Σ. Kαρατζιάς: «Η πολλή σοφία φέρνει πολλή θλίψη, η οποία αυξάνει την γνώση…»

Ο Σάβ­βας Κα­ρα­τζιάς είναι συν­θέ­της και διευ­θυ­ντής του Ωδεί­ου Α. Κο­ρέλ­λι. Γεν­νή­θη­κε στη Ρόδο. Ξε­κί­νη­σε τις σπου­δές του στην κλα­σι­κή κι­θά­ρα με κα­θη­γή­τρια την Μα­λα­μα­τή Πα­ρα­σκευή στο  Ωδείο A. Κο­ρέλ­λι το 1995 και απ’ τον Ιού­νιο του 2014 είναι δι­πλω­μα­τού­χος κλα­σι­κής κι­θά­ρας με «Άρι­στα».

Απ’ το 1991 έως το 1996 πα­ρα­κο­λού­θη­σε μα­θή­μα­τα μο­νω­δί­ας στο Ωδείο A. Κο­ρέλ­λι στην τάξη του Πε­τρί­δη Νι­κό­λα­ου, συμ­με­τέ­χο­ντας σε διά­φο­ρα μου­σι­κά δρώ­με­να σε όλη την Ελ­λά­δα. To 2012 ολο­κλή­ρω­σε τις σπου­δές του στη σχολή Ανώ­τε­ρων Θε­ω­ρη­τι­κών στο τμήμα ει­δι­κού Αρ­μο­νί­ας και Αντί­στι­ξης στο Ωδείο A. Κο­ρέλ­λι, απο­κτώ­ντας τα πτυ­χία του με βαθμό «Άρι­στα Παμ­ψη­φεί». Πα­ράλ­λη­λα, συ­νε­χί­ζει τις σπου­δές του στα γνω­στι­κά αντι­κεί­με­να: Ενορ­χή­στρω­ση και Σύν­θε­ση με κα­θη­γη­τή έναν από τους πιο ση­μα­ντι­κούς Έλ­λη­νες συν­θέ­τες, τον κ. Νίκο Χα­ρι­ζά­νο. Εμ­φα­νί­στη­κε στη δι­σκο­γρα­φία σαν συν­θέ­της το 2015, στο δίσκο «Echomonologues». Έχει συμ­με­τά­σχει ως σο­λίστ κι­θά­ρας με τη Συμ­φω­νι­κή Ορ­χή­στρα Κύ­πρου στο Μέ­γα­ρο Μου­σι­κής Αθη­νών το 2011 και σε διά­φο­ρα μου­σι­κά κον­σέρ­τα και συ­ναυ­λί­ες από το 1996 έως και σή­με­ρα.

Ως συν­θέ­της έχει συ­νερ­γα­στεί με την Χρυσή Ολυ­μπιο­νί­κη χο­ρω­δία Ρο­ζάρ­τε, τη Συμ­φω­νι­κή Ορ­χή­στρα Αγ. Πε­τρού­πο­λης, τη Φι­λαρ­μο­νι­κή Ορ­χή­στρα La Marquise, το Μου­σι­κό Σύ­νο­λο Όπε­ρας Νέων, το μου­σι­κό σύ­νο­λο Ars Nova Ensemble, τον καλ­λι­τε­χνι­κό διευ­θυ­ντή των μου­σι­κών συ­νό­λων της ΕΡΤ Ανα­στά­σιο Ση­με­ω­νί­δη, τη Ρόζη Μα­στρο­σάβ­βα, τον Anton Kholodenko, την Olga Kim, τον Πα­να­γιώ­τη Γώγο, τον Ανα­στά­σιο Στέλ­λα, την Δανάη Κιου­πού­ρο­γλου, τον Δη­μή­τρη Κα­μα­ρια­νί­δη κ.α. Επί­σης, έχει πάρει μέρος στον πα­γκό­σμιο δια­γω­νι­σμό σύν­θε­σης για κλα­σι­κή κι­θά­ρα «World GuitarCompetition» το 2012 στο Novi Sad της Σερ­βί­ας, με το έργο Four errant icons, περ­νώ­ντας στην τε­λι­κή φάση του δια­γω­νι­σμού. Το 2016 συ­νέ­θε­σε το μου­σι­κο­θε­α­τρι­κό έργο με τίτλο «Ο κύ­κλος του 10», το οποίο πα­ρου­σιά­στη­κε στο Ίδρυ­μα Μι­χά­λης Κα­κο­γιάν­νης και έχει συ­νερ­γα­στεί με πολύ ση­μα­ντι­κούς σκη­νο­θέ­τες, ηθο­ποιούς και χoρο­γρά­φους. Το 2017 συ­νέ­θε­σε το Ορα­τό­ριο «Θε­ο­φά­νης ο Έλ­λη­νας» θε­με­λιω­τής της Ρω­σι­κής αγιο­γρα­φί­ας, ένα έργο υπό την αι­γί­δα της βου­λής των Ελ­λή­νων, όπου πα­ρου­σιά­στη­κε στην Ρόδο, στον Ιερό ναό του Ευαγ­γε­λι­σμού. Τέλος, είναι διευ­θυ­ντής και κα­θη­γη­τής ανώ­τε­ρων θε­ω­ρη­τι­κών και κλα­σι­κής κι­θά­ρας στο Ωδείο Α. Κο­ρέλ­λι Ρόδου από το 2008 έως και σή­με­ρα. Πρό­σφα­τα, ακο­λου­θώ­ντας μια δια­δρο­μή πο­λι­τι­σμι­κής γε­ω­γρα­φί­ας και μου­σι­κής δι­πλω­μα­τί­ας, ο συν­θέ­της Σάβ­βας Κα­ρα­τζιάς πα­ρου­σί­α­σε το ορα­τό­ριο «Θε­ο­φά­νης ο Ελ­λη­νας» στην Πι­να­κο­θή­κη Τρε­τυα­κόφ της Μό­σχας, σε μια συ­ναυ­λία με εξαι­ρε­τι­κούς συ­ντε­λε­στές και θερμή υπο­δο­χή.

Η συ­νέ­ντευ­ξη ανα­λυ­τι­κά:

• Κύριε Κα­ρα­τζιά, πρό­σφα­τα πα­ρου­σιά­σα­τε το έργο σας «Θε­ο­φά­νης ο Έλ­λη­νας» στην Μόσχα. Μι­λή­στε μας για την σχέση σας με την ρω­σι­κή πρω­τεύ­ου­σα και τις εντυ­πώ­σεις σας από την πα­ρου­σί­α­ση. 

Θα έλεγα πως είναι μία σχέση, ιδιαί­τε­ρη, ανα­μνή­σε­ων, αγά­πης, αλλά και ανα­ζή­τη­σης. Πρώτη φορά βρέ­θη­κα στη Μόσχα το 1995-96 στα δε­κα­πέ­ντε μου, από τότε απο­τε­λεί έναν ση­μα­ντι­κό προ­ο­ρι­σμό για μένα, έχω ζήσει από κοντά όλη αυτή τη με­γά­λη αλ­λα­γή της «Ρω­σι­κής Αρ­κού­δας…»

Η τε­λευ­ταία μου επί­σκε­ψη πριν λίγες μέρες για την πα­ρου­σί­α­ση του «Θε­ο­φά­νη του Έλ­λη­να» μου έδωσε την εντύ­πω­ση πως έχουν αλ­λά­ξει πάρα πολλά, από τότε, ένιω­σα πως έχουν Ευ­ρω­παϊ­στεί πε­ρισ­σό­τε­ρο και υπάρ­χει μία απί­στευ­τη ανά­πτυ­ξη. Η Μόσχα από μόνη της έχει μία χα­ο­τι­κή ομορ­φιά, αλλά και επι­βλη­τι­κό­τη­τα λόγω ίσως της αρ­χι­τε­κτο­νι­κής και των κτη­ρί­ων της που εμένα μου ται­ριά­ζει.

Μέσα σ’ αυτήν την όμορ­φη αι­σθη­τι­κή που ανα­πνέ­ει σαν πόλη, είχα την χαρά να πα­ρου­σιά­σω στις 9 Ιου­λί­ου και σε έναν απί­στευ­το χώρο τέ­χνης: την Πι­να­κο­θή­κη Τρε­τυα­κόφ το έργο  μου «Θε­ο­φά­νης ο Έλ­λη­νας». Σε πιά­νει ένα δέος μπαί­νο­ντας μέσα στους χώ­ρους της Πι­να­κο­θή­κης αντι­κρί­ζο­ντας όλα αυτά τα σπου­δαία έργα τέ­χνης, άλ­λω­στε εκεί βρί­σκο­νται και με­ρι­κά από τα σπου­δαιό­τε­ρα έργα του Θε­ο­φά­νη, όπως η Με­τα­μόρ­φω­ση του Ιησού και η Πα­να­γιά του Ντον.

Γι’ αυτό το λόγο το να πα­ρου­σιά­σω το έργο μου μέσα σε αυτό το χώρο απο­τε­λού­σε ένα όνει­ρο για μένα και μά­λι­στα χωρίς να το επι­διώ­ξω ιδιαί­τε­ρα, ήταν μία πρό­τα­ση της Συ­νο­δι­κής Χο­ρω­δί­ας της Μό­σχας. Μία βρα­διά μα­γι­κή αλλά και συ­γκι­νη­τι­κή για εμένα. Κά­ποια συ­ναι­σθή­μα­τα όταν είναι τόσο δυ­να­τά δεν γί­νε­ται να τα πε­ρι­γρά­φεις, τα κρα­τάς κλει­στά μέσα σου σαν επτα­σφρά­γι­στο μυ­στι­κό.

Θα πω απλά το να βλέ­πεις να ερ­μη­νεύ­ε­ται το έργο σου με μία από τις κα­λύ­τε­ρες χο­ρω­δί­ες πα­γκο­σμί­ως, σε έναν τέ­τοιο χώρο κα­τά­με­στο και στο τέλος ο κό­σμος να μην στα­μα­τά το χει­ρο­κρό­τη­μα, αυτό δεν το ζεις κάθε μέρα…

Το συ­γκι­νη­τι­κό για μένα είναι ότι άκου­σα το έργο μου όπως το γέν­νη­σα ( αν και δεν θεωρώ πως τα έργα μου είναι τα παι­διά μου, μάλ­λον εγώ είμαι παιδί αυτών) και αυτό είναι ωραίο συ­ναί­σθη­μα για έναν συν­θέ­τη. Είναι ση­μα­ντι­κό να ανα­φέ­ρω πως η Πι­να­κο­θή­κη Τρε­τυα­κόφ χα­ρα­κτή­ρι­σε την συ­γκε­κρι­μέ­νη πα­ρου­σί­α­ση ως μία από τις ση­μα­ντι­κό­τε­ρες των τε­λευ­ταί­ων ετών στο συ­γκε­κρι­μέ­νο χώρο.

• Πότε και πώς ξε­κί­νη­σε ο «Θε­ο­φά­νης ο Έλ­λη­νας»; Ποια είναι η ιστο­ρία του;

Όλα ξε­κί­νη­σαν πριν τέσ­σε­ρα χρό­νια πε­ρί­που και μέσα απ΄την ται­νία του Αντρέι Ταρ­κόφ­σκι «Αντρέι Ρου­μπλιόφ», εκεί είδα για πρώτη φορά την μορφή του Θε­ο­φά­νη και η σκηνή που ο Θε­ο­φά­νης ανα­φέ­ρει ένα από­σπα­σμα από την Βίβλο λέ­γο­ντας: «Η πολλή σοφία φέρ­νει πολλή θλίψη, η οποία αυ­ξά­νει την γνώση…» Αυτή η δή­λω­ση  είναι βαθιά και σε πολλά δια­φο­ρε­τι­κά επί­πε­δα και με στοι­χειώ­νει ακόμα και σή­με­ρα. Αυτή ήταν η αφορ­μή για να ξε­κι­νή­σω να γράφω τις πρώ­τες μου νότες, βέ­βαια όσο ανα­κά­λυ­πτα την σπου­δαιό­τη­τα της τέ­χνης του Θε­ο­φά­νη τόσο μου έδινε ώθηση για να συ­νε­χί­σω.

• Πα­ρου­σιά­σα­τε το έργο σας και στην Κων­στα­ντι­νού­πο­λη κι έπει­τα στην Μόσχα. Ποιος είναι ο επό­με­νος σταθ­μός;

Πράγ­μα­τι πήγα στην Κων­στα­ντι­νού­πο­λη ύστε­ρα από πρό­σκλη­ση του Οι­κου­με­νι­κού Πα­τριάρ­χη Βαρ­θο­λο­μαί­ου, έπει­τα στο Πα­ρί­σι και στο College Notre Dame France και ακο­λού­θη­σε η Μόσχα.

Για το 2019 οι επό­με­νοι σταθ­μοί είναι στις 20 Οκτω­βρί­ου στην Αί­γυ­πτο, στη Βι­βλιο­θή­κη της Αλε­ξάν­δρειας στην αί­θου­σα Great Hall και στο πλαί­σιο του με­γά­λου συ­νε­δρί­ου «Friends of Bibliotheca Alexandrina» και το έργο τελεί υπό την αι­γί­δα του Πα­τριαρ­χεί­ου Αλε­ξαν­δρεί­ας.

Ένα πολύ ση­μα­ντι­κό γε­γο­νός για εμάς, καθώς ήδη  δου­λεύ­ου­με και προ­ε­τοι­μα­ζό­μα­στε  με τους συ­νερ­γά­τες μου, τε­ρά­στια η πρό­κλη­ση.

Τε­λευ­ταί­ος σταθ­μός για το 2019 είναι στις 14 Δε­κεμ­βρί­ου, στη Νέα Υόρκη, με την στή­ρι­ξη της Αρ­χιε­πι­σκο­πής Αμε­ρι­κής, στον κα­θε­δρι­κό ναό της Αγίας Τριά­δας.

• Ποια είναι τα επό­με­να σχέ­διά σας;

Αυτή την εποχή βρί­σκο­μαι σε δη­μιουρ­γι­κή δια­δι­κα­σία καθώς συν­θέ­τω ένα και­νού­ριο έργο που θα κάνει πρε­μιέ­ρα το Φε­βρουά­ριο του 2020 στην Ελ­λά­δα και στο πλαί­σιο του «Φε­στι­βάλ Ευ­ρω­παϊ­κή Πο­λυ­φω­νία» και εδώ θα ήθελα να σταθώ σε αυτήν την πραγ­μα­τι­κά πολύ ση­μα­ντι­κή προ­σπά­θεια που γί­νε­ται σε συ­νερ­γα­σία με τον Γαλ­λι­κό Ορ­γα­νι­σμό Arts Spostanes και τον συ­νερ­γά­τη μου και συν-καλ­λι­τε­χνι­κό διευ­θυ­ντή του φε­στι­βάλ, Χρύ­σαν­θο Αντω­νί­ου.

Τον  Φε­βρουά­ριο που μας πέ­ρα­σε εί­χα­με την χαρά να απο­λαύ­σου­με την 1η έκ­δο­ση του φε­στι­βάλ στην Με­σαιω­νι­κή πόλη της Ρόδου, με πραγ­μα­τι­κά σπου­δαί­ες συμ­με­το­χές όπως την Γαλ­λι­κή χο­ρω­δία Mikrokosmos τον πια­νί­στα Πα­να­γιώ­τη Γώγο, την Μικτή χο­ρω­δία Ρόδου και την παι­δι­κή χο­ρω­δία Amabile.

Τον Φε­βρουά­ριο και τον Οκτώ­βριο του 2020 θα γίνει η 2η και η 3η έκ­δο­ση του φε­στι­βάλ και για μας απο­τε­λεί ένα με­γά­λο στοί­χη­μα, καθώς προ­σπα­θού­με να δώ­σου­με μέσα από το φε­στι­βάλ μία δια­φο­ρε­τι­κή αι­σθη­τι­κή, γι’ αυτό επι­λέ­ξα­με να το πα­ρου­σιά­σου­με τον Φε­βρουά­ριο μια πε­ρί­ο­δο οκνη­ρή για το νησί μας. Το να μπο­ρεί το κοινό της Ρόδου να πα­ρα­κο­λου­θεί τόσο υψη­λού αι­σθη­τι­κού και  καλ­λι­τε­χνι­κού επι­πέ­δου συ­ναυ­λί­ες, το να με­τα­μορ­φώ­νε­ται η Με­σαιω­νι­κή Πόλη της Ρόδου σε ένα ερ­γα­στή­ρι τέ­χνης, αλλά και η προ­ο­πτι­κή  πο­λι­τι­στι­κού του­ρι­σμού τον χει­μώ­να, απο­τε­λεί για εμάς έναν με­γά­λο στόχο. Μία γέ­φυ­ρα πο­λι­τι­σμού ανά­με­σα στο Πα­ρί­σι και την Ρόδο.

• Τι μή­νυ­μα θα στέλ­να­τε σε όσους δια­βά­σουν την συ­νέ­ντευ­ξή σας;

Δεν θεωρώ πως είμαι ο κα­τάλ­λη­λος για να πε­ρά­σω μη­νύ­μα­τα και σί­γου­ρα δεν είμαι ήρωας όπως θα νο­μί­ζουν πολ­λοί επει­δή βρί­σκο­μαι σε ανα­πη­ρι­κό αμα­ξί­διο, απλά κάνω αυτό που αγα­πάω και έχω σπου­δά­σει, μα­κριά από εμένα οι λέ­ξεις ήρωες ή με την δύ­να­μη της ψυχής… Θα πω μόνο αυτό που κάνω στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μου, το ση­μα­ντι­κό για εμένα είναι να απο­φα­σί­σεις τι να μην κά­νεις στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά σου και να πι­στεύ­εις στη ζωή και σε αυτό που κά­νεις, μην ξε­χνά­με πως τα χρό­νια είναι πολλά αλλά η ζωή σύ­ντο­μη…