ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Ο Ιρανός πρόσφυγας που αρίστευσε στις Πανελλήνιες: «Είναι η δεύτερη πιο ωραία μέρα της ζωής μου, η πρώτη όταν πήραμε το άσυλο»

news room 4 λεπτά ανάγνωση
Κούρος Ντουρμοχαμαντί Μπαγκί 

Ο 19χρονος που αρί­στευσε στις φετινές πανελ­λα­δι­κές μιλάει στην «Κ» για το ταξίδι από το Ιράν στη Μόρια, περι­γρά­φει τη δύσκολη καθη­με­ρι­νό­τητα στο νησί και απο­κα­λύ­πτει τα όνειρά του για το μέλλον

Ο Κούρος Ντουρ­μο­χα­μα­ντί Μπαγκί είναι ένας 19χρονος αρι­στού­χος μαθητής στο Πρότυπο Λύκειο Μυτι­λή­νης, ο οποίος σήμερα έχει κατα­πλή­ξει με το κατόρ­θωμά του όχι μόνο το νησί της Λέσβου, αλλά ολό­κληρη την Ελλάδα.

Το 2019 ο Κούρος και η οικο­γέ­νειά του έφτασαν με μια βάρκα γεμάτη πρό­σφυ­γες στη Μυτι­λήνη. Δεν γνώριζε ούτε μία λέξη στα ελλη­νικά. Σήμερα, μόλις τρία χρόνια αργό­τερα, έμαθε πως αρί­στευσε στις Πανελ­λα­δι­κές Εξε­τά­σεις συγκε­ντρώ­νο­ντας μέσο όρο 18, 25. Έγραψε μάλιστα 20 στα μαθη­μα­τικά, 20 στη φυσική, 19,5 στη χημεία και 13,5 στην έκθεση.

Ο ευτυ­χι­σμέ­νος μαθητής μίλησε στην «Κ» για την επι­τυ­χία του, τα όνειρα του για το μέλλον αλλά και για το δύσκολο ταξίδι του ως εδώ.

«Να σας πω την αλήθεια, δεν ξέρω καν πως αισθά­νο­μαι αυτή τη στιγμή!» μας λέει στην αρχή της συνο­μι­λίας μας και συνε­χί­ζει: «Δεν περί­μενα να γράψω τόσο καλά. Ήμουν αγχω­μέ­νος, ειδικά με το μάθημα της γλώσσας-έκθεσης. Με φόβιζε πολύ η έκθεση και τελικά εκεί πήρα και τον πιο κακό βαθμό, 13,5. Είδα στο χαρτί λέξεις που δεν τις γνώριζα, αλλά ευτυχώς κατά­λαβα το νόημα από τις υπό­λοι­πες. Πήρα και δύο 20άρια!

Οι γονείς μου μού είπαν ότι είναι πολύ περή­φα­νοι για εμένα. Ο αδερφός μου θα φοι­τή­σει στην Α’ Λυκείου του χρόνου. Πολύ χαρού­με­νος και αυτός με την επι­τυ­χία μου. Άρχισαν να μας παίρ­νουν και όλοι οι συγ­γε­νείς από το Ιράν για να πουν τα “μπράβο”. Ο στόχος είναι να περάσω στη σχολή Ηλε­κτρο­λό­γων Μηχα­νι­κών Θεσ­σα­λο­νί­κης και νομίζω πως θα τον πιάσω. Θέλω τη Θεσ­σα­λο­νίκη γιατί είναι κοντά στη Μυτι­λήνη που ζουν οι γονείς μου και γιατί όλοι οι δάσκα­λοι μού λένε πως είναι μια πόλη με ωραία φοι­τη­τική ζωή.

Σήμερα είναι η πιο ωραία μέρα της ζωής μου από τότε που ήρθα στην Ελλάδα. Ή μάλλον, η δεύτερη πιο ωραία. Η πρώτη πιο ωραία ήταν τον περα­σμένο Ιανουά­ριο όταν πήραμε τα χαρτιά για το άσυλο. Νοι­κιά­σαμε ένα σπίτι στην πόλη και από τότε ζούμε εκεί».

Ο Κούρος με το αγα­πη­μένο του t-shirt με το Πυθα­γό­ρειο Θεώρημα | φωτ. του ιδίου

«Στη Μόρια ήμασταν συνέ­χεια στις ουρές»

Κατά τη διάρ­κεια της συνο­μι­λίας μας – με τρόπο αφο­πλι­στικό αλλά και με την αθω­ό­τητα που χαρα­κτη­ρί­ζει την ηλικία του- μάς λέει συνεχώς: «Μην με βλέπετε έτσι χαρού­μενο. Έχω περάσει πολύ δύσκο­λες μέρες».

Ο ίδιος τις θυμάται για λίγο- «Ήρθα στην Ελλάδα όταν ήμουν 15 χρονών τον Αύγου­στο του 2019. Μπήκαμε και εμείς σε βάρκα από Τουρκία. Ευτυχώς είχε καλό καιρό και δεν κιν­δυ­νέ­ψαμε.

Οι γονείς μου απο­φά­σι­σαν να φύγουν από το Ιράν για πολι­τι­κούς λόγους. Είναι όμως κάτι που δεν θέλουν να συζη­τάμε στο σπίτι, είναι πράγ­ματα που θέλουν να αφήσουν πίσω. Στη Λέσβο, εργά­ζο­νται σε μια ΜΚΟ ως μετα­φρα­στές.

Για δυόμιση χρόνια ζούσαμε στα camp- πρώτα Μόρια, μετά Καρά Τεπέ, μετά πάλι Μόρια και στο τέλος στον καταυ­λι­σμό που πήρε τη θέση της καμένης Μόριας. Στη Μόρια ήταν πολύ άσχημα. Ήμασταν συνέ­χεια σε μια ουρά- για φαγητό, για μπάνιο, ουρές για όλα. Ευτυχώς, τη φετινή σχολική χρονιά, μια ΜΚΟ μού βρήκε έναν μικρό χώρο στην πόλη για να πηγαίνω μετά το σχολείο. Στο camp δεν μπο­ρούσα να διαβάζω και να βρω ησυχία. Σας λέω, με βοή­θη­σαν όλοι πάρα πολύ!»

 

Από τη Μόρια στη Βοστόνη με υπο­τρο­φία η 12χρονη Αρεζού

Ο δρόμος προς την επι­τυ­χία και τα όνειρα για το αύριο

Ο Κούρος μάς μίλησε και για την προ­ε­τοι­μα­σία που έκανε για τις εξε­τά­σεις. «Διάβασα πάρα πολύ. Πήγαινα φρο­ντι­στή­ριο, διάβαζα και τα Σαβ­βα­το­κύ­ριακα» περι­γρά­φει στην «Κ» και σημειώ­νει: «Τελευ­ταία φορά βγήκα με τους φίλους μου το περα­σμένο Πάσχα. Με βοή­θη­σαν όμως όλοι πάρα πολύ, οι συμ­μα­θη­τές μου, οι καθη­γη­τές μου, όλοι. Με αγαπούν και με υπο­στη­ρί­ζουν».

Σε ερώτηση σχετικά με τα εξαι­ρε­τικά ελλη­νικά του, απαντά: «Ήμουν σε ένα περι­βάλ­λον που μιλού­σαν όλοι ελλη­νικά» λέει με τη σεμνό­τητα που τον δια­κρί­νει.

«Η αγα­πη­μένη μου ελλη­νική λέξη είναι η “γαλήνη”» μας λέει ο Κούρος και συνε­χί­ζει: «μου αρέσει να ακούσω ελλη­νικό undergroung ραπ. Μου αρέσουν οι Social Waste! Μου αρέσει ακόμα η ελλη­νική φύση».

Και πόσο μακριά στο μέλλον βλέπει ο Κούρος; «Έμαθα τα ελλη­νικά εδώ, πέτυχα στο σχολείο. Έχτισα ήδη κάποια πράγ­ματα. Θα ήθελα να ζήσω και στην Ελλάδα». Όσο για τα όνειρα μέχρι να αρχίσει το Πανε­πι­στή­μιο; «Πολλά μπάνια, ποδή­λατο και βόλτες», απαντά.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.