μαία δεν είναι ούτε βρα­βείο, ούτε διά­κρι­ση, αλλά σύμ­βο­λο κοι­νό­τη­τας και ενό­τη­τας. Η αρι­στεία είναι απα­ραί­τη­τη και σί­γου­ρα δεν απο­τε­λεί «ρε­τσι­νιά». Ωστό­σο η άρι­στη επί­δο­ση δεν συμ­βα­δί­ζει με οποιο­δή­πο­τε εθνι­κό σύμ­βο­λο το οποίο είναι ισά­ξιο για όλους. Η σχο­λι­κή κοι­νό­τη­τα έχει πολ­λούς τρό­πους και σί­γου­ρα είναι ικανή να θε­σπί­σει ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρους ώστε να επι­βρα­βεύ­σει και τους αρί­στους αλλά και την προ­σπά­θεια πολ­λών να γί­νουν άρι­στοι.