Αθώος ημεδαπός – θύμα 79χρονου, που καταμηνύθηκε για ψευδορκία και συκοφαντική δυσφήμιση

Αθώος κρί­θη­κε από το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου ένας ημε­δα­πός, κά­τοι­κος Ια­λυ­σού, που κα­τα­μη­νύ­θη­κε για ψευ­δορ­κία και συ­κο­φα­ντι­κή δυ­σφή­μι­ση από 79χρονο, ο οποί­ος έχει κα­τα­δι­κα­στεί αμε­τα­κλή­τως για απάτη εις βάρος του!!

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να ο ημε­δα­πός, θύμα του μη­νυ­τή του, κα­τη­γο­ρή­θη­κε ότι την 13η Οκτω­βρί­ου 2014, εξε­τα­ζό­με­νος ως μάρ­τυ­ρας ενώ­πιον αρχής – αρ­μο­δί­ας να ενερ­γεί ένορ­κη εξέ­τα­ση, εν γνώ­σει του κα­τέ­θε­σε ψέ­μα­τα, ήτοι εξε­τα­ζό­με­νος ενόρ­κως ως μάρ­τυ­ρας ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Κα­κουρ­γη­μά­των Δωδ/νήσου για όσα γνώ­ρι­ζε σχε­τι­κά με την αξιό­ποι­νη πράξη της κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση κα­κουρ­γη­μα­τι­κής απά­της (για την οποία δι­κα­ζό­ταν ο εγκα­λών 79χρο­νος), εν γνώ­σει του κα­τέ­θε­σε ψέ­μα­τα και συ­γκε­κρι­μέ­να κα­τέ­θε­σε ότι ο εγκα­λών μαζί με αυτόν επι­σκέ­φτη­καν το υπο­κα­τά­στη­μα της τρά­πε­ζας CITIBANK στην Αθήνα τον Μάρ­τιο του έτους 2006 και ότι ενώ­πιόν τους κά­ποιος υψη­λό­βαθ­μος υπάλ­λη­λος του ανω­τέ­ρω τρα­πε­ζι­κού κα­τα­στή­μα­τος τούς δια­βε­βαί­ω­σε ότι υπάρ­χει σε τρα­πε­ζι­κό λο­γα­ρια­σμό του εγκα­λού­ντος το χρη­μα­τι­κό ποσό των 1.350.000 ευρώ, το οποίο προ­ερ­χό­ταν από τρα­πε­ζι­κό έμ­βα­σμα που με­τα­φέρ­θη­κε από την Ελ­βε­τία στο όνομα του εγκα­λού­ντος.

Ση­μειώ­νε­ται ότι ο 79χρο­νος μετά από βού­λευ­μα που εξέ­δω­σε το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου εκτί­ει την ποινή φυ­λά­κι­σης των πέντε ετών, που του επι­βλή­θη­κε, με από­φα­ση του Πε­ντα­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, στην κα­τοι­κία του, μέχρι την πά­ρο­δο του ίδιου χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος.

Ο 79χρο­νος κα­τα­δι­κά­στη­κε συ­γκε­κρι­μέ­να σε ποινή φυ­λά­κι­σης 5 ετών με­τα­τρέ­ψι­μη προς 5 ευρώ ημε­ρη­σί­ως, την οποία θα κα­τέ­βαλ­λε σε 36 ισό­πο­σες δό­σεις.

Με την υπ’ αριθμ. 96/2018 από­φα­ση του Ε’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρεί­ου Πάγου αναι­ρέ­θη­κε εν μέρει προη­γού­με­νη από­φα­ση του Πε­ντα­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου με την οποία είχε κα­τα­δι­κα­στεί σε ποινή κά­θειρ­ξης 6 ετών.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης φέ­ρε­ται να έχει ως εξής:

Το 1993 ο μη­νυ­τής και ένας ιδιώ­της ήταν μέ­το­χοι ανώ­νυ­μης εται­ρεί­ας τη­λε­πι­κοι­νω­νιών. Το 1994 ο μη­νυ­τής θέ­λη­σε να απο­χω­ρή­σει από την εται­ρεία αυτή με­τα­βι­βά­ζο­ντας δια πω­λή­σε­ως το πο­σο­στό του στον συ­νέ­ται­ρό του. Για το λόγο αυτό ο συ­νέ­ται­ρός του εξέ­δω­σε δύο τρα­πε­ζι­κές επι­τα­γές εις δια­τα­γήν του μη­νυ­τή συ­νο­λι­κού ποσού πε­ρί­που 100.000 ευρώ οι οποί­ες δεν πλη­ρώ­θη­καν και το χρέος πα­ρέ­μει­νε ανε­ξό­φλη­το.

Το Νο­έμ­βριο του έτους 2005, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος, ο οποί­ος μέχρι εκεί­νη τη στιγ­μή ήταν άγνω­στος στο μη­νυ­τή, φέ­ρε­ται να του τη­λε­φώ­νη­σε και να του συ­στή­θη­κε ως συ­νερ­γά­της του πρώην συ­νε­ταί­ρου του, δια­τει­νό­με­νος ότι εγνώ­ρι­ζε την προ­α­να­φερ­θεί­σα οφει­λή του. Φέ­ρε­ται δε να του υπο­σχέ­θη­κε, στο πλαί­σιο της συ­νερ­γα­σί­ας του με τον πρώην συ­νε­ταί­ρο του ότι θα του την εξο­φλού­σε.

Σε συ­νά­ντη­ση του μη­νυ­τή με τον κα­τη­γο­ρού­με­νο, ο τε­λευ­ταί­ος φέ­ρε­ται να επα­νέ­λα­βε την πρό­τα­σή του και να διευ­κρί­νι­σε στον πρώτο ότι η εξό­φλη­ση θα γι­νό­ταν με τη με­τα­φο­ρά του ανα­γκαί­ου ποσού από τρά­πε­ζα της Ελ­βε­τί­ας.

Φέ­ρε­ται πα­ρα­πέ­ρα να του ζή­τη­σε να κα­τα­βά­λει τα έξοδα με­τα­φο­ράς των χρη­μά­των αυτών και τα έξοδα με­τά­βα­σής του προς και από την Ελ­βε­τία.

Τα έξοδα αυτά ανέρ­χο­νταν στο ποσό των 45.000 ευρώ.

Ο μη­νυ­τής φέ­ρε­ται να δέ­χθη­κε την πρό­τα­ση του κα­τη­γο­ρού­με­νου και να του κα­τέ­βα­λε στο χρο­νι­κό διά­στη­μα από 1 Δε­κεμ­βρί­ου 2005 έως 4 Ια­νουα­ρί­ου 2007 το ποσό των 43.900 ευρώ, κα­τα­θέ­το­ντας τα χρή­μα­τα σε τρα­πε­ζι­κό του λο­γα­ρια­σμό.

Σύμ­φω­να με το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο, που εξέ­τα­σε την υπό­θε­ση, ο ισχυ­ρι­σμός του κα­τη­γο­ρού­με­νου ότι γνω­ρι­ζό­ταν με το μη­νυ­τή πολύ πριν το 2005 και ότι το ανω­τέ­ρω ποσό συ­νι­στού­σε δά­νειο που έλαβε και είχε απο­πλη­ρώ­σει, δεν προ­έ­κυ­ψε από κα­νέ­να απο­δει­κτι­κό στοι­χείο.

Εξάλ­λου, ο πρώην συ­νε­ταί­ρος του μη­νυ­τή στην κα­τά­θε­σή του προ­α­να­κρι­τι­κά, αρ­νή­θη­κε ότι είχε ανα­θέ­σει στον κα­τη­γο­ρού­με­νο την εξό­φλη­ση της οφει­λής του προς το μη­νυ­τή.

Πε­ραι­τέ­ρω στο τέλος Μαρ­τί­ου του 2006 ο μη­νυ­τής αφού έλαβε δια­βε­βαιώ­σεις από τον κα­τη­γο­ρού­με­νο, ότι το ποσό που ανέ­με­νε από την Ελ­βε­τία (ύψους 1.350.000 ευρώ), βρι­σκό­ταν στο λο­γα­ρια­σμό του, πλην όμως έπρε­πε να προη­γη­θεί χρο­νο­βό­ρα έγκρι­ση από την Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος για απο­δέ­σμευ­σή του, φέ­ρε­ται να έγινε δέ­κτης νέας πρό­τα­σης.

Συ­γκε­κρι­μέ­να, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος φέ­ρε­ται να ζή­τη­σε από το μη­νυ­τή, μέχρι την εκτα­μί­ευ­ση του ποσού αυτού, να τον διευ­κο­λύ­νει οι­κο­νο­μι­κά, προ­κει­μέ­νου να προ­βεί σε επεν­δύ­σεις στη Ρόδο, μέσω κα­τα­σκευα­στι­κής εται­ρεί­ας, που είχε συ­στή­σει στο Ηνω­μέ­νο Βα­σί­λειο.

Για να πεί­σει το μη­νυ­τή να του κα­τα­βά­λει χρη­μα­τι­κά ποσά φέ­ρε­ται να του επέ­δει­ξε απο­φά­σεις της Επι­τρο­πής Πα­ρα­με­θο­ρί­ου, που ήραν τις απα­γο­ρεύ­σεις για την αγορά από τον κα­τη­γο­ρού­με­νο ακι­νή­των στη Ρόδο.

Το θύμα που βρέ­θη­κε χθες κα­τη­γο­ρού­με­νος εκ­προ­σω­πή­θη­κε από τον δι­κη­γό­ρο κ. Δήμο Μου­τά­φη.