Στο αντάρτικο των πέντε βουλευτών κατά του επιτελικού κράτους και ο Δωδεκανήσιος Γιάννης Παππάς!

Ο βου­λευ­τής Π.Ε. Δωδε­κα­νή­σου συνυ­πο­γρά­φει με τέσ­σε­ρις ακόμη γαλά­ζιους την ανοιχτή επι­στολή στα ΝΕΑ, με την οποία ζητεί­ται νέο μοντέλο δια­κυ­βέρ­νη­σης και ανα­βάθ­μιση του ρόλου της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Ομάδας, ενώ το ΠΑΣΟΚ καταγ­γέλ­λει ότι «ο επι­τε­λι­κός αυταρ­χι­σμός Μητσο­τάκη απειλεί τη δημο­κρα­τία»

Η συμ­με­τοχή του κ. Γιάννη Παππά, βου­λευτή Π.Ε. Δωδε­κα­νή­σου, στην ομάδα των πέντε γαλά­ζιων βου­λευ­τών που ξεδι­πλώ­νουν δημόσια κριτική απέ­να­ντι στο μοντέλο του επι­τε­λι­κού κράτους εκτι­μά­ται ότι αποκτά ιδιαί­τερο πολι­τικό βάρος, καθώς πρό­κει­ται για στέ­λε­χος που εκπρο­σω­πεί μια από τις πιο απαι­τη­τι­κές νησιω­τι­κές περι­φέ­ρειες της χώρας. Η υπο­γραφή του στην ανοιχτή επι­στολή που δημο­σιεύ­θηκε σήμερα, Τρίτη 28 Απρι­λίου 2026, στην εφη­με­ρίδα «Τα Νέα» του συγκρο­τή­μα­τος Μαρι­νάκη, εντάσ­σε­ται σε μια συντο­νι­σμένη παρέμ­βαση που πυρο­δο­τεί νέο γύρο εσω­κομ­μα­τι­κών αντι­πα­ρα­θέ­σεων στη Νέα Δημο­κρα­τία, σε μια συγκυ­ρία ήδη επι­βα­ρυ­μένη από τη δικο­γρα­φία του ΟΠΕΚΕΠΕ, την άρση ασυλίας 13 βου­λευ­τών και την απόφαση του Αρείου Πάγου να μην ανα­συρ­θεί από το αρχείο η υπόθεση των υπο­κλο­πών.

Η σύνθεση της ομάδας και ο ρόλος του βου­λευτή Δωδε­κα­νή­σου

Πέρα από τον κ. Γιάννη Παππά, την επι­στολή υπο­γρά­φουν οι κ.κ. Αθα­νά­σιος Ζεμπί­λης, βου­λευ­τής Π.Ε. Εύβοιας, Ανδρέας Κατσα­νιώ­της, βου­λευ­τής Π.Ε. Αχαΐας, Ξενοφών Μπα­ρα­λιά­κος, βου­λευ­τής Π.Ε. Πιερίας, και Γιάννης Οικο­νό­μου, βου­λευ­τής Π.Ε. Φθιώ­τι­δας και πρώην κυβερ­νη­τι­κός εκπρό­σω­πος. Η παρου­σία του κ. Παππά στην πεντάδα φέρει ιδιαί­τερο συμ­βο­λι­σμό, καθώς προσ­δί­δει στην παρέμ­βαση μια δια­κριτή νησιω­τική και ακρι­τική διά­σταση. Ο Δωδε­κα­νή­σιος βου­λευ­τής συντάσ­σε­ται με συνα­δέλ­φους του από δια­φο­ρε­τι­κές περι­φε­ρεια­κές ενό­τη­τες της ηπει­ρω­τι­κής Ελλάδας, δια­μορ­φώ­νο­ντας έτσι ένα γεω­γρα­φικά ευρύ μέτωπο αμφι­σβή­τη­σης απέ­να­ντι στον αθη­νο­κε­ντρικό χαρα­κτήρα που, σύμφωνα με το κείμενο, έχει προ­σλά­βει ο μηχα­νι­σμός λήψης απο­φά­σεων.

Η συμ­με­τοχή του εκπρο­σώ­που της Δωδε­κα­νή­σου ενι­σχύει το επι­χεί­ρημα που δια­τρέ­χει την επι­στολή σχετικά με την υπο­βάθ­μιση της περι­φέ­ρειας, καθώς ο ίδιος προ­έρ­χε­ται από έναν χώρο που βιώνει με ιδιαί­τερη ένταση τις συνέ­πειες της απο­μά­κρυν­σης των απο­φά­σεων από το πεδίο. Πλη­ρο­φο­ρίες θέλουν τον κ. Παππά να έχει εκφρά­σει ήδη από καιρό προ­βλη­μα­τι­σμούς για τον τρόπο με τον οποίο η νησιω­τική Ελλάδα ενσω­μα­τώ­νε­ται στις δια­δι­κα­σίες σχε­δια­σμού της κεντρι­κής κυβέρ­νη­σης, και η σημε­ρινή του υπο­γραφή θεω­ρεί­ται ότι κωδι­κο­ποιεί δημόσια αυτόν τον προ­βλη­μα­τι­σμό.

Η αφε­τη­ρία της παρέμ­βα­σης

Στο εισα­γω­γικό τμήμα της επι­στο­λής, οι πέντε βου­λευ­τές καθι­στούν σαφές ότι αφορμή για τη δημόσια τοπο­θέ­τησή τους απο­τέ­λεσε η ανα­ζω­πύ­ρωση της υπό­θε­σης του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι παραι­τή­σεις υπουρ­γών και υφυ­πουρ­γών και τα αλλε­πάλ­ληλα αιτή­ματα άρσης ασυλίας στε­λε­χών της κυβερ­νη­τι­κής πλειο­ψη­φίας. Όλα αυτά, υπο­στη­ρί­ζουν, λει­τουρ­γούν ως υπεν­θύ­μιση για το πρώτο νομο­θέ­τημα της αυτο­δύ­να­μης κυβέρ­νη­σης της Νέας Δημο­κρα­τίας, το οποίο εγκα­θί­δρυσε ένα συγκε­κρι­μένο μοντέλο δια­κυ­βέρ­νη­σης. Όπως ανα­φέ­ρουν, το επι­τε­λικό κράτος, παρά το γεγονός ότι λοι­δω­ρή­θηκε και απο­τέ­λεσε αντι­κεί­μενο πολι­τι­κής κρι­τι­κής, λει­τούρ­γησε και συνε­χί­ζει να λει­τουρ­γεί. Επτά χρόνια μετά την εφαρ­μογή του, οι πέντε υπο­γρά­φο­ντες θεωρούν πως είναι η ώρα για έναν θεσμικό ανα­στο­χα­σμό.

Η κριτική στον νόμο 4622/2019

Στο επί­κε­ντρο της επι­στο­λής τοπο­θε­τεί­ται ο νόμος 4622/2019 για το επι­τε­λικό κράτος, τον οποίο οι πέντε βου­λευ­τές αντι­με­τω­πί­ζουν με διττή ματιά. Από τη μία ανα­γνω­ρί­ζουν ότι απο­τέ­λεσε μια μεγάλη διοι­κη­τική μεταρ­ρύθ­μιση συντο­νι­σμού, ταχύ­τη­τας και λογο­δο­σίας, από την άλλη όμως καταγ­γέλ­λουν ότι στην πορεία προ­κά­λεσε υπερ­συ­γκέ­ντρωση εξου­σιών σε μικρούς πυρήνες. Όπως υπο­στη­ρί­ζουν, μετέ­φερε όλο και περισ­σό­τερη βαρύ­τητα στο κέντρο, ενί­σχυσε τον στενό πυρήνα γύρω από την κορυφή της κυβέρ­νη­σης και περιό­ρισε την αυτο­τέ­λεια των υπουρ­γείων και ιδιαί­τερα της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Ομάδας, σε σχέση με το μέτρο των θεσμι­κών της καθη­κό­ντων.

Σύμφωνα με τη συλ­λο­γι­στική των πέντε, η συγκέ­ντρωση εξου­σίας έγινε στο όνομα της απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας, όμως, όπως τονί­ζουν, στη δημο­κρα­τία δεν έχει σημασία μόνο το τι κάνεις, αλλά και ο τρόπος που το κάνεις, ίσως μάλιστα το δεύτερο να βαραί­νει περισ­σό­τερο από το πρώτο. Κατα­λή­γουν δε σε μια δια­πί­στωση που εκτι­μά­ται ως ιδιαί­τερα βαρύ­νουσα, ότι το επι­τε­λικό κράτος είναι μεν απο­τε­λε­σμα­τικό σε συν­θή­κες μεγάλων κρίσεων, δεν απο­δει­κνύ­ε­ται όμως εξίσου απο­τε­λε­σμα­τικό σε περιό­δους ομα­λό­τη­τας, ενώ γεννά κατά καιρούς ζητή­ματα θεσμι­κής ανι­σορ­ρο­πίας που δεν συνά­δουν με μια ώριμη κοι­νο­βου­λευ­τική δημο­κρα­τία.

Η αντί­φαση μεταξύ επι­τυ­χιών και ευθυνών

Ένα από τα πιο αιχμηρά σημεία της επι­στο­λής εντο­πί­ζε­ται εκεί όπου οι πέντε βου­λευ­τές, με τον κ. Παππά μεταξύ αυτών, περι­γρά­φουν αυτό που χαρα­κτη­ρί­ζουν ως αντί­φαση του επι­τε­λι­κού κράτους. Όπως υπο­στη­ρί­ζουν, ο μηχα­νι­σμός αυτός διεκ­δι­κεί τον απόλυτο έλεγχο και πιστώ­νε­ται τις επι­τυ­χίες, ωστόσο, όταν εμφα­νί­ζο­νται σοβαρές παθο­γέ­νειες, η ευθύνη δια­χέ­ε­ται προς τα κάτω και ιδιαί­τερα προς τους βου­λευ­τές. Αυτή η πρα­κτική, σημειώ­νουν, δεν υπάρχει σε εγχει­ρί­δια ηγεσίας. Παράλ­ληλα, εκτι­μούν ότι το επι­τε­λικό κράτος δεν κατά­φερε να ελέγξει πλήρως τα φαι­νό­μενα δια­φθο­ράς εντός του κράτους και της κοι­νω­νίας, μια δια­πί­στωση που τοπο­θε­τεί­ται με ιδιαί­τερο βάρος στο σημε­ρινό κλίμα δικα­στι­κών εξε­λί­ξεων.

Η υπε­ρά­σπιση του ρόλου του βου­λευτή

Ο κ. Παππάς και οι τέσ­σε­ρις συνυ­πο­γρά­φο­ντες αφιε­ρώ­νουν εκτενές τμήμα της επι­στο­λής στην υπε­ρά­σπιση του θεσμι­κού ρόλου του βου­λευτή. Όπως δια­τυ­πώ­νουν, ο βου­λευ­τής, ως φορέας λαϊκής εντολής, ελεγ­κτής της εκτε­λε­στι­κής εξου­σίας και αυθε­ντι­κός εκφρα­στής της περι­φέ­ρειας, φορ­τώ­νε­ται αδίκως το στίγμα του φαυ­λο­κράτη και κιν­δυ­νεύει να υπο­βι­βα­στεί σε μετα­φο­ρέα ήδη ειλημ­μέ­νων απο­φά­σεων, με την υπο­χρέ­ωση να ενη­με­ρώ­νε­ται εκ των υστέρων, να πει­θαρ­χεί εκ των προ­τέ­ρων και να περιο­ρί­ζε­ται σε μια ολοένα μικρό­τερη πολι­τική περί­με­τρο. Μια τέτοια εξέλιξη, προει­δο­ποιούν, θα επι­τεί­νει τα προ­βλή­ματα αντί να τα επι­λύ­σει.

Στο ίδιο σημείο, αντι­κρού­ουν το επι­χεί­ρημα της προ­τί­μη­σης σε εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κούς τεχνο­κρά­τες υπουρ­γούς. Παρα­δέ­χο­νται μεν ότι οι τεχνο­κρά­τες δεν βαρύ­νο­νται από τη φθορά του παρα­δο­σια­κού βου­λευ­τι­κού γρα­φείου και δεν έχουν περάσει από τη λογική της πελα­τεια­κής πίεσης, ωστόσο θεωρούν άδικο να μετα­κυ­λί­ε­ται το ανάθεμα σε όσους επι­λέ­γο­νται από τους πολίτες με την ψήφο τους, προ­κει­μέ­νου στη συνέ­χεια να ασκούν υπέρ­με­τρη εξουσία οι μη εκλεγ­μέ­νοι. Η λύση, υπο­στη­ρί­ζουν, δεν μπορεί να είναι η παρά­καμψη της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής αντι­προ­σώ­πευ­σης από κλειστό κέντρο τεχνο­κρα­τι­κής δια­χεί­ρι­σης, καθώς αυτή ούτε απο­τε­λε­σμα­τική είναι σε περιό­δους ομα­λό­τη­τας ούτε θεσμικά υπεύ­θυνη ούτε σε καθη­με­ρινή επαφή με τους πολίτες.

Η νησιω­τική και περι­φε­ρειακή διά­σταση

Η συμ­με­τοχή του κ. Παππά στην επι­στολή προσ­δί­δει ξεχω­ρι­στό βάρος στις ανα­φο­ρές που αφορούν την περι­φέ­ρεια, καθώς ο ίδιος εκπρο­σω­πεί μια ακρι­τική νησιω­τική περιοχή με ιδιαί­τε­ρες προ­κλή­σεις. Όπως ανα­φέ­ρε­ται στο κείμενο, η ελλη­νική περι­φέ­ρεια δεν απο­δυ­να­μώ­νε­ται μόνο όταν χάνει υπουρ­γικά χαρ­το­φυ­λά­κια προς όφελος του αθη­νο­κε­ντρι­κού κράτους, αλλά κυρίως όταν χάνει τη θεσμική της δυνα­τό­τητα να επη­ρε­ά­ζει τη χάραξη πολι­τι­κής, όταν δεν συμ­με­τέ­χει ισότιμα στη διανομή του πλούτου και όταν οι απο­φά­σεις λαμ­βά­νο­νται όλο και πιο μακριά από τους ανθρώ­πους που γνω­ρί­ζουν το πεδίο.

Η αναφορά στην εμπει­ρία της πραγ­μα­τι­κής παρα­γω­γής, της τοπικής οικο­νο­μίας και της ζώσας κοι­νω­νίας, η οποία, όπως σημειώ­νε­ται, μετα­τρέ­πε­ται σε δεδο­μένο για επε­ξερ­γα­σία αντί να ανα­γνω­ρί­ζε­ται ως ζωντα­νός παρά­γο­ντας δια­μόρ­φω­σης πολι­τι­κής, αποκτά ιδιαί­τερο νόημα όταν προ­συ­πο­γρά­φε­ται από έναν εκπρό­σωπο της Δωδε­κα­νή­σου. Πρό­κει­ται για περιοχή με σαφή χαρα­κτη­ρι­στικά οικο­νο­μίας στη­ρι­ζό­με­νης στον του­ρι­σμό, στη ναυ­τι­λία και στις τοπικές παρα­γω­γι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες, ζητή­ματα τα οποία, όπως υπο­νο­εί­ται, χρήζουν μεγα­λύ­τε­ρης ενσω­μά­τω­σης στις κεντρι­κές απο­φά­σεις.

Ο νέος ρόλος του βου­λευτή

Στην πρότασή τους, οι πέντε γαλά­ζιοι ζητούν έναν νέο ρόλο για τον βου­λευτή, ο οποίος δεν θα εκλαμ­βά­νε­ται ως ρου­σφε­τά­κιας, γραφείο εξυ­πη­ρέ­τη­σης ή μεσά­ζο­ντας, αλλά θα είναι φορέας θεσμι­κής πίεσης, κοι­νο­βου­λευ­τι­κού ελέγχου, πολι­τι­κής συν­δια­μόρ­φω­σης και ουσια­στι­κής εκπρο­σώ­πη­σης της κοι­νω­νίας, ιδιαί­τερα της περι­φέ­ρειας. Ένας βου­λευ­τής, όπως γράφουν, που δεν θα μετρά την επιρροή του από το πόσες υπο­θέ­σεις διευ­κό­λυνε, αλλά από το αν μπόρεσε να αλλάξει πολι­τι­κές, να επι­βά­λει λογο­δο­σία και να φέρει τη φωνή της πραγ­μα­τι­κής χώρας στο κέντρο λήψης των απο­φά­σεων.

Το αίτημα για επα­να­ξιο­λό­γηση και το νέο μοντέλο δια­κυ­βέρ­νη­σης

Η επι­στολή κορυ­φώ­νε­ται με το αίτημα συνο­λι­κής επα­να­ξιο­λό­γη­σης του επι­τε­λι­κού κράτους, με τους πέντε βου­λευ­τές να επι­ση­μαί­νουν χαρα­κτη­ρι­στικά πως το μοντέλο αυτό μέχρι σήμερα αξιο­λο­γεί­ται από τον εαυτό του, στη βάση ποσο­τι­κών και όχι ποιο­τι­κών δεικτών. Ζητούν μια πιο απο­κε­ντρω­μένη και θεσμικά ισορ­ρο­πη­μένη αρχι­τε­κτο­νική, με αυξη­μένη λογο­δο­σία, ισχυρά υπουρ­γεία, ενι­σχυ­μένο κοι­νο­βου­λευ­τικό έλεγχο, πραγ­μα­τική συμ­με­τοχή της περι­φέ­ρειας, σαφείς αρμο­διό­τη­τες και πραγ­μα­τική πολι­τική ευθύνη. Όπως κατα­λή­γουν, η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από ένα κράτος όπου λίγοι απο­φα­σί­ζουν για όλους χωρίς να δίνουν άμεσα λόγο στον λαό, αλλά από ένα κράτος που συντο­νί­ζε­ται χωρίς να ασφυ­κτιά και κυβερνά χωρίς να απο­κό­πτε­ται από την κοι­νω­νία των πολιτών.

Η τελευ­ταία φράση τους θεω­ρεί­ται και η πιο εμβλη­μα­τική, καθώς απο­τυ­πώ­νει συμπυ­κνω­μένα την αιχμή της παρέμ­βα­σης, ότι οι βου­λευ­τές δεν υπάρ­χουν για να υπη­ρε­τούν το όποιο επι­τε­λείο, αλλά για να υπε­ρα­σπί­ζο­νται το εθνικό και λαϊκό συμ­φέ­ρον, νομο­θε­τώ­ντας και ελέγ­χο­ντας την εκτε­λε­στική εξουσία.

Η τοπο­θέ­τηση Οικο­νό­μου και η απο­σα­φή­νιση του στόχου

Σε δηλώ­σεις του στην ΕΡΤ, ο κ. Γιάννης Οικο­νό­μου, ένας από τους πέντε υπο­γρά­φο­ντες, επι­χεί­ρησε να απο­σα­φη­νί­σει το πνεύμα της πρω­το­βου­λίας. Όπως ανέφερε, στόχος είναι να εξι­σορ­ρο­πη­θεί η λει­τουρ­γία του επι­τε­λι­κού κράτους με έναν πιο ενεργό ρόλο των βου­λευ­τών, της Βουλής και των υπουρ­γείων. Διευ­κρί­νισε ότι η επι­στολή δεν ακυ­ρώ­νει το επι­τε­λικό κράτος, το οποίο, όπως είπε, έχει απο­δει­χθεί σωτήριο σε ορι­σμέ­νες περιό­δους, με χαρα­κτη­ρι­στι­κό­τερο παρά­δειγμα την εποχή της παν­δη­μίας. Ο πρώην κυβερ­νη­τι­κός εκπρό­σω­πος υπο­γράμ­μισε πως πρό­κει­ται για συμβολή στον δημόσιο διάλογο και ανα­ζή­τηση τρόπων ανα­βάθ­μι­σης του ρόλου του βου­λευτή, χωρίς συνο­λική απα­ξί­ωση των θετικών βημάτων.

Η αντί­δραση του ΠΑΣΟΚ και η καταγ­γε­λία για «επι­τε­λικό αυταρ­χι­σμό»

Η παρέμ­βαση των πέντε βου­λευ­τών, με τον κ. Παππά να συγκα­τα­λέ­γε­ται στους υπο­γρά­φο­ντες, προ­κά­λεσε άμεση αντί­δραση από την αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση. Ο εκπρό­σω­πος Τύπου του ΠΑΣΟΚ, κ. Κώστας Τσου­κα­λάς, σε δήλωσή του στάθηκε ιδιαί­τερα στην αναφορά της επι­στο­λής για ζητή­ματα θεσμι­κής ανι­σορ­ρο­πίας που, κατά τους πέντε υπο­γρά­φο­ντες, δεν συνά­δουν με μια ώριμη κοι­νο­βου­λευ­τική δημο­κρα­τία, καθώς και στη δια­πί­στωση ότι ο νόμος 4622/2019 προ­κά­λεσε υπερ­συ­γκέ­ντρωση εξου­σιών σε μικρούς πυρήνες.

Όπως υπο­στή­ριξε ο εκπρό­σω­πος του ΠΑΣΟΚ, όταν οι ίδιοι οι βου­λευ­τές της πλειο­ψη­φίας εγεί­ρουν ζητή­ματα λει­τουρ­γίας της δημο­κρα­τίας, γίνεται αντι­λη­πτό σε όλους ότι το κράτος δικαίου και η διά­κριση των εξου­σιών βρί­σκο­νται σε κίνδυνο. Με αιχμηρή δια­τύ­πωση, ο κ. Τσου­κα­λάς ανέφερε ότι ο επι­τε­λι­κός αυταρ­χι­σμός Μητσο­τάκη απειλεί τη δημο­κρα­τία, υπο­στη­ρί­ζο­ντας πως μόνο το ΠΑΣΟΚ μπορεί να εγγυ­η­θεί άμεσα μια δημο­κρα­τική επα­νεκ­κί­νηση δικαιο­σύ­νης, λογο­δο­σίας και δια­φά­νειας απέ­να­ντι σε ό,τι περι­γρά­φει ως ορμπα­νο­ποί­ηση.

Η αντί­δραση της Νέας Αρι­στε­ράς

Από την πλευρά της Νέας Αρι­στε­ράς, ο εκπρό­σω­πος Τύπου κ. Γιώργος Λυκο­πά­ντης τοπο­θε­τή­θηκε επίσης σκληρά. Όπως ανέφερε, η σημε­ρινή παρέμ­βαση των βου­λευ­τών της Νέας Δημο­κρα­τίας στην εφη­με­ρίδα «Τα Νέα» κατα­δει­κνύει αυτό που, κατά την εκτί­μησή του, γνω­ρί­ζει η ελλη­νική κοι­νω­νία, ότι αρχι­τέ­κτο­νας του επι­τε­λι­κού κράτους είναι ο ίδιος ο πρω­θυ­πουρ­γός. Κατά τον ίδιο, το σκάν­δαλο των υπο­κλο­πών απο­τε­λεί το πιο τρανό παρά­δειγμα της απο­τυ­χίας του αφη­γή­μα­τος του επι­τε­λι­κού κράτους, καθώς, όπως υπο­στή­ριξε, ο κ. Μητσο­τά­κης συγκέ­ντρωσε στο γραφείο του τον πλήρη έλεγχο του μηχα­νι­σμού εξου­σίας και για τον λόγο αυτόν, σύμφωνα με τη Νέα Αρι­στερά, θα κληθεί να λογο­δο­τή­σει στον ελλη­νικό λαό και στη δικαιο­σύνη.

Το ευρύ­τερο πολι­τικό πλαίσιο

Η δημο­σιο­ποί­ηση της επι­στο­λής συμπί­πτει χρονικά με ένα ιδιαί­τερα φορ­τι­σμένο πολι­τικό περι­βάλ­λον για την κυβέρ­νηση. Παρά το πακέτο μέτρων στή­ρι­ξης ύψους 500 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ και την επί­σκεψη του Γάλλου Προ­έ­δρου στην Αθήνα, οι κυβερ­νη­τι­κές ανάσες δεν φαί­νε­ται να κατά­φε­ραν να απορ­ρο­φή­σουν τους κρα­δα­σμούς από τις δικο­γρα­φίες του ΟΠΕΚΕΠΕ και την άρση ασυλίας 13 βου­λευ­τών. Σε αυτό το κλίμα, το προη­γού­μενο άρθρο του υπουρ­γού Επι­κρα­τείας κ. Άκη Σκέρ­τσου, με τίτλο «κοι­νω­νία πολιτών ή κοι­νω­νία πελατών», φέρεται να λει­τούρ­γησε επι­βα­ρυ­ντικά για το εσω­κομ­μα­τικό κλίμα, με σειρά βου­λευ­τών να εκφρά­ζουν δυσφο­ρία.

Ο πρω­θυ­πουρ­γός κ. Κυριά­κος Μητσο­τά­κης ανα­μέ­νε­ται σήμερα το από­γευμα να μιλήσει στο προ­συ­νέ­δριο της Νέας Δημο­κρα­τίας στο Ναύπλιο, με θεμα­τική το «Σύγ­χρονο Κράτος για όλους», όπου σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες θα δώσει έμφαση στη θετική ατζέντα, στις μεταρ­ρυθ­μί­σεις, στην ψηφιο­ποί­ηση του κράτους και στις προ­τά­σεις για τη Συνταγ­μα­τική Ανα­θε­ώ­ρηση. Η επι­κεί­μενη συνε­δρί­αση της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Ομάδας προ­σλαμ­βά­νει, υπό αυτό το πρίσμα, αυξη­μένο πολι­τικό ενδια­φέ­ρον, καθώς εκεί θα φανεί κατά πόσο το ρήγμα που άνοιξαν οι πέντε βου­λευ­τές, ανάμεσά τους και ο εκπρό­σω­πος της Δωδε­κα­νή­σου, θα παρα­μεί­νει περιο­ρι­σμένο ή θα συσπει­ρώ­σει και άλλους γαλά­ζιους που, κατά πλη­ρο­φο­ρίες, έχουν ήδη ξεκι­νή­σει να προ­ε­τοι­μά­ζουν δικές τους παρεμ­βά­σεις σχετικά με τη δια­χεί­ριση του Μεγάρου Μαξίμου και τον ρόλο της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Ομάδας.