Times: Οι «εναλλακτικοί» πυροσβέστες που έδωσαν τη μάχη με τις πυρκαγιές στη Ρόδο

Αφιέ­ρωμα του βρε­τα­νι­κού μέσου στη δράση των εθε­λο­ντών στο νησί.

Στις προ­σπά­θειες των εθε­λο­ντών να συνει­σφέ­ρουν στην κατά­σβεση των πυρ­κα­γιών στη Ρόδο, αφιε­ρώ­νε­ται σημε­ρινό δημο­σί­ευμα των βρε­τα­νι­κών Times.

Μάλιστα οι Times ανα­φέ­ρο­νται και σε μερίδα Βρε­τα­νών που πήγαν στη Ρόδο για δια­κο­πές αλλά κατέ­λη­ξαν να συμ­με­τέ­χουν στις εθε­λο­ντι­κές ομάδες που έδρασαν στο νησί, αντα­πο­κρι­νό­με­νοι στις εκκλή­σεις που γίνο­νταν στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης για βοήθεια. Οι περισ­σό­τε­ροι απο­μα­κρύν­θη­καν με ασφά­λεια σε άλλα ξενο­δο­χεία ή επέ­στρε­ψαν στην Βρε­τα­νία, σημειώ­νουν, ανα­φέ­ρο­ντας ότι λίγοι είναι αυτοί που έμειναν για να σβήσουν τη φωτιά.

Αυτο­σχέ­δια πυρο­σβε­στικά οχήματα

Οι εθε­λο­ντές χρη­σι­μο­ποιώ­ντας εύκαμ­πτους σωλήνες κήπου και δοχεία νερού δεμένα στο πίσω μέρος των αγρο­τι­κών οχη­μά­των, τα μετέ­τρε­ψαν σε αυτο­σχέ­δια πυρο­σβε­στικά οχήματα. Είχαν για «όπλα» γάντια φούρνου, φτυάρια, γυαλιά του σκι και μάσκες που μάθαμε να χρη­σι­μο­ποιούμε ως μέσο προ­φύ­λα­ξης κατά του κορω­νοϊού.

«Δεν είναι ακριβώς αυτό που περί­μενα να κάνω στις δια­κο­πές μου», δηλώνει η Catherine O’Dea, έμπορος από το νότιο Λονδίνο. Η ίδια και ο φίλος της ακύ­ρω­σαν την πτήση επι­στρο­φής στην πατρίδα τους την Τρίτη για να συνε­χί­σουν τον αγώνα τους ενάντια στη φωτιά. «Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι ο καπνός», ανα­φέ­ρει η 22χρονη, η οποία έχει κάνει και νυχτε­ρινή φύλαξη σε μονα­στήρι. «Είναι επίσης η δια­νοη­τική πρό­κληση, αντέ­χεις, είσαι κου­ρα­σμέ­νος, εργά­ζε­σαι για όσες ώρες μέσα στην ημέρα. Αυτοί οι άνθρω­ποι είναι όλοι ντόπιοι, επο­μέ­νως γνω­ρί­ζουν τη γη, αλλά δεν έχουν πολύ εξο­πλι­σμό».

Ο 33χρονος φίλος της, Γερά­σι­μος Κου­κου­βάς, ο οποίος εργά­ζε­ται σε ένα ελλη­νικό κατά­στημα που ονο­μά­ζε­ται Oliveology κοντά στη Γέφυρα του Λον­δί­νου, ανα­φέ­ρει: «Μόλις ήρθαμε για δια­κο­πές με τη μητέρα μου, η οποία είναι από το Βάτι. Είναι λυπηρό για το νησί. Τις πρώτες τρεις μέρες κανείς δεν βοη­θούσε, υπήρχαν μόνο τρία μικρά αερο­πλάνα».

Μαρ­τυ­ρίες εθε­λο­ντών

«Είναι μια κατα­στροφή, μια τερά­στια κατα­στροφή για ολό­κληρο το νησί», δηλώνει η Δήμητρα Ψελλάκη, δικη­γό­ρος που ζει στο Στόκ­γουελ, στο νοτιο­δυ­τικό Λονδίνο. «Γρά­φουμε αναρ­τή­σεις στο δια­δί­κτυο, ώστε η υπό­λοιπη Ελλάδα να γνω­ρί­ζει τι συμ­βαί­νει και ότι υπάρχει λίγη βοήθεια από την κυβέρ­νηση. Όλο το κλίμα του νησιού πρό­κει­ται να αλλάξει εξαι­τίας αυτού. Ζώα, δέντρα και τα πάντα — μόνο οι ντόπιοι ανέ­λα­βαν πρω­το­βου­λίες για να βοη­θή­σουν ο ένας τον άλλον», ανα­φέ­ρει η 30χρονη, η οποία βοήθησε επίσης στην απο­μά­κρυνση Βρε­τα­νών του­ρι­στών από τα φλε­γό­μενα ξενο­δο­χεία το περα­σμένο Σαβ­βα­το­κύ­ριακο. «Οι φίλοι μου πηγαί­νουν στις φωτιές με τους πυρο­σβέ­στες, τα φάρμακα και τα τρόφιμα εδώ, αυτό δεν οργα­νώ­νε­ται από κανέναν, οργα­νώ­νε­ται μέσω του Instagram από ανθρώ­πους σαν εμάς».

Από την πλευρά του ο Στέ­φα­νος Προ­κο­πιά­δης, αρχι­τέ­κτο­νας τοπίου από την Αυστρα­λία, που ζει στη Ρόδο 17 χρόνια, κατα­σκεύ­ασε το δικό του πυρο­σβε­στικό όχημα χρη­σι­μο­ποιώ­ντας εξο­πλι­σμό της επι­χεί­ρη­σής του. «Η πυρο­σβε­στική κάνει τη δουλειά της, αλλά το μεγάλο ποσοστό είμαστε εμείς. Η ομάδα των Ταλι­μπάν των ανταρ­τών πυρο­σβε­στών, εμείς είμαστε αυτοί που κάνουμε τη διαφορά», σημειώ­νει ο 56χρονος, ο οποίος έσωσε το σπίτι του και το σκυλί του, ένα βελγικό μαλι­νουά από τη φωτιά. «Η πυρο­σβε­στική δεν έχει αρκετά υδρο­φόρα οχήματα για να είναι παντού. Μπο­ρείτε να δείτε ότι υπάρχει ένα μέτωπο εδώ, υπάρχει ένα μέτωπο εκεί, και εκεί – πού να πάνε πρώτα;».

Στο ίδιο πνεύμα η 29χρονη Μαίρη Καρι­στο­φα­κάκη, μηχα­νο­λό­γος μηχα­νι­κός, η οποία ήρθε από την Αθήνα για να γίνει εθε­λό­ντρια. «Είναι το είδος της πυρό­σβε­σης ‘’κάντο μόνος σου’’», ανα­φέ­ρει. «Γεν­νή­θηκα στο Βάτι και όλοι οι φίλοι μου και η οικο­γέ­νειά μου είναι από εδώ, γι’ αυτό ήρθα να βοηθήσω».

Ο 34χρονος Τσα­μπί­κος Γαντά­ρης, που εργά­ζε­ται ως οδηγός λεω­φο­ρείου, λέει: «Η κυβέρ­νηση δεν ενήρ­γησε, οπότε η φωτιά εξα­πλώ­θηκε παντού και μετά δεν μπό­ρε­σαν να την ελέγ­ξουν».

Παράλ­ληλα με τους πυρο­σβέ­στες και τους εθε­λο­ντές που δρούσαν στην πρώτη γραμμή, σημα­ντική ήταν επίσης η δράση των υπο­στη­ρι­κτι­κών ομάδων που φρό­ντι­ζαν για την προ­σφορά νερού και φαγητού.

Ο 28χρονος  Xei Toauoglav, εργα­ζό­με­νος σε ξενο­δο­χείο που ζούσε στο Μίλτον, δηλώνει: «Έρχο­νταν ακόμα στις 3 το πρωί και προ­σπα­θού­σαν να μείνουν ξύπνιοι, οπότε φτιά­χναμε καφέ και τους δίναμε ενερ­γειακά ποτά. Άρπαζαν ό,τι μπο­ρού­σαν και επέ­στρε­φαν στη φωτιά».

Πηγή naftemporiki.gr