Θλιβερές βόλτες

Μια βόλτα προ ημερών στην πόλη, μου έδωσε την αίσθηση, ότι δεν κυκλο­φο­ρούν άλλα παιδιά εκτός από αυτά που επαι­τούν. Παντού! Μπροστά στο λιμάνι, μέσα στην Παλιά Πόλη με ιδιαί­τερη προ­τί­μηση στην οδό Ιπποτών, είτε μόνα τους παί­ζο­ντας ακορ­ντεόν και του­μπερ­λέκι, είτε αγκαλιά στις μαμάδες τους (;) που στέκουν με το χέρι απλω­μένο. Ένα απ’ αυτά, ακο­λου­θεί­ται και από νεαρό που παίζει το ρόλο σεκιου­ριτά. Είναι και οι γνωστές περι­πτώ­σεις με «το άρρωστο παιδί στο νοσο­κο­μείο». Γενικώς τα παιδιά μαζεύ­ουν λεφτά, είτε κρα­τώ­ντας το ποτη­ράκι, είτε παρα­μέ­νο­ντας μέσα σε μία διήγηση ιστο­ρίας πόνου. Οι άνθρω­ποι είναι εύπι­στοι και τέλος πάντων, θεωρούν ότι δεν ρισκά­ρουν πολλά αγο­ρά­ζο­ντας μία καλή πράξη με είκοσι λεπτά. Πέρασα αρκετή ώρα κάνο­ντας… στα­τι­στική ψάχνο­ντας να βρω παιδιά να κυκλο­φο­ρούν και να είναι αριθ­μη­τικά περισ­σό­τερα από τα ζητια­νά­κια. Και εάν ο κόσμος της επαι­τείας δεν έχει ακόμα συνει­δη­το­ποι­ή­σει πως δεν χρειά­ζε­ται να βάζει τα παιδιά να παρα­κα­λάνε με το χέρι απλω­μένο στα τρα­πέ­ζια, ούτε να παίζουν ακορ­ντεόν και του­μπερ­λέκι, ούτε να κάθο­νται με αξιο­θρή­νητο ύφος στα γόνατά τους για να τους ρίχνουμε τον οβολό, τι ακριβώς έχει συνει­δη­το­ποι­ή­σει η πολι­τεία για το θέμα; Οι αρχές γνω­ρί­ζουν πως τα κυκλώ­ματα κάνουν ως και εισα­γω­γές , ξέρουν ότι τα φανάρια «καπα­ρώ­νο­νται» από ομάδες, ξέρει ότι τα πλοία κάθε σεζόν απο­βι­βά­ζουν εκα­το­ντά­δες που έρχο­νται για τον σκοπό αυτό. Επίσης παρα­δέ­χο­νται πως το φαι­νό­μενο δεν εκρι­ζώ­νε­ται εύκολα από τους δρόμους. Ακόμα και αν τους μαζέ­ψεις (και τι να τους κάνεις;) θα εμφα­νι­στούν και άλλοι. Οι ζητιά­νοι αθίγ­γα­νοι, γεμί­ζουν πλέον την Ρόδο. Οχι αυθαί­ρετα, αλλά βάσει επι­χει­ρη­μα­τι­κού σχεδίου. Είναι όλα αυτά απο­τέ­λε­σμα της κρίσης; ΄Οχι μόνο. Περισ­σό­τερο έχουν να κάνουν με την ανυ­παρ­ξία ελέγχου και απο­φα­σι­στι­κής παρέμ­βα­σης. Η αντι­με­τώ­πιση της επαι­τείας από παιδιά δεν είναι πολυ­τέ­λεια, είναι ανάγκη. Είναι η αξιο­πρέ­πεια της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς μας σε καιρούς εφιαλ­τι­κούς. Υπερ­βο­λικά σοβαρή, κατηφής, νευρική και ζόρικη, η πολι­τεία δεν έχει χρόνο και χώρο για τέτοια. Μόνο που αυτά τα παιδιά εκθέ­τουν δημόσια αδυ­να­μίες και ευαι­σθη­σίες, απει­λεί­σαι με κούραση, φωνές, γκρι­μά­τσες, σκηνές, καθυ­στε­ρή­σεις, επι­θυ­μίες… Και οι βόλτες μετα­τρέ­πο­νται σε επι­κίν­δυ­νες απο­στο­λές και θλίψη…