Ομιλία Δ. Κρεμαστινού στην Κ.Ε. του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

To ΠΑΣΟΚ, το μεγάλο αυτό κόμμα, που άλλαξε τον κοι­νω­νικό χάρτη της χώρας, που ίδρυσε εκ του μηδενός το κοι­νω­νικό κράτος, που επέτυχε την ανα­κα­τα­νομή του εισο­δή­μα­τος υπέρ των αδυ­νά­των και των φτωχών, υπήρξε το κόμμα εκείνο που είπε όλη την αλήθεια για το πώς η χώρα χρε­ο­κό­πησε και που επλή­ρωσε το λογα­ρια­σμό της χρε­ο­κο­πίας ωσάν να ήταν το μονα­δικό υπεύ­θυνο κόμμα.

Τι πρέπει να γίνει; Να ανα­γνω­ρί­σουμε και να διορ­θώ­σουμε τα λάθη μας.

➢ Δεν υπε­ρα­σπι­στή­καμε όπως έπρεπε τις ρίζες μας και τις αρχές μας.

➢ Δια­λύ­σαμε τις οργα­νώ­σεις της βάσης μας που ήταν η κύρια δύναμη του κόμ­μα­τός μας.

➢ Δεν οριο­θε­τή­σαμε τις αρχές μας, σε τι ακριβώς πιστεύ­ουμε και τι μας χωρίζει ιδε­ο­λο­γικά από τα άλλα κόμματα: από τη ΝΔ, τον ΣΥΡΙΖΑ, τους ΑΝΕΛ και το Ποτάμι.

Ο Ανδρέας Παπαν­δρέου εδίδαξε ότι ο κόσμος μπορεί να ζει καλύ­τερα εάν η χώρα συν­δέ­σει το χρέος της με την ανά­πτυξή της. Χρέος χωρίς ανά­πτυξη σημαί­νει κατα­στροφή. Αυτό που δια­κή­ρυξε στη Βουλή το ’93 – ότι «εάν η χώρα δεν αφα­νί­σει το χρέος, το χρέος θα αφα­νί­σει τη χώρα»- υπήρξε ο θεμέ­λιος λίθος της φιλο­σο­φίας του. Πέτυχε την έγκριση των Μεσο­γεια­κών Προ­γραμ­μά­των και πήρε τη μερίδα του λέοντος στα προ­γράμ­ματα Ντελόρ 1 και Ντελόρ 2.

Παρόλα αυτά, τα λάθη που ακο­λού­θη­σαν και ιδιαί­τερα της ΝΔ που κυβέρ­νησε τα τελευ­ταία 5 χρόνια πριν από την κατα­στροφή, και η οποία δεν έλαβε κανένα απο­λύ­τως προ­στα­τευ­τικό μέτρο, οδή­γη­σαν τη χώρα στη χρε­ο­κο­πία. Αντί όλα αυτά τα δισε­κα­τομ­μύ­ρια που έλαβε η χώρα να οδη­γη­θούν στην ανά­πτυξη, οδη­γή­θη­καν στην ευμά­ρεια και στην προ­κλη­τική συγκέ­ντρωση πλούτου. Και σαν επι­στέ­γα­σμα, ήρθαν τα λάθη της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ το 2010 που, αντί να εκθέσει την πραγ­μα­τι­κό­τητα όπως σας την εξέθεσα, ανέλαβε μόνη της, χωρίς οργα­νώ­σεις βάσης στο κόμμα για να στη­ρί­ξουν την πολι­τική της, να λάβει μια σειρά μέτρων ανα­γκαίων για τη μη χρε­ο­κο­πία της χώρας δια­λύ­ο­ντας με αυτόν τον τρόπο το ΠΑΣΟΚ.

Οι ψηφο­φό­ροι του ΠΑΣΟΚ, ανε­νη­μέ­ρω­τοι και παρα­πλη­ρο­φο­ρη­μέ­νοι από τα ΜΜΕ και τους δια­φό­ρους ψιθύ­ρους, κατέ­φυ­γαν σε άλλα κόμματα με απο­τέ­λε­σμα σήμερα να απο­δει­κνύ­ε­ται το αυτο­νό­ητο. Ότι οι δανει­στές προ­κει­μέ­νου να δανεί­σουν επι­βάλ­λουν όρους. Είτε τους λένε «μνη­μό­νια» είτε τους λένε «συμ­φω­νίες» είτε τους λένε οτι­δή­ποτε άλλο, οι όροι του δανει­σμού είναι ανα­γκαίοι και υπο­χρε­ω­τι­κοί προ­κει­μέ­νου να μην χρε­ο­κο­πή­σεις.

Έτσι σήμερα, εγκλω­βι­σμέ­νοι σε άλλα κόμματα ζουν το δράμα της αυτα­πά­της. Πότε με τα «Ζάππεια» 1-2-3, πότε με τα προ­γράμ­ματα της Θεσ­σα­λο­νί­κης, πότε με τις αλλαγές ονο­μά­των όπως πχ η «Τρόικα» που έγινε «θεσμοί» ή όπως το «μνη­μό­νιο» που έγινε «συμ­φω­νία δανει­σμού».

Το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει, με τα στελέχη που έχει αυτή τη στιγμή, να κάνει έναν ανοιχτό διάλογο με τη βάση του και να οργα­νώ­σει δημο­κρα­τικά τη βάση του όπως την οργά­νωσε το ‘74 ο Ανδρέας Παπαν­δρέου. Μια νέα βάση που θα εκπρο­σω­πη­θεί σε ένα συνέ­δριο αντι­προ­σω­πευ­τικό και η οποία θα λαμ­βά­νει απο­φά­σεις πάνω στα μεγάλα θέματα αφού προη­γου­μέ­νως τα συζητά. Αν αυτό το κόμμα υπήρχε το 2010 και λει­τουρ­γούσε με αυτόν τον τρόπο δε θα υπήρχε αυτή η μεγάλη περι­πέ­τεια ούτε για τη χώρα ούτε, φυσικά, για το ΠΑΣΟΚ.

Η λήψη απο­φά­σεων από την κορυφή χωρίς την έγκριση της βάσης δεν είναι το χαρα­κτη­ρι­στικό ενός σύγ­χρο­νου, δομη­μέ­νου ευρω­παϊ­κού κόμ­μα­τος. Προς αυτήν την κατεύ­θυνση πρέπει να κινη­θούμε όλοι εάν θέλουμε να ανα­στή­σουμε το ΠΑΣΟΚ ανα­γνω­ρί­ζο­ντας, όπως είναι αυτο­νό­ητο, τα λάθη μας.

Οι παρα­πλη­ρο­φο­ρη­μέ­νοι ψηφο­φό­ροι του ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να αντι­λη­φθούν το ταχύ­τερο δυνατόν ποιοι τους παρα­πλά­νη­σαν και τους οδή­γη­σαν και αυτούς και τη χώρα στο σημε­ρινό αδιέ­ξοδο. Ο δρόμος για το ΠΑΣΟΚ είναι μονό­δρο­μος. Γιατί πρέπει να ανα­δεί­ξει τι εκπρο­σω­πεί το κάθε κόμμα πολι­τικά σήμερα αλλά και τι χωρίζει το ΠΑΣΟΚ πολι­τικά από αυτά. Όχι μόνο από τη ΝΔ και το ΣΥΡΙΖΑ που, από ότι φαί­νε­ται, συμ­βα­δί­ζουν ακόμα και στην εκλογή του Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας αλλά και το τι μας χωρίζει από τα μικρό­τερα κόμματα όπως είναι οι ΑΝΕΛ και το Ποτάμι. Το ΠΑΣΟΚ πολι­τικά πρέπει να εκφρά­σει τη θέση του περί του τι είναι επα­κρι­βώς τα άλλα κόμματα για να μην εγκλω­βί­ζο­νται σε αυτά οι δικοί του ψηφο­φό­ροι.

Πρέπει, δηλαδή, να λέμε τα πράγ­ματα με το όνομά τους και να μην φοβό­μα­στε να πούμε την αλήθεια. Όπως έκανε ο Ανδρέας Παπαν­δρέου. Έλεγε ότι χωρίς σύγκρουση, δε δημιουρ­γεί­ται τίποτα το νέο. Και το νέο ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι ένα σύγ­χρονο σοσιαλ­δη­μο­κρα­τικό κόμμα που θα λάβει υπόψη του ως βάση την παρα­κα­τα­θήκη του ’74, χωρίς να ξεφεύ­γει από τις αρχές του, δηλαδή το ποιους εκπρο­σω­πεί και ποιών τα συμ­φέ­ρο­ντα εκφρά­ζει. Πρέπει, δηλαδή, να πείσει με τις πράξεις του ότι είναι το κόμμα του μη προ­νο­μιού­χου μικρο­με­σαίου πολίτη ξεχω­ρί­ζο­ντας από τα κόμματα της καμου­φλα­ρι­σμέ­νης δήθεν αρι­στε­ράς και της καμου­φλα­ρι­σμέ­νης ακραίας δεξιάς ή της δια­πλο­κής. Δηλαδή να πει τι πιστεύ­ουμε ότι εκπρο­σω­πεί η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ οι ΑΝΕΛ και το Ποτάμι και τι ακριβώς εκπρο­σω­πούμε εμείς.

Τώρα, τι πρέπει

να γίνει σήμερα:

Αμέσως μετά τις εκλογές, είχα υπο­στη­ρί­ξει ότι ο Πρό­ε­δρος πρέπει να εξα­ντλή­σει τη θητεία του και πρώ­τι­στα να δια­σφα­λί­σει την ενότητα του Κόμ­μα­τος. Είναι απα­ραί­τητη η δημιουρ­γία ενός κατα­στα­τι­κού ανά­λο­γου με τα ευρω­παϊκά σοσιαλ­δη­μο­κρα­τικά κόμματα (όπως το SPD) η βάση του οποίου όχι μόνο θα συμ­με­τέ­χει και θα ερω­τά­ται αλλά και θα εκφρά­ζε­ται με απόφασή της πάνω στα μεγάλα θέματα. Εάν λει­τουρ­γούσε έτσι το ΠΑΣΟΚ, είναι βέβαιο ότι θα είχε απο­φευ­χθεί η περι­πέ­τεια του Καστε­λό­ρι­ζου και σήμερα θα εξα­κο­λου­θούσε να είναι το πρώτο ή το δεύτερο μεγάλο κόμμα της χώρας. Εφόσον όμως ο Πρό­ε­δρος εμμένει στην απόφασή του περί παραι­τή­σεως θα πρέπει να εφαρ­μο­στεί το κατα­στα­τικό του Κόμ­μα­τος γιατί δια­βλέπω ότι εάν δεν εφαρ­μο­στεί είναι πιθανόν να δια­τα­ρα­χθεί η ενότητα του Κόμ­μα­τος. Εάν δεν υπάρξει πραγ­μα­τική ανα­συ­γκρό­τηση του ΠΑΣΟΚ, ως κόμ­μα­τος που βάση του θα έχει το 45% και όχι το 4,5%, τότε το οποιο­δή­ποτε συνέ­δριο δεν μπορεί να πάρει μεγάλες απο­φά­σεις.

Τέλος, θα επι­μείνω ότι για την ενότητα του ΠΑΣΟΚ χρειά­ζε­ται οπωσ­δή­ποτε η βοήθεια του Προ­έ­δρου και του Γραμ­μα­τέα του Κόμ­μα­τος, ο οποίος για να δου­λέ­ψει σωστά πρέπει να είναι πλήρους και απο­κλει­στι­κής απα­σχό­λη­σης».