Αντώνης Ρίκκα: «Έγινα ερασιτέχνης από επιλογή»

• Με μια ανάρ­τηση στον προ­σω­πικό του λογα­ρια­σμό σε ιστο­σε­λίδα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, ο πρώην επαγ­γελ­μα­τίας ποδο­σφαι­ρι­στής Αντώνης Ρίκκα απο­κά­λυψε τους λόγους που άφησε το επαγ­γελ­μα­τικό ποδό­σφαιρο

Μπορεί να πέρασε από Μαρσέιγ, ΑΕΚ, να αγω­νί­στηκε στο Παρίσι, στις μικρές Εθνικές Ομάδες της χώρας μας, όπως και στον ΓΑΣ Ιάλυσος και τον Α.Σ. Ρόδος, όμως η απόφαση να παρα­τή­σει το επαγ­γελ­μα­τικό ποδό­σφαιρο για το ερα­σι­τε­χνικό ήταν εύκολη.

Σύμφωνα με όσα εξο­μο­λο­γή­θηκε ο ίδιος στο προφίλ που δια­τη­ρεί σε ιστο­σε­λίδα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης , ο Αντώνης Ρίκκα επέλεξε να παίξει στον τόπο του, στα τοπικά πρω­τα­θλή­ματα της Δωδε­κα­νή­σου, σε μια προ­σπά­θεια να βοη­θή­σει τα ντόπια παιδιά να ανε­λι­χθούν, «να δημιουρ­γή­σουμε ένα καλύ­τερο ελλη­νικό ποδό­σφαιρο», όπως εξηγεί.

Ανα­λυ­τικά η ανάρ­τησή του:

«Αρκετός κόσμος με ρωτάει γιατί παίζω (όταν βρίσκω χρόνο) για τον Α.Ο. Σύμης, τόπος που κατά­γε­ται η οικο­γέ­νειά μου.

Και θα απα­ντήσω δημόσια σε αυτό, κάτι που δεν συνη­θίζω να κάνω αν δεν υπάρχει όφελος για την κοι­νω­νία και συγκε­κρι­μένα το ποδό­σφαιρο.

Πολύ απλά γιατί ΑΓΑΠΑΩ το ποδό­σφαιρο, λατρεύω το να είμαι μέσα στο γήπεδο, να σκέ­φτο­μαι το παι­χνίδι, να παίζω απλά με την ομάδα μου, τους φίλους μου. Τις στιγμές τον απο­δυ­τη­ρίων, εκεί που νιώθεις την αδρε­να­λίνη του ματς που έρχεται… τα βλέμ­ματα των παικτών που εκφρά­ζουν χαρά, άγχος, εμπι­στο­σύνη και φόβο ταυ­τό­χρονα.

Δόξα τω Θεώ και την δουλειά μου, έχω παίξει μπροστά σε 60.000 θεατές και μπροστά σε 50 με την Σύμη. Έπαιξα Europa League, derby ΑΕΚ με ΟΣΦΠ-ΠΑΟ-ΠΑΟΚ-ΑΡΗΣ κλπ…, παι­χνί­δια στην Μαρσέιλ με Ribery, Drogba, Barthez, Nasri… και με τους παι­κτα­ρά­δες του Α.Ο. Σύμης.

Και να σας πω την αλήθεια, το ΑΓΑΠΑΩ το ΙΔΙΟ.

Έτσι μου αρέσει και να παίζω 5Χ5 με του φίλους μου.

Τέλος, στα­μά­τησα το επαγ­γελ­μα­τικό ποδό­σφαιρο στα 30 μου, όχι γιατί δεν μπο­ρούσα (θεωρώ βρι­σκό­μουν στην καλύ­τερή μου κατά­σταση), αλλά γιατί ένιωθα ότι υπη­ρε­τούσα ένα σύστημα που δεν ταί­ριαζε με τα πιστεύω μου. Και ακόμα δεν με εκφρά­ζει.

Έτσι απο­φά­σισα να δώσω δυσκο­λό­τερο αγώνα, να δημιουρ­γή­σουμε ένα καλύ­τερο ελλη­νικό ποδό­σφαιρο.

Και αυτό ξεκι­νάει από τα παιδιά μας. Στόχος μου είναι να δώσω πίσω στο ποδό­σφαιρο αυτό που μου έδωσε και να γίνουν καλύ­τε­ρες οι και­νούρ­γιες γενιές.

ΑΓΑΠΗΣΤΕ πραγ­μα­τικά το ποδό­σφαιρο, και θα κάνετε θαύματα. “Για να γίνεις μεγάλος, πρέπει να νιώθεις πάντα μικρός…”».