Η οδήγηση ως η πιο επικίνδυνη καθημερινή μας δραστηριότητα. Ένα μήνυμα ευθύνης

: Αφορ­μή για αυτές τις σκέ­ψεις στά­θη­κε το τρα­γι­κό συμ­βάν με Έλ­λη­νες φι­λά­θλους, ένα γε­γο­νός που μας υπεν­θυ­μί­ζει με τον πιο σκλη­ρό τρόπο ότι στον δρόμο δεν υπάρ­χουν «μικρά» λάθη.

Υπάρ­χουν μόνο συ­νέ­πειες – συχνά μη ανα­στρέ­ψι­μες.

Ως εκ­παι­δευ­τής οδή­γη­σης, αι­σθά­νο­μαι την ανά­γκη να το­νί­σω κάτι που στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα συχνά ξε­χνά­με: η οδή­γη­ση είναι η πιο επι­κίν­δυ­νη δρα­στη­ριό­τη­τα που κά­νου­με σχε­δόν όλοι μας, κάθε μέρα.

Δεν πρό­κει­ται για υπερ­βο­λή, αλλά για μια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που επι­βε­βαιώ­νε­ται διαρ­κώς από τα τρο­χαία συμ­βά­ντα, τις απώ­λειες ζωών και τις οι­κο­γέ­νειες που δια­λύ­ο­νται μέσα σε ένα δευ­τε­ρό­λε­πτο απρο­σε­ξί­ας.

Και εδώ είναι απα­ραί­τη­το να ξε­κα­θα­ρί­σου­με κάτι κρί­σι­μο: τα τρο­χαία δεν είναι «ατυ­χή­μα­τα». Ο όρος αυτός υπο­νο­εί κάτι τυ­χαίο, ανα­πό­φευ­κτο, κάτι που απλώς συ­νέ­βη. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, τα πε­ρισ­σό­τε­ρα τρο­χαία είναι συμ­βά­ντα.

Έχουν αιτία. Προ­κύ­πτουν από συ­γκε­κρι­μέ­νες επι­λο­γές, πα­ρα­λεί­ψεις και συ­μπε­ρι­φο­ρές: τα­χύ­τη­τα, από­σπα­ση προ­σο­χής, αλ­κο­όλ, κό­πω­ση, πα­ρα­βί­α­ση κα­νό­νων. Όταν ανα­γνω­ρί­σου­με αυτό το γε­γο­νός, τότε μόνο μπο­ρού­με να μι­λή­σου­με σο­βα­ρά για πρό­λη­ψη.

Ένα δευ­τε­ρό­λε­πτο. Ένα βλέμ­μα στο κι­νη­τό. Μια τα­χύ­τη­τα λίγο πάνω από το όριο.

Μια λάθος εκτί­μη­ση. Αυτά είναι αρ­κε­τά για να αλ­λά­ξουν τα πάντα. Στον δρόμο δεν συγ­χω­ρού­νται τα λάθη, γιατί δεν υπάρ­χει επι­στρο­φή.

Ο δρό­μος δεν κάνει εκ­πτώ­σεις ούτε στις προ­θέ­σεις ούτε στην εμπει­ρία μας.

Η οδή­γη­ση δεν είναι απλώς χει­ρι­σμός ενός οχή­μα­τος.

Είναι πράξη ευ­θύ­νης. Είναι συ­νύ­παρ­ξη με δε­κά­δες άλ­λους αν­θρώ­πους που κι­νού­νται δίπλα μας: οδη­γούς, πε­ζούς, μο­το­σι­κλε­τι­στές, παι­διά. Κάθε από­φα­ση πίσω από το τι­μό­νι αφορά όχι μόνο στη δική μας ζωή, αλλά και στη ζωή των άλλων.

Δυ­στυ­χώς, στη χώρα μας έχου­με μάθει να αντι­με­τω­πί­ζου­με την οδή­γη­ση με μια επι­κίν­δυ­νη εξοι­κεί­ω­ση. «Ξέρω τον δρόμο», «δεν θα συμ­βεί σε μένα», «λίγο πιο γρή­γο­ρα να φτάσω». Αυτές οι φρά­σεις είναι κοι­νές, αλλά πίσω τους κρύ­βε­ται η βα­σι­κή αιτία των πε­ρισ­σό­τε­ρων τρο­χαί­ων συμ­βά­ντων: η ψευ­δαί­σθη­ση του ελέγ­χου.

Ως εκ­παι­δευ­τής, βλέπω κα­θη­με­ρι­νά νέους οδη­γούς, αλλά και έμπει­ρους, να υπο­τι­μούν τη ση­μα­σία της προ­σο­χής, της πρό­βλε­ψης και του σε­βα­σμού.

Η σωστή οδή­γη­ση δεν με­τριέ­ται με το πόσο γρή­γο­ρα φτά­νου­με, αλλά με το αν φτά­νου­με με ασφά­λεια. Δεν είναι έν­δει­ξη ικα­νό­τη­τας η επι­θε­τι­κό­τη­τα, αλλά η ψυ­χραι­μία. Δεν είναι μα­γκιά η πα­ρα­βί­α­ση κα­νό­νων, αλλά ανευ­θυ­νό­τη­τα.

Το τρα­γι­κό αυτό συμ­βάν δεν πρέ­πει να ξε­χα­στεί μέσα στον θό­ρυ­βο της επι­και­ρό­τη­τας. Πρέ­πει να λει­τουρ­γή­σει ως κα­μπα­νά­κι για όλους μας.

Να μας θυ­μί­σει ότι κάθε φορά που πιά­νου­με το τι­μό­νι κρα­τά­με στα χέρια μας μια τε­ρά­στια ευ­θύ­νη.

Ότι η ζωή δεν χά­νε­ται από «κακή τύχη», αλλά συχνά από αν­θρώ­πι­νες επι­λο­γές.

Αν έστω και ένας οδη­γός δια­βά­ζο­ντας αυτές τις γραμ­μές ση­κώ­σει το πόδι από το γκάζι, αφή­σει το κι­νη­τό στην άκρη ή σκε­φτεί λίγο πε­ρισ­σό­τε­ρο τον δι­πλα­νό του, τότε αυτό το μή­νυ­μα θα έχει πε­τύ­χει τον σκοπό του.

Ο δρό­μος δεν συγ­χω­ρεί. Ας τον αντι­με­τω­πί­σου­με με τον σε­βα­σμό που αξί­ζει.