Μήνυμα Κεραμέως για 28η Οκτωβρίου: “Η Παιδεία μας αποτέλεσε ηλιαχτίδα σε σκοτεινούς καιρούς”

«Η 28η Οκτω­βρί­ου ση­μα­το­δο­τεί την απαρ­χή του “Έπους του Σα­ρά­ντα”, μίας έν­δο­ξης ιστο­ρι­κής πε­ριό­δου αντί­στα­σης των Ελ­λή­νων στα ολο­κλη­ρω­τι­κά κα­θε­στώ­τα, στο φα­σι­σμό και το να­ζι­σμό», επι­ση­μαί­νει η υπουρ­γός Παι­δεί­ας, Νίκη Κε­ρα­μέ­ως στο μή­νυ­μά της για την επέ­τειο της 28ης Οκτω­βρί­ου.

Στα χρό­νια της κα­το­χής, συ­νε­χί­ζει η κ. Κε­ρα­μέ­ως, «η εκ­παί­δευ­ση είχε δια­κο­πεί ή υπο­λει­τουρ­γού­σε στην πλειο­νό­τη­τα των πε­ριο­χών της χώρας ενώ σε άλλες ελεγ­χό­ταν από τις κα­το­χι­κές δυ­νά­μεις, σε μία από­πει­ρα γλωσ­σι­κής και πο­λι­τι­σμι­κής αλ­λοί­ω­σης. Οι μα­θη­τές και οι οι­κο­γέ­νειές τους αντι­με­τώ­πι­ζαν πείνα, έν­δεια βα­σι­κών αγα­θών και αν­θρώ­πι­νες απώ­λειες, ενώ εκ­παι­δευ­τι­κοί συ­νέ­βα­λαν στον αγώνα κατά του κα­τα­κτη­τή και σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις σφρά­γι­σαν τον αγώνα αυτό με την ίδια τους τη ζωή» και κα­τα­λή­γει, λέ­γο­ντας: «Η Παι­δεία μας πά­ντο­τε απο­τέ­λε­σε την ηλια­χτί­δα μέσα σε σκο­τει­νούς και­ρούς, μία ελ­πί­δα ότι η επό­με­νη γενιά θα δη­μιουρ­γή­σει έναν κα­λύ­τε­ρο κόσμο από ό,τι η προη­γού­με­νη».

Ακο­λου­θεί ολό­κλη­ρο το μή­νυ­μα της κ. Κε­ρα­μέ­ως:

«Αγα­πη­τές μα­θή­τριες και αγα­πη­τοί μα­θη­τές,

Αγα­πη­τές και αγα­πη­τοί εκ­παι­δευ­τι­κοί,

Η 28η Οκτω­βρί­ου ση­μα­το­δο­τεί την απαρ­χή του «Έπους του Σα­ρά­ντα», μίας έν­δο­ξης ιστο­ρι­κής πε­ριό­δου αντί­στα­σης των Ελ­λή­νων στα ολο­κλη­ρω­τι­κά κα­θε­στώ­τα, στο φα­σι­σμό και το να­ζι­σμό. Μιας ιστο­ρι­κής πε­ριό­δου στρα­τιω­τι­κών θριάμ­βων και θυ­σιών, σθε­να­ρής άρ­νη­σης του ελ­λη­νι­κού λαού να υπο­τα­χθεί στις δυ­νά­μεις της βίας.

Ήταν ένας με­γα­λειώ­δης αγώ­νας που ακόμη εμπνέ­ει, που κα­θο­δη­γεί ως σή­με­ρα και προ­κα­λεί δέος και σε­βα­σμό για τους προ­γό­νους μας και τα ιδα­νι­κά που υπε­ρα­σπί­στη­καν μέχρι θα­νά­του, ώστε να απο­λαμ­βά­νου­με εμείς την ελευ­θε­ρία μας σε ένα σύγ­χρο­νο, ευ­ρω­παϊ­κό Κρά­τος Δι­καί­ου, σε μία Ελ­λά­δα με εμπι­στο­σύ­νη στις δυ­νά­μεις της, αι­σιό­δο­ξη και υπε­ρή­φα­νη.

Οι δρα­μα­τι­κές συ­νέ­πειες του Β΄ Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου έπλη­ξαν κάθε πτυχή της ζωής των λαών που ενε­πλά­κη­σαν σε αυτόν, και δεν μπο­ρού­σαν να αφή­σουν ανε­πη­ρέ­α­στη και την εκ­παί­δευ­ση της χώρας μας. Στα χρό­νια της κα­το­χής η εκ­παί­δευ­ση είχε δια­κο­πεί ή υπο­λει­τουρ­γού­σε στην πλειο­νό­τη­τα των πε­ριο­χών της χώρας ενώ σε άλλες ελεγ­χό­ταν από τις κα­το­χι­κές δυ­νά­μεις, σε μία από­πει­ρα γλωσ­σι­κής και πο­λι­τι­σμι­κής αλ­λοί­ω­σης.

Σχο­λι­κά κτί­ρια, εξο­πλι­σμός και υπο­δο­μές κα­τα­στρά­φη­καν από βομ­βαρ­δι­σμούς, κα­τε­δα­φί­σεις ή επι­τά­ξεις. Οι μα­θη­τές και οι οι­κο­γέ­νειές τους αντι­με­τώ­πι­ζαν πείνα, έν­δεια βα­σι­κών αγα­θών και αν­θρώ­πι­νες απώ­λειες, ενώ εκ­παι­δευ­τι­κοί συ­νέ­βα­λαν στον αγώνα κατά του κα­τα­κτη­τή και σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις σφρά­γι­σαν τον αγώνα αυτό με την ίδια τους τη ζωή.

Η ζο­φε­ρή κα­τά­στα­ση της εκ­παί­δευ­σης στα χρό­νια του Πο­λέ­μου δεν έκαμ­ψε το ηθικό των μελών της εκ­παι­δευ­τι­κής κοι­νό­τη­τας. Όσο λα­μπρό ήταν το πα­ρά­δειγ­μα των δα­σκά­λων και η αφο­σί­ω­σή τους στην πρό­ο­δο των μα­θη­τών και των μα­θη­τριών τους, αντί­στοι­χα θαυ­μα­στή ήταν και των παι­διών η απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα να μορ­φω­θούν. Ήταν η πε­ποί­θη­ση μιας ολό­κλη­ρης κοι­νω­νί­ας ότι η πρό­σβα­ση στη γνώση θα έφερ­νε την υλο­ποί­η­ση των ελ­πί­δων για ένα κα­λύ­τε­ρο μέλ­λον.

Αγα­πη­τά μας παι­διά,

Η Παι­δεία μας πά­ντο­τε απο­τέ­λε­σε την ηλια­χτί­δα μέσα σε σκο­τει­νούς και­ρούς, μία ελ­πί­δα ότι η επό­με­νη γενιά θα δη­μιουρ­γή­σει έναν κα­λύ­τε­ρο κόσμο από ό,τι η προη­γού­με­νη. Χάρη στο εξαι­ρε­τι­κό μας εκ­παι­δευ­τι­κό προ­σω­πι­κό, καλ­λιερ­γού­με αξίες αν­θρω­πι­σμού και δι­δά­σκου­με αδιά­λει­πτα το πα­ρελ­θόν, για ένα κα­λύ­τε­ρο μέλ­λον. Χρό­νια πολλά σε όλες τις Ελ­λη­νί­δες και όλους τους Έλ­λη­νες».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ