Μαρινέλλα: Εφυγε από τη ζωή η εμβληματική ερμηνεύτρια

”Εφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών η Μαρι­νέλλα, η τρα­γου­δί­στρια που συνέ­δεσε το όνομά της με μερικές από τις μεγα­λύ­τε­ρες δισκο­γρα­φι­κές επι­τυ­χίες του 20ου αιώνα, διάσημη τόσο για την έκταση της φωνής της όσο και για τη μονα­δική της χροιά.

Η κατά κόσμον Κυριακή Παπα­δο­πού­λου γεν­νή­θηκε σε μία οικο­γέ­νεια που τα περισ­σό­τερα μέλη της τρα­γου­δού­σαν καλά και από την ηλικία των τεσ­σά­ρων ετών, συμ­με­τείχε στην παιδική ραδιο­φω­νική εκπομπή «Παιδική ώρα». Στα δεκα­ε­φτά της, ακο­λού­θησε ως ηθο­ποιός το θίασο της Μαίρης Λωράνς όπου έκανε περιο­δεία σε όλη την Ελλάδα και, κάποιο βράδυ, η τρα­γου­δί­στρια του θιάσου αρρώ­στησε και η Μαρι­νέλλα, που γνώριζε όλα τα τρα­γού­δια του προ­γράμ­μα­τος, την αντι­κα­τέ­στησε. Στη συνέ­χεια έγινε αυτή η βασική τρα­γου­δί­στρια του θιάσου.

Το 1957 συν­δέ­θηκε επαγ­γελ­μα­τικά και προ­σω­πικά με τον τρα­γου­δι­στή Στέλιο Καζαν­τζίδη και, κατε­βαί­νο­ντας από τη Θεσ­σα­λο­νίκη στην Αθήνα, απέ­κτη­σαν ένα ευρύ­τερο κοινό γνω­ρί­ζο­ντας τη δόξα σε Ελλάδα και εξω­τε­ρικό. Ερμή­νευ­σαν μαζί σπου­δαίες επι­τυ­χίες των Θεό­δω­ρου Δερ­βε­νιώτη, Από­στο­λου Καλδάρα, Βασίλη Τσι­τσάνη, Γιάννη Μαρ­κό­που­λου και άλλων.

Η δεκα­ε­τία του 1960 ξεκί­νησε με τη Μαρι­νέλλα και τον Καζαν­τζίδη να εμφα­νί­ζο­νται για πρώτη φορά στο ελλη­νικό σινεμά, ενώ τον Μάρτιο του 1961 ερμή­νευ­σαν από κοινού τέσσερα τρα­γού­δια του Μάνου Χατζι­δάκι και συγκε­κρι­μένα τις επι­τυ­χίες «Αθήνα», «Κου­ρα­σμένο παλ­λη­κάρι» (σε ποίηση Νίκου Γκάτσου), «Ο κυρ Αντώνης» και «Το πέλαγο είναι βαθύ» και έξι τρα­γού­δια του του Μίκη Θεο­δω­ράκη, τα «Βράχο – βράχο τον καημό μου», «Παρά­πονο», «Ο μετα­νά­στης», «Καημός», «Σαβ­βα­τό­βραδο» και «Έχω μια αγάπη»).Το 1963 άλλαξαν δισκο­γρα­φική εται­ρεία και μετα­κι­νή­θη­καν από την COLUMBIA στην ODEON. Καζαν­τζί­δης και η Μαρι­νέλλα παντρεύ­τη­καν στις 7 Μαΐου του 1964 και ταξί­δε­ψαν τρα­γου­δώ­ντας στη Γερ­μα­νία και την Αμερική. Χώρισαν τον Σεπτέμ­βρη του 1966, ενώ συνε­ερ­γά­στη­καν δισκο­γρα­φικά για τελευ­ταία φορά το 1968.

Το 1966 η Μαρι­νέλλα βάζει πλώρη για τη σόλο καριέρα της και συνερ­γά­ζε­ται με τον Γιώργο Ζαμπέτα, τον Γιάννη Μαρ­κό­πουλο, τον Μάνο Λοΐζο, τον Χρήστο Λεοντή, τον Αγγελο Σέμπο και τον Μίμη Πλέσσα. Κυκλο­φο­ρεί τα πρώτα της 45άρια με επι­τυ­χίες όπως «Τα παλι­κά­ρια», «Έκλαψα χθες», «Ασε με να σ’ αγαπήσω» και «Ο χαμός». Η πρώτη μεγάλη σόλο επι­τυ­χία της Μαρι­νέλ­λας ήταν το τρα­γούδι «Σταλιά – σταλιά» του Γιώργου Ζαμπέτα σε στίχους Διονύση Τζε­φρώνη, που κυκλο­φό­ρησε το 1968, το οποίο αρχικά προ­ο­ρι­ζό­ταν για την Αλίκη Βου­γιου­κλάκη και το φιλμ «Η κόρη μου η σοσια­λί­στρια».

Από εκείνο το σημείο και έπειτα, η Μαρι­νέλλα εξε­λί­χθηκε σε κορυ­φαία ερμη­νεύ­τρια απο­κτώ­ντας διεθνή φήμη. Μιλώ­ντας παλιό­τερα στην Τασούλα Επτα­κοίλη για το αν αισθάν­θηκε ποτέ μύθος, είχε πει: «Ποτέ! Για ποιο μέγεθος μου μιλάς; Μόνο όταν βγαίνω να τρα­γου­δήσω, επειδή μου αρέσει πολύ αυτό που κάνω, νιώθω ότι “φτάνω” στο κοινό, τους ακου­μπάω. Είτε είναι εκατό οι θεατές είτε χιλιά­δες, τους βλέπω σαν ένα πρόσωπο, που το κοιτάω στα μάτια και του λέω “σ’ αγαπώ”. Αυτό το εισπράτ­τουν όλοι. Κάτω από τη σκηνή, και δεν το λέω για να καμωθώ την ταπεινή, δεν είμαι τίποτα».

Για τις σχέσεις της, θα έλεγε στην «Κ» το 2016: «Είμαι χορτάτη. Ερω­τεύ­τηκα, με ερω­τεύ­τη­καν, έκανα έρωτα, ευχα­ρι­στή­θηκα, το φόρεσα αυτό το «κοστούμι». Κάτσε να κάνω την αφαί­ρεση… Τριάντα χρόνια είμαι χωρίς άντρα. Δεν λέω ότι δεν με φλέρ­τα­ραν από τότε, αλλά όλα είναι στο μυαλό μας. Οπως πέταξα ένα πρωί τα τσιγάρα μου από το παρά­θυρο, εγώ που κάπνιζα πέντε πακέτα τη μέρα, όπως στα­μά­τησα να τρώω κρέας, έτσι έγινε και με τους άντρες. Τέρμα! Μου έλεγε η Αλίκη, με την οποία ήμασταν φίλες: «Εγώ δεν μπορώ χωρίς άντρα στο κρεβάτι μου, να μου ζεσταί­νει τα πόδια». «Και δεν παίρ­νεις καλύ­τερα μια μπου­γιότα (σ.σ. θερ­μο­φόρα), της απα­ντούσα, «να μην έχεις κανέναν ανάγκη;»

Πηγή: kathimerini.gr