Mέρκελ προς Eρντογάν: «Οι Έλληνες δεν αστειεύονται»!

Του Κώστα Σα­ρι­κά

Ο Τούρ­κος πρό­ε­δρος φαί­νε­ται ότι συμ­βου­λεύ­τη­κε τους στρα­τη­γούς του και ενη­με­ρώ­θη­κε ότι πράγ­μα­τι οι ελ­λη­νι­κές Ένο­πλες Δυ­νά­μεις όχι μόνο δεν είχαν αιφ­νι­δια­στεί αλλά είχαν ήδη ανα­πτυ­χθεί με τέ­τοιο τρόπο που μπο­ρού­σαν να με­τα­τρέ­ψουν το show που έστη­νε η Άγκυ­ρα με το «ORUC REIS» σε εφιάλ­τη.

Η φράση «οι Έλ­λη­νες δεν αστειεύ­ο­νται» την οποία φέ­ρε­ται να είπε η Γερ­μα­νί­δα Κα­γκε­λά­ριος Άν­γκε­λα Μέρ­κελ στον Ταγίπ Ερ­ντο­γάν το βράδυ της Τρί­της 22 Ιου­λί­ου απο­τε­λεί το δόγμα των Ενό­πλων Δυ­νά­με­ων απέ­να­ντι στην Τουρ­κι­κή επι­θε­τι­κό­τη­τα.

Ήταν το βράδυ της πε­ρα­σμέ­νης Τρί­της όταν ο ελ­λη­νι­κός Στό­λος ανα­πτυσ­σό­ταν σε καί­ριες θέ­σεις έτοι­μος για εμπλο­κή, τα μα­χη­τι­κά στις Πο­λε­μι­κές Μοί­ρες είχαν φορ­τω­θεί όπλα και Μο­νά­δες του Στρα­τού Ξηράς προ­ε­τοι­μά­ζο­νταν για κάθε εν­δε­χό­με­νο σε χερ­σαία και θα­λάσ­σια σύ­νο­ρα. Κι­νη­το­ποί­η­ση η οποία συ­γκρί­νε­ται μόνο με τα γε­γο­νό­τα του 1987 όταν και πάλι οι Ένο­πλες Δυ­νά­μεις από τον Έβρο έως το Κα­στε­λό­ρι­ζο βρέ­θη­καν σε πο­λε­μι­κή ετοι­μό­τη­τα.

Οι εντο­λές με­τα­φέρ­θη­καν από την Κύπρο όπου βρι­σκό­ταν ο Αρ­χη­γός ΓΕΕΘΑ Κων­στα­ντί­νος Φλώ­ρος και μέσα σε τρεις ώρες ο συ­να­γερ­μός με­τα­φρά­στη­κε σε πλήρη ετοι­μό­τη­τα με τους τρεις κλά­δους των Ενό­πλων Δυ­νά­με­ων να εφαρ­μό­ζουν τά­χι­στα το σχέ­διο και όλα τα οπλι­κά συ­στή­μα­τα με­τα­ξύ των οποί­ων και η αε­ρά­μυ­να της χώρας σε Έβρο, νησιά και εν­δο­χώ­ρα να ενερ­γο­ποιεί­ται άμεσα από τους Patriot τους S-300 και τους HAWK έως τους TOR-M1 και τους OSA.

O πρω­θυ­πουρ­γός ήδη γνώ­ρι­ζε από τον Αρ­χη­γό ΓΕΕΘΑ ότι όλα ήταν έτοι­μα και πέ­ρα­σε το μή­νυ­μα στην Γερ­μα­νί­δα Κα­γκε­λά­ριο για να τεθεί υπόψη του Ταγίπ Ερ­ντο­γάν. Η Αθήνα ήταν απο­φα­σι­σμέ­νη όχι απλά να απα­ντή­σει σε μια ση­μεια­κή κρίση σε πε­ριο­χή την οποία θα επέ­λε­γε η Άγκυ­ρα όπως ίσως ήλ­πι­ζε αλλά ακόμα και σε πλήρη εμπλο­κή, αν αυτό ήταν απα­ραί­τη­το για την υπε­ρά­σπι­ση της εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας.

Ο Τούρ­κος πρό­ε­δρος φαί­νε­ται ότι συμ­βου­λεύ­τη­κε τους στρα­τη­γούς του και ενη­με­ρώ­θη­κε ότι πράγ­μα­τι οι ελ­λη­νι­κές Ένο­πλες Δυ­νά­μεις όχι μόνο δεν είχαν αιφ­νι­δια­στεί αλλά είχαν ήδη ανα­πτυ­χθεί με τέ­τοιο τρόπο που μπο­ρού­σαν να με­τα­τρέ­ψουν το show που έστη­νε η Άγκυ­ρα με το «ORUC REIS» σε εφιάλ­τη.

Όλα όσα είχε προει­δο­ποι­ή­σει ο Αρ­χη­γός ΓΕΕΘΑ σε προ­γε­νέ­στε­ρο χρόνο και μά­λι­στα για τα οποία δέ­χτη­κε «βέλη» ακόμα και εκ των έσω για δήθεν υπέρ­βα­ση αρ­μο­διο­τή­των βρέ­θη­καν στο τρα­πέ­ζι των επι­χει­ρή­σε­ων ως έτοι­μα σε­νά­ρια αντί­δρα­σης. Ακόμα και το εμ­φα­τι­κό «πρώτα θα τους κά­ψου­με και μετά θα ρω­τή­σου­με ποιος είναι» απο­κτού­σε νόημα αν συ­νέ­κρι­νε κά­ποιος την κι­νη­το­ποί­η­ση της πε­ρα­σμέ­νης εβδο­μά­δας με τα γε­γο­νό­τα των Ιμίων και την ατολ­μία που επι­δεί­χθη­κε τότε την ώρα κρί­σι­μων απο­φά­σε­ων.

Η Αθήνα με την στρα­τιω­τι­κή κι­νη­το­ποί­η­ση αλλά και με τις δι­πλω­μα­τι­κές ενέρ­γειες που ακο­λού­θη­σαν έστελ­νε ξε­κά­θα­ρο μή­νυ­μα ότι όντως «δεν αστειεύ­ε­ται». Με την ισχύ του Στό­λου ο οποί­ος ανα­πτύ­χθη­κε σε ολό­κλη­ρο το Αι­γαίο, την Πο­λε­μι­κή Αε­ρο­πο­ρία σε «κόκ­κι­νο» συ­να­γερ­μό και φορ­τω­μέ­να όλα τα δια­θέ­σι­μα μα­χη­τι­κά και τις λέμ­βους των Αμ­φί­βιων Κα­τα­δρο­μών έτοι­μες, η Ελ­λά­δα ξε­κα­θά­ρι­ζε ότι η εμπλο­κή ήταν μο­νό­δρο­μος αν οι γεί­το­νες επι­μεί­νουν στο προ­κλη­τι­κό σχέ­διό τους.

Τα τουρ­κι­κά πο­λε­μι­κά πλοία «έκα­ναν κρά­τει» και το «ORUC REIS» πα­ρέ­μει­νε αγκυ­ρο­βο­λη­μέ­νο στο λι­μά­νι της Ατ­τά­λειας. Η Αθήνα είχε ήδη κερ­δί­σει την πρώτη μάχη εκ­πέ­μπο­ντας άμεσα το μή­νυ­μα της απο­φα­σι­στι­κής αντί­δρα­σης και εξα­να­γκά­ζο­ντας τους γεί­το­νες αλλά και τις με­γά­λες πρω­τεύ­ου­σες να «ζυ­γί­σουν» τις συ­νέ­πειες αν η Τουρ­κία προ­χω­ρού­σε στην επό­με­νη κί­νη­ση.

Και ενώ η απο­κλι­μά­κω­ση προ­χω­ρά με την έμπρα­κτη κί­νη­ση της Άγκυ­ρας να απο­σύ­ρει τα πο­λε­μι­κά της πλοία όχι απλά στους ναυ­στάθ­μους του Αι­γαί­ου αλλά ακόμα και στον κύριο ναύ­σταθ­μο και μη­τρι­κή βάση του πο­λε­μι­κού της ναυ­τι­κού στο Golcuk του Μαρ­μα­ρά το ελ­λη­νι­κό επι­τε­λείο δεν εφη­συ­χά­ζει. Η μό­νι­μη πα­ρου­σία στο Αι­γαίο Μο­νά­δων του Πο­λε­μι­κού Ναυ­τι­κού αλλά και η στα­θε­ρά υψηλή ετοι­μό­τη­τα της Πο­λε­μι­κής Αε­ρο­πο­ρί­ας θα συ­νε­χι­στούν. Άλ­λω­στεμ κα­νέ­νας δεν γνω­ρί­ζει που και πότε θα προ­σπα­θή­σει ξανά η Άγκυ­ρα να αιφ­νι­διά­σει. Ήδη το έκανε τον πε­ρα­σμέ­νο Φε­βρουά­ριο στον Έβρο και τώρα στο Κα­στε­λό­ρι­ζο.

Χα­μέ­νη από χέρι

και σε πε­ρί­πτω­ση θερ­μού επει­σο­δί­ου: Το lose-lose

σε­νά­ριο της Τουρ­κί­ας

στη Με­σό­γειο

Οι τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες έντα­σης στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο έκα­ναν ξα­κά­θα­ρα δύο πράγ­μα­τα: Πρώ­τον, οι φι­λο­δο­ξί­ες της Τουρ­κί­ας την απο­μα­κρύ­νουν από τη Δύση και δεύ­τε­ρον η ψυ­χραι­μία των ελ­λη­νι­κών Ενό­πλων Δυ­νά­με­ων δεί­χνει ότι ξέ­ρουν καλά να χει­ρί­ζο­νται τα τουρ­κι­κά «ξε­σπά­σμα­τα».

Η πα­ρέμ­βα­ση της Τουρ­κί­ας στη Λιβύη συν­δέ­ε­ται άρ­ρη­κτα με την προ­σπά­θειά της να «βάλει χέρι» στα απο­θέ­μα­τα υδρο­γο­ναν­θρά­κων της Ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου. Πρώτη στάση η κυ­πρια­κή ΑΟΖ, εκεί όπου η Άγκυ­ρα ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ο τουρ­κο­κυ­πρια­κός βορ­ράς έχει απο­κο­πεί από τα ενερ­γεια­κά σχέ­δια της Λευ­κω­σί­ας. Οι φι­λο­δο­ξί­ες του Ερ­ντο­γάν στη Με­σό­γειο δεν είναι και­νούρ­γιο φαι­νό­με­νο, αλλά η συ­στη­μα­τι­κή πα­ρα­βί­α­ση διε­θνών κα­νό­νων και η υπο­νό­μευ­ση της δι­πλω­μα­τί­ας έχει αφε­τη­ρία το τουρ­κο­λι­βυ­κό μνη­μό­νιο. Ερ­ντο­γάν και Σά­ρατζ ου­σια­στι­κά σχε­δί­α­σαν από την αρχή το χάρτη.

Ο κα­θη­γη­τής του Αμε­ρι­κα­νι­κού Πα­νε­πι­στη­μί­ου Ulaş Doğa Eralp έχει μία εν­δια­φέ­ρου­σα άποψη, ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ο κύ­ριος στό­χος της Τουρ­κί­ας με αυτές τις θα­λάσ­σιες επι­θέ­σεις-διεκ­δι­κή­σεις δεν είναι απα­ραί­τη­τα να βρει απο­θέ­μα­τα υδρο­γο­ναν­θρά­κων, αλλά να εμπο­δί­σει την Ελ­λά­δα, την Αί­γυ­πτο, το Ισ­ρα­ήλ και την Κύπρο, καθώς και με­γά­λες εται­ρεί­ες γε­ώ­τρη­σης να τα εκ­με­τα­λευ­τούν, με την ελ­πί­δα ότι θα δια­πραγ­μα­τευ­τεί τα κέρδη.

«Η Άγκυ­ρα έχει ανα­γά­γει τις πα­ρα­βιά­σεις σε διε­θνή πο­λι­τι­κή», τό­νι­σε ο κα­θη­γη­τής σε συ­νέ­ντευ­ξη του στην Ahval. «Λένε, εί­μα­στε εδώ. Μπο­ρεί να μην θέ­λε­τε να μας δείτε, αλλά εμείς εδώ εί­μα­στε – και χωρίς εμάς στο τρα­πέ­ζι δεν πρό­κει­ται να δια­πραγ­μα­τευ­τεί­τε», πρό­σθε­σε. «Αλλά αυτό που αρ­νού­νται να πα­ρα­δε­χθούν είναι ότι όταν σε ένα παι­χνί­δι δεν έχεις «μάρ­κες», δεν έχεις και λόγο. Η Άγκυ­ρα μόνο χα­μέ­νη θα βγει από αυτή την ιστο­ρία».

Σύμ­φω­να με τον Τούρ­κο ανα­λυ­τή, η Ελ­λά­δα και η Τουρ­κία βρί­σκο­νται πιο κοντά από ποτέ σε ένα θερμό επει­σό­διο, αλλά αυτό δεν θα έπρε­πε να ανη­συ­χεί την Ελ­λά­δα, η Τουρ­κία «ρι­σκά­ρει πολλά πε­ρισ­σό­τε­ρα». Στη Συρία οι αντι­δρά­σεις ήταν χλια­ρές, στη Λιβύη ο Ερ­ντο­γάν βλέ­πει έναν συ­να­σπι­σμό να σχη­μα­τί­ζε­ται ενα­ντί­ον του, στην Ελ­λά­δα «το δια­κύ­βευ­μα και οι συμ­μα­χί­ες ξε­περ­νούν κάθε όριο». «Αί­γυ­πτος, Ισ­ρα­ήλ, Γαλ­λία, είναι πα­ρα­δο­σια­κοί σύμ­μα­χοι της Ελ­λά­δας με κοι­νές διεκ­δι­κή­σεις στη Με­σό­γειο, η Τουρ­κία δεν μπο­ρεί να τα βάλει με όλους».

«Στη Με­σό­γειο, τα ενερ­γεια­κά θέ­μα­τα και τα ζη­τή­μα­τα ασφά­λειας είναι θε­με­λιώ­δους ση­μα­σί­ας. Με­τα­τρέ­πο­νται σε αντι­κεί­με­νο δια­μά­χης από δυ­νά­μεις που ανα­δει­κνύ­ο­νται ολο­έ­να και πε­ρισ­σό­τε­ρο και απέ­να­ντι στις οποί­ες η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση ασκεί ακόμη ελά­χι­στη επιρ­ροή. Η Ευ­ρώ­πη οφεί­λει να προ­α­σπί­σει την κυ­ριαρ­χία της», ανέ­φε­ρε την πε­ρα­σμέ­νη εβδο­μά­δα ο Γάλ­λος πρό­ε­δρος, Εμ­μα­νου­έλ Μα­κρόν, σε μή­νυ­μά του στα ελ­λη­νι­κά (!), προ­σθέ­το­ντας: «Ας μην αφή­σου­με την ασφά­λειά μας στη Με­σό­γειο στα χέρια άλλων πα­ρα­γό­ντων. Για μια ακόμη φορά, θέλω να εκ­φρά­σω την πλήρη αλ­λη­λεγ­γύη της Γαλ­λί­ας προς την Κύπρο και την Ελ­λά­δα απέ­να­ντι στις τουρ­κι­κές πα­ρα­βιά­σεις των κυ­ριαρ­χι­κών δι­καιω­μά­των τους. Δεν πρέ­πει να δε­χτού­με να απει­λεί­ται ο θα­λάσ­σιος χώρος ενός κρά­τους μέ­λους της ΕΕ.

Στη Λιβύη, δεν μπο­ρού­με να αφή­σου­με άλλες δυ­νά­μεις να πα­ρα­βιά­ζουν το εμπάρ­γκο όπλων. Η επι­χεί­ρη­ση Irini απο­τε­λεί μια από τις απα­ντή­σεις της Ευ­ρώ­πης. Είναι απα­ραί­τη­το να ενι­σχυ­θεί πε­ραι­τέ­ρω».

Μία τέ­τοια δή­λω­ση και μά­λι­στα στα ελ­λη­νι­κά ξε­περ­νά τα όρια του ξύ­λι­νου δι­πλω­μα­τι­κού λόγου, άλ­λω­στε η Γαλ­λία έδει­ξε ότι αυτή η δια­μά­χη δεν θα γίνει… by the book. Η Αλ Ουα­τί­για ήταν η προει­δο­ποι­η­τι­κή «βολή», όπως όλα δεί­χνουν.

Πηγή: Ahval