“Ο Μανώλης Γλυνός απέδειξε ότι Κανταρζής – Γλυνός είναι το ίδιο πρόσωπο”

Από το Γρα­φείο Τύπου της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου εκ­δό­θη­κε η πα­ρα­κά­τω ανα­κοί­νω­ση:

Έπεσε η μάσκα και απο­κα­λύ­φθη­κε η ταύ­τι­σή του με τις πιο χυ­δαί­ες συ­μπε­ρι­φο­ρές εσκεμ­μέ­νης απα­ξί­ω­σης και προ­σβο­λής του θε­σμού του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λί­ου

Ούτε τα προ­σχή­μα­τα πια για τον Μα­νώ­λη Γλυνό, στη χθε­σι­νή συ­νε­δρί­α­ση του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λί­ου. Ήταν θέμα χρό­νου να πέσει το προ­σω­πείο του «καλού παι­διού» και να απο­κα­λυ­φθεί η ταύ­τι­σή του με τις πιο χυ­δαί­ες και ανάρ­μο­στες συ­μπε­ρι­φο­ρές, εσκεμ­μέ­νης, σχε­δια­σμέ­νης και επα­να­λαμ­βα­νό­με­νης απα­ξί­ω­σης και προ­σβο­λής του θε­σμού.

Μετά την πα­ρο­χή ασυ­λί­ας στην επα­να­λαμ­βα­νό­με­νη, απρε­πή και προ­σβλη­τι­κή για τον θεσμό του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λί­ου και της Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης εν γένει, στάση του πε­ρι­φε­ρεια­κού συμ­βού­λου της πα­ρά­τα­ξής του, Νίκου Κα­νταρ­ζή, ο Μα­νώ­λης Γλυ­νός χθες τον επι­βρά­βευ­σε, ορί­ζο­ντάς τον ανα­πλη­ρω­τή του στη συ­νε­δρί­α­ση του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λί­ου.

Ήταν το επι­στέ­γα­σμα μιας πο­λι­τι­κής λει­τουρ­γί­ας, μάρ­τυ­ρες της οποί­ας είχαν γίνει ουκ ολί­γες φορές οι συμ­με­τέ­χο­ντες στο Πε­ρι­φε­ρεια­κό Συμ­βού­λιο: της πλή­ρους απο­δο­χής και νο­μι­μο­ποί­η­σης της πιο χυ­δαί­ας, της πιο ευ­τε­λούς και πιο προ­σβλη­τι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς που έχει κα­τα­γρα­φεί στα χρο­νι­κά του θε­σμού, την οποία, ο επι­κε­φα­λής της μεί­ζο­νος μειο­ψη­φί­ας, ου­δέ­πο­τε αι­σθάν­θη­κε την ανά­γκη να απο­μο­νώ­σει, να κα­τα­δι­κά­σει και να δια­χω­ρί­σει τη θέση του.

Αντι­θέ­τως, ο Μα­νώ­λης Γλυ­νός απέ­δει­ξε χθες ότι Κα­νταρ­ζής – Γλυ­νός είναι το ίδιο πρό­σω­πο. Ορί­ζο­ντάς τον «αντ’ αυτού», προ­σέ­βα­λε για μια ακόμη φορά τον θεσμό αλλά και τους συ­να­δέλ­φους του μέσα στην ίδια του την πα­ρά­τα­ξη.

Επι­βε­βαί­ω­σε έτσι , αυτό που από τον πε­ρα­σμέ­νο Ιού­λιο εί­χα­με πει, όταν το Πε­ρι­φε­ρεια­κό Συμ­βού­λιο με από­φα­σή του είχε κατά πλειο­ψη­φία κα­τα­δι­κά­σει το φαι­νό­με­νο Κα­νταρ­ζή: ότι ο πάτος για κά­ποιους, είναι συ­νει­δη­τή πο­λι­τι­κή επι­λο­γή. Κα­νέ­νας δεν σέρ­νε­ται σ’ αυτόν εν αγνοία του, ούτε κατά λάθος.