Η δυσφορία στη Ρόδο για το «άδειασμα» Ανδρουλάκη ανοίγει έδαφος για τον Γερουλάνο

• Στε­λέ­χη και μέλη του κόμ­μα­τος πα­ρα­δέ­χο­νται ότι βρέ­θη­καν σε θέση άμυ­νας απέ­να­ντι στην κοι­νω­νία, αδυ­να­τώ­ντας να υπο­στη­ρί­ξουν μια γραμ­μή που δεν αντα­να­κλά τα το­πι­κά αι­τή­μα­τα

Απή­χη­ση φαί­νε­ται βρί­σκει η πα­ρέμ­βα­ση του Παύ­λου Γε­ρου­λά­νου στα Δω­δε­κά­νη­σα και ει­δι­κά στη Ρόδο, όπου το κλίμα πα­ρα­μέ­νει πα­γω­μέ­νο μετά το άδεια­σμα του προ­έ­δρου του ΠΑΣΟΚ στο ζή­τη­μα του μειω­μέ­νου ΦΠΑ και τη μη συ­μπε­ρί­λη­ψη του νη­σιού.

Δύο εβδο­μά­δες σχε­δόν μετά τις δη­λώ­σεις του Νίκου Αν­δρου­λά­κη στη ΔΕΘ, η δυ­σφο­ρία όχι μόνο δεν έχει υπο­χω­ρή­σει αλλά πα­ρα­μέ­νει έντο­νη με τα το­πι­κά στε­λέ­χη που δη­λώ­νουν απο­γοη­τευ­μέ­να να πα­ρα­κο­λου­θούν με προ­σο­χή τις εσω­κομ­μα­τι­κές εξε­λί­ξεις και τις πα­ρεμ­βά­σεις κε­ντρι­κών στε­λε­χών.

Στη Ρόδο, το αί­τη­μα για επα­να­φο­ρά του μειω­μέ­νου ΦΠΑ έχει λάβει χα­ρα­κτή­ρα κα­θο­λι­κό. Δεν πρό­κει­ται μόνο για οι­κο­νο­μι­κή διεκ­δί­κη­ση, αλλά για ζή­τη­μα ισο­νο­μί­ας και ανα­γνώ­ρι­σης της νη­σιω­τι­κό­τη­τας. Στη­ρί­ζε­ται ανοι­χτά από την το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση και τους πα­ρα­γω­γι­κούς φο­ρείς, ακόμη και από τους βου­λευ­τές της ΝΔ που έχουν εκ­φρα­στεί υπέρ. Σε ένα τέ­τοιο πε­ρι­βάλ­λον, η κοι­νω­νία της Ρόδου θε­ω­ρού­σε δε­δο­μέ­νο ότι ο πρό­ε­δρος του ΠΑΣΟΚ θα το­πο­θε­τη­θεί υπέρ της συ­μπε­ρί­λη­ψης στο κα­θε­στώς των μειω­μέ­νων ΦΠΑ, του με­γα­λύ­τε­ρου νη­σιού της Δω­δε­κα­νή­σου και του μο­να­δι­κού από τον νομό που έμει­νε εκτός.

Αντί αυτού, η το­πο­θέ­τη­ση του Νίκου Αν­δρου­λά­κη στη ΔΕΘ όχι μόνο δεν ήταν αυτή που πε­ρί­με­ναν αλλά ο πρό­ε­δρος του ΠΑΣΟΚ υπο­στή­ρι­ξε ότι ο μειω­μέ­νος ΦΠΑ μπο­ρεί να ισχύ­σει για τα μικρά νησιά, όχι όμως για τα με­γά­λα. Για τη Ρόδο και πα­ρό­μοια νησιά ανέ­φε­ρε πως τα επι­πλέ­ον έσοδα από τον κα­νο­νι­κό συ­ντε­λε­στή θα πρέ­πει να επι­στρέ­φουν με έργα και κοι­νω­νι­κές πα­ρο­χές. Η θέση αυτή κρί­θη­κε θολή και απο­στα­σιο­ποι­η­μέ­νη. Για τα στε­λέ­χη του κόμ­μα­τος στο νησί λει­τούρ­γη­σε ως «άδεια­σμα», αφού τους αφαί­ρε­σε το βα­σι­κό επι­χεί­ρη­μα απέ­να­ντι στους πο­λί­τες.

Η αμη­χα­νία που ακο­λού­θη­σε δεν μπο­ρεί εύ­κο­λα να γίνει δια­χει­ρί­σι­μη. Στε­λέ­χη και μέλη πα­ρα­δέ­χο­νται ότι βρέ­θη­καν σε θέση άμυ­νας απέ­να­ντι στην κοι­νω­νία, αδυ­να­τώ­ντας να υπο­στη­ρί­ξουν μια γραμ­μή που δεν αντα­να­κλά τα το­πι­κά αι­τή­μα­τα. Το απο­τέ­λε­σμα είναι ένα κλίμα πα­γω­μά­ρας το οποίο εξα­κο­λου­θεί να είναι διά­χυ­το και πε­ριο­ρί­ζει τη δυ­να­μι­κή του κόμ­μα­τος στο νησί, καθώς αφορά στο μέλ­λον και στην ανά­πτυ­ξη του νη­σιού.

Η ει­κό­να αυτή γί­νε­ται ακόμη πιο δύ­σκο­λη λόγω του ορ­γα­νω­τι­κού κενού στα Δω­δε­κά­νη­σα. Δεν έχουν ακόμη συ­γκρο­τη­θεί Νο­μαρ­χια­κές Επι­τρο­πές ούτε στο Νότιο ούτε στο Βό­ρειο συ­γκρό­τη­μα, γε­γο­νός που αφή­νει τα στε­λέ­χη χωρίς συ­ντο­νι­σμό και χωρίς θε­σμι­κό πλαί­σιο να στη­ρί­ξει τη δράση τους. Το κενό αυτό με­τα­φρά­ζε­ται σε έλ­λει­ψη πο­λι­τι­κής κά­λυ­ψης. Όπως πα­ρα­δέ­χο­νται το­πι­κοί κομ­μα­τι­κοί πα­ρά­γο­ντες, η απο­γο­ή­τευ­ση για τον ΦΠΑ σε συν­δυα­σμό με την ορ­γα­νω­τι­κή αδρά­νεια λει­τουρ­γούν πολ­λα­πλα­σια­στι­κά και δη­μιουρ­γούν αί­σθη­μα απο­μά­κρυν­σης από την ηγε­σία.

Σε αυτό το πε­ρι­βάλ­λον, η πα­ρέμ­βα­ση Γε­ρου­λά­νου έχει πυ­ρο­δο­τή­σει συ­ζη­τή­σεις και στα το­πι­κά κομ­μα­τι­κά στε­λέ­χη, ακόμη και σε εκεί­να που μέχρι πρό­τι­νος δή­λω­ναν ανοι­χτά τη στή­ρι­ξή τους στον Νίκο Αν­δρου­λά­κη. Το «άδεια­σμα» στο ζή­τη­μα του ΦΠΑ και τα κα­θη­λω­μέ­να πο­σο­στά του κόμ­μα­τος στην πε­ριο­χή δη­μιουρ­γούν ερω­τή­μα­τα για τη στρα­τη­γι­κή και δί­νουν έδα­φος σε φωνές που ζη­τούν αλ­λα­γές.

Ο Παύ­λος Γε­ρου­λά­νος μί­λη­σε ανοι­χτά για την ανά­γκη συ­νε­δρί­ου ου­σί­ας και ξε­κά­θα­ρης στρα­τη­γι­κής, το­νί­ζο­ντας ότι «τα πο­λι­τι­κά στε­λέ­χη κρί­νο­νται για αυτά που πράτ­τουν» και ότι «δεν μπο­ρεί να σιωπά κα­νέ­να στέ­λε­χος». Υπο­γράμ­μι­σε ότι η δου­λειά όλων είναι να βγουν έξω και να πα­λέ­ψουν για το κόμμα, ενώ ξε­κα­θά­ρι­σε πως δεν τί­θε­ται ζή­τη­μα αμ­φι­σβή­τη­σης της ηγε­σί­ας. Ωστό­σο, άφησε σαφές μή­νυ­μα ότι αν μέσα στο χρο­νι­κό πε­ρι­θώ­ριο που έχει τεθεί δεν συ­γκλη­θούν τα όρ­γα­να και δεν γίνει συ­νέ­δριο ου­σί­ας, τότε το ΠΑΣΟΚ θα πρέ­πει να επα­νε­ξε­τά­σει τη στρα­τη­γι­κή του.

Στη Ρόδο, τα λόγια αυτά λει­τούρ­γη­σαν σαν κα­θρέ­φτης. Για τις το­πι­κές ορ­γα­νώ­σεις, πε­ρι­γρά­φουν με ακρί­βεια την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που βιώ­νουν εδώ και μήνες. Όταν η ηγε­σία αφή­νει ανοι­χτά κρί­σι­μα ζη­τή­μα­τα και κα­θυ­στε­ρεί να ορ­γα­νώ­σει τα εσω­κομ­μα­τι­κά όρ­γα­να, η βάση αι­σθά­νε­ται εκτε­θει­μέ­νη. Το κενό στρα­τη­γι­κής που επε­σή­μα­νε ο Π. Γε­ρου­λά­νος ταυ­τί­ζε­ται με το αί­σθη­μα αδρά­νειας που βιώ­νουν κα­θη­με­ρι­νά τα στε­λέ­χη των Δω­δε­κα­νή­σων.

Η πο­λι­τι­κή συ­νέ­πεια είναι εμ­φα­νής. Η ει­κό­να του προ­έ­δρου στη Ρόδο έχει υπο­στεί φθορά, ενώ τα στε­λέ­χη στε­ρού­νται τα μέσα για να αντι­στρέ­ψουν το κλίμα. Η απου­σία συ­γκρο­τη­μέ­νων Ν.Ε. δεν επι­τρέ­πει συ­ντο­νι­σμό, δεν στη­ρί­ζει πρω­το­βου­λί­ες και αφή­νει ανα­πά­ντη­τα τα ερω­τή­μα­τα που θέτει η κοι­νω­νία. Έτσι, το ΠΑΣΟΚ εμ­φα­νί­ζε­ται να χάνει έδα­φος σε μια πε­ρι­φέ­ρεια στρα­τη­γι­κής ση­μα­σί­ας, όπου θα μπο­ρού­σε να είχε αξιο­ποι­ή­σει τη δυ­σα­ρέ­σκεια των πο­λι­τών για να ανα­κτή­σει πο­λι­τι­κό έρει­σμα.

Η Ρόδος, ως το με­γα­λύ­τε­ρο νησί της Δω­δε­κα­νή­σου με έντο­νη οι­κο­νο­μι­κή και πο­λι­τι­κή ζωή, λει­τουρ­γεί ως βα­ρό­με­τρο για την ει­κό­να του κόμ­μα­τος σε έναν νομό που άλ­λο­τε ήταν το προ­πύρ­γιό του. Η αδυ­να­μία του ΠΑΣΟΚ να πεί­σει την το­πι­κή κοι­νω­νία για την ορ­θό­τη­τα των θέ­σε­ών του δη­μιουρ­γεί ανη­συ­χία για την προ­ο­πτι­κή του σε ολό­κλη­ρη την πε­ριο­χή. Όπως ση­μειώ­νουν στε­λέ­χη με γνώση των διερ­γα­σιών, αν δεν υπάρ­ξουν άμε­σες κι­νή­σεις ανα­σύ­ντα­ξης, η φθορά μπο­ρεί να πα­γιω­θεί και να επη­ρε­ά­σει συ­νο­λι­κά τα Δω­δε­κά­νη­σα.

Το επερ­χό­με­νο συ­νέ­δριο θε­ω­ρεί­ται κρί­σι­μη ευ­και­ρία για να κα­λυ­φθεί αυτό το κενό. Στη Ρόδο, οι προσ­δο­κί­ες δεν αφο­ρούν μόνο στη χά­ρα­ξη στρα­τη­γι­κής σε εθνι­κό επί­πε­δο αλλά και στην ανα­συ­γκρό­τη­ση των κομ­μα­τι­κών ορ­γά­νων και στην κα­θα­ρή στή­ρι­ξη στα το­πι­κά αι­τή­μα­τα. Αν αυτό δεν συμ­βεί, η από­στα­ση με­τα­ξύ ηγε­σί­ας και βάσης θα συ­νε­χί­σει να διευ­ρύ­νε­ται.

Η απή­χη­ση που βρήκε η πα­ρέμ­βα­ση Γε­ρου­λά­νου δεί­χνει ότι η αγω­νία για στρα­τη­γι­κή και ορ­γά­νω­ση είναι διά­χυ­τη και στα Δω­δε­κά­νη­σα. Η Ρόδος απο­τε­λεί το πιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα μιας κοι­νω­νί­ας που ένιω­σε «άδεια­σμα» από την ηγε­σία και που σή­με­ρα ζητά απα­ντή­σεις. Το ερώ­τη­μα που μένει ανοι­χτό είναι αν το συ­νέ­δριο θα τις δώσει ή αν η πα­γω­μά­ρα θα πα­γιω­θεί.