«Μήνυμα» Βαρθολομαίου: Ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως είναι ο Πρώτος εις τους Ορθοδόξους

Στην ιδιαί­τερη τιμή που απο­δί­δει ο πιστός λαός στους Μεγα­λο­μάρ­τυ­ρες στρα­τιω­τι­κούς Αγίους, για την ανυ­πο­χώ­ρητη στάση τους, «προ των κιν­δύ­νων, προ του ψεύδους της ειδω­λο­λα­τρείας και ειδω­λο­μα­νίας», ανα­φέρ­θηκε ο Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης Βαρ­θο­λο­μαίος, ο οποίος χορο­στά­τησε κατά τη Θεία Λει­τουρ­γία που τελέ­στηκε στον πανη­γυ­ρί­ζο­ντα Ιερό Ναό Αγίου Δημη­τρίου Ξηρο­κρή­νης (Κου­ρού­τσε­σμε), όπου βρί­σκε­ται και το θαυ­μα­τουρ­γικό αγίασμα. Ιδιαί­τερη αναφορά έκανε στον ‘Αγιο Μεγα­λο­μάρ­τυρα Δημή­τριο και στο σεβασμό με τον οποίο τον περι­βάλ­λουν οι πιστοί στην Πόλη, τη Θεσ­σα­λο­νίκη, αλλά και σε όλο τον κόσμο.

Ο Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης, στη συνέ­χεια, ανα­φέρ­θηκε στη δια­κο­νία και τη μέγιστη ευθύνη της Εκκλη­σίας της Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως: «Είμεθα ολίγοι αλλά αμέ­τρη­τοι. Η δύναμις εξ άλλου της Μεγάλης Εκκλη­σίας δεν είναι κοσμική, ούτε απο­δει­κνύ­ε­ται διά των αριθμών. Το Οικου­με­νι­κόν μας Πατριαρ­χείον είναι δυνατό διότι δια­θέ­τει θυσια­στι­κήν αγάπην και πολι­τεύ­ε­ται διά της ταπει­νώ­σεως και του Σταυρού. Η ιστορία του είναι γεμάτη από μαρ­τύ­ριον και θυσίας υπέρ του κόσμου, υπέρ όλων των λαών και ‘’εις πάντα τα έθνη”. Εις τα σωμα­τεία και τους κοσμι­κούς οργα­νι­σμούς, ασφαλώς, λαμ­βά­νε­ται υπ’ όψιν μόνον η δύναμις των αριθμών, των χρη­μά­των, της κοσμι­κής και πολι­τι­κής εξου­σίας, αλλ’ εις την Εκκλη­σίαν κυριαρ­χούν οι πνευ­μα­τι­κοί νόμοι, οι Ιεροί Κανόνες, η ευσεβής του Γένους μας παρά­δο­σις, τα ιερά και τα όσια των προ­γό­νων μας, ο κατα­γε­γραμ­μέ­νος λόγος του Χριστού εν τω Ιερώ Ευαγ­γε­λίω. Η Εκκλη­σία της Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως, της οποίας πιστά τέκνα τυγ­χά­νετε εσείς όλοι οι ευλα­βείς προ­σκυ­νη­ταί, απο­τε­λεί την ενσάρ­κω­σιν της ελευ­θέ­ρας αγάπης του Χριστού, η οποία δεν σταυ­ρώ­νει, αλλά σταυ­ρώ­νε­ται, θυσιά­ζουσα την ψυχήν της χάριν των φίλων αυτής, που είναι όλοι οι άνθρω­ποι. Θυσιά­ζει όμως και την ψυχήν αυτής χάριν των εχθρών της και όλων αυτών οι οποίοι δεν δύνα­νται να ανε­χθούν αυτήν την μεγάλην πραγ­μα­τι­κό­τητα: ότι, δηλαδή, το Οικου­με­νι­κόν Πατριαρ­χείον είναι η πρώτη Εκκλη­σία και η αρχή όλων των νεο­πα­γών κατά τόπους Ορθο­δό­ξων Εκκλη­σιών. Και αυτό διότι θυσια­στι­κώς ίδρυσε και ανε­γνώ­ρι­σεν όλας τας ανά τον κόσμον σήμερον Ορθο­δό­ξους Αυτο­κε­φά­λους Εκκλη­σίας».

Για το Αυτο­κέ­φαλο στην Ουκρα­νία

Στη συνέ­χεια, ο Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης διε­μή­νυσε, «η μεγίστη αύτη ευθύνη της Μητρός Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλη­σίας δεν ήτο ασφαλώς με ημε­ρο­μη­νίαν λήξεως. Δι’ αυτό, όπως εδώ­σα­μεν αυτο­κε­φα­λίαν εις όλας τας τοπικάς Εκκλη­σίας, κατά τον ίδιον τρόπον η περί ημάς Αγία και Ιερά Σύνοδος απο­φά­σισε να εκχω­ρήση το Αυτο­κέ­φα­λον και εις την πολ­λα­πλώς βασα­νι­σμέ­νην Ουκρα­νίαν, διά να πορευθή και αυτή εντός του συστή­μα­τος των Ορθο­δό­ξων εν ενότητι και εσω­τε­ρική ειρήνη. Αυτήν την υψίστην ευθύνην την έχει εκ των Θείων και Ιερών Κανόνων μόνον η πρω­τό­θρο­νος Εκκλη­σία της Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως, αφού αυτής ο Προ­κα­θή­με­νος είναι ο Πρώτος εις τους Ορθο­δό­ξους. Οσάκις επι­χει­ρεί­ται να δια­στραφή αυτή η βασική εκκλη­σιο­λο­γική αρχή, πράτ­τε­ται το βαρύ­τα­τον παρά­πτωμα της αντι­ποι­ή­σεως αρχής, δηλαδή ωρι­σμέ­νοι προ­σποιού­νται τον Πρώτον δίχως να είναι, και λαμ­βά­νουν πρω­το­βου­λίας δίχως να έχουν τοιού­τον δικαί­ωμα, λησμο­νού­ντες ότι το Οικου­με­νι­κόν Πατριαρ­χείον ασκεί το χρέος του διά της αγάπης, η οποία είναι θυσια­στική και ανι­διο­τε­λής.

Το όντως καινόν αυτής της μονα­δι­κής αγάπης, το οποίον αντι­τί­θε­ται εις κάθε ηθι­κι­σμόν και εις κάθε νεο­λο­γι­σμόν, ο οποίος επι­χει­ρεί να εισα­γάγη νέας ιδέας και φιλο­σο­φίας εις το σώμα της Εκκλη­σίας, είναι το ότι δεν δια­χω­ρί­ζει τον ‘Αγιον Θεόν από τον αμαρ­τω­λόν άνθρω­πον, αλλά επι­χει­ρεί να διδάξη και να πείση διά του κηρύγ­μα­τός της ότι ο Θεός είναι ‘’ο φίλος των αμαρ­τω­λών” (Λουκ. Ζ’, 34). Και η Εκκλη­σία μας είναι η Εκκλη­σία των αμαρ­τα­νό­ντων και των μετα­νο­ού­ντων και η της σωτη­ρίας των αναξίων και πενήτων.

Εάν», συνέ­χισε, «έχωμεν την αγάπην του Θεού και την ελπίδα μας εις Εκείνον, τότε έχομεν τα πάντα. Ο Θεός είχε πάντοτε την αγκαλιά του ανοι­κτήν εις εκείνον ο οποίος εισήρ­χετο πονε­μέ­νος και απο­γοη­τευ­μέ­νος εις τον ταπει­νόν τούτον ναόν του Αγίου Δημη­τρίου και εις όλους όσοι ελάμ­βα­ναν την χάριν του αγιά­σμα­τός του. Αλλά, ακόμη και σήμερον, συνε­χί­ζε­ται η αγια­στική και θαυ­μα­τουρ­γική του δύναμις. Δεν φοβού­μεθα, λοιπόν, τας παρο­δι­κάς θυέλλας οι ορθό­δο­ξοι Ρωμιοί, τας οποίας μετα­τρέ­πει εις γαλήνην ο περι­πα­τών επί των υδάτων Κύριος, ενι­σχύων ημάς, όπως κάποτε τον λιπο­ψυ­χή­σα­ντα Από­στο­λον Πέτρον».

Στον πανη­γυ­ρί­ζο­ντα Ιερό Ναό Αγίου Δημη­τρίου Ξηρο­κρή­νης εκκλη­σιά­στη­καν ‘Αρχο­ντες οφφι­κιά­λιοι και πλήθος πιστών από την Πόλη, αλλά και την Ελλάδα και άλλες χώρες του εξω­τε­ρι­κού.