Το γαρ πολύ της θλίψεως…

Από την Κυριακή και μετά συμ­βαί­νει το εξής κατα­πλη­κτικό: Μερίδα φίλων του ΣΥΡΙΖΑ έχουν αντι­λη­φθεί τη συντρι­πτική ήττα και προ­σπα­θούν να την ερμη­νεύ­σουν με λογικά επι­χει­ρή­ματα. Είναι όμως μόνοι και είναι λίγοι, καθώς την ίδια ώρα υψη­λό­βαθμα στελέχη βρί­σκο­νται σε άρνηση και κατη­γο­ρούν τους  πολίτες επειδή τόλ­μη­σαν να μην τους ψηφί­σουν, ότι δεν έχουν κατα­λά­βει τι ψήφισαν την Κυριακή, ότι «έχουν ομίχλη στο μυαλό», ότι «μέρος του πλη­θυ­σμού, μέσα στην συσκό­τιση και την παρα­πλη­ρο­φό­ρησή του, έχει το σύν­δρομο της Στοκ­χόλ­μης», με ανα­φο­ρές στους νέους ψηφο­φό­ρους, που προ­τί­μη­σαν να ψηφί­σουν ΝΔ, λέγο­ντας πως «είτε δεν έχουν κατα­λά­βει οι ίδιοι, είτε δεν κατά­λα­βαν οι γονείς τους» και πως «ανάμεσα στα πολλά αίτια, θα πρέπει να συμπε­ρι­λη­φθεί και ο εγκλει­σμός επί μήνες στα σπίτια μας λόγω της παν­δη­μίας του κορω­νοϊού». Εντάξει παιδιά μην το ψάχνετε άλλο, με τέτοιες ανα­λυ­τι­κές ικα­νό­τη­τες και με τέτοια στελέχη όλα θα πάνε καλά.  Επειδή δεν τελειώ­σαμε, υπάρχει η εκλο­γική ανα­μέ­τρηση της 25 Ιουνίου, έχω να πω τα εξής: Ο θυμός, ακόμα και ο δικαιο­λο­γη­μέ­νος, όπως και οι προ­σβο­λές που απευ­θύ­νο­νται στο σύνολο του ελλη­νι­κού λαού, στην παρούσα φάση, δεν εξυ­πη­ρε­τούν. Παρά­γουν τα αντί­θετα απο­τε­λέ­σματα από τα επι­διω­κό­μενα. Παρά­γουν μια αντί­δραση στους μελ­λο­ντι­κούς ψηφο­φό­ρους. Υ.Γ.1. Στην Κεντρική Επι­τροπή του ΣΥΡΙΖΑ Ο κ. Τσίπρας φάνηκε να ξυπνά από ένα λήθαργο… τετρα­ε­τίας κι έκανε ανοικτά σκληρή κριτική στο κόμμα αλλά και στον εαυτό του. Δεν είναι λίγο να παρα­δέ­χε­σαι ότι οι ψηφο­φό­ροι φοβή­θη­καν ότι θα έρθεις στην εξουσία, ούτε να μιλάς για ανα­ξιο­πι­στία προ­τά­σεων και προ­σώ­πων, για έλλειμμα σοβα­ρό­τη­τας! Σκληρές αλή­θειες, αλλά επειδή γενικώς τον καταγ­γελ­τικό λόγο «τον έχει» (ακόμη και στην αυτο­κρι­τική, όπως απο­δεί­χτηκε), μένει να δούμε τι θα κάνει γι’ αυτό. Πρώτο κρίσιμο δείγμα γραφής πάντως θα είναι το τι θα γίνει σε σχέση με τις βου­λευ­τι­κές λίστες και τις θέσεις πρω­το­κλα­σά­των. Πρόσωπα που είτε εξε­λέ­γη­σαν είτε όχι, απο­δεί­χθη­καν το τελευ­ταίο διά­στημα εκτός τόπου, χρόνου και κοι­νω­νι­κού κλί­μα­τος, σε σημείο να είναι όντως ασόβαρα.