Θλιβερές βόλτες

Μια βόλτα προ ημε­ρών στην πόλη, μου έδωσε την αί­σθη­ση, ότι δεν κυ­κλο­φο­ρούν άλλα παι­διά εκτός από αυτά που επαι­τούν. Πα­ντού! Μπρο­στά στο λι­μά­νι, μέσα στην Παλιά Πόλη με ιδιαί­τε­ρη προ­τί­μη­ση στην οδό Ιπ­πο­τών, είτε μόνα τους παί­ζο­ντας ακορ­ντε­όν και του­μπερ­λέ­κι, είτε αγκα­λιά στις μα­μά­δες τους (;) που στέ­κουν με το χέρι απλω­μέ­νο. Ένα απ’ αυτά, ακο­λου­θεί­ται και από νεαρό που παί­ζει το ρόλο σε­κιου­ρι­τά. Είναι και οι γνω­στές πε­ρι­πτώ­σεις με «το άρ­ρω­στο παιδί στο νο­σο­κο­μείο». Γε­νι­κώς τα παι­διά μα­ζεύ­ουν λεφτά, είτε κρα­τώ­ντας το πο­τη­ρά­κι, είτε πα­ρα­μέ­νο­ντας μέσα σε μία δι­ή­γη­ση ιστο­ρί­ας πόνου. Οι άν­θρω­ποι είναι εύ­πι­στοι και τέλος πά­ντων, θε­ω­ρούν ότι δεν ρι­σκά­ρουν πολλά αγο­ρά­ζο­ντας μία καλή πράξη με εί­κο­σι λεπτά. Πέ­ρα­σα αρ­κε­τή ώρα κά­νο­ντας… στα­τι­στι­κή ψά­χνο­ντας να βρω παι­διά να κυ­κλο­φο­ρούν και να είναι αριθ­μη­τι­κά πε­ρισ­σό­τε­ρα από τα ζη­τια­νά­κια. Και εάν ο κό­σμος της επαι­τεί­ας δεν έχει ακόμα συ­νει­δη­το­ποι­ή­σει πως δεν χρειά­ζε­ται να βάζει τα παι­διά να πα­ρα­κα­λά­νε με το χέρι απλω­μέ­νο στα τρα­πέ­ζια, ούτε να παί­ζουν ακορ­ντε­όν και του­μπερ­λέ­κι, ούτε να κά­θο­νται με αξιο­θρή­νη­το ύφος στα γό­να­τά τους για να τους ρί­χνου­με τον οβολό, τι ακρι­βώς έχει συ­νει­δη­το­ποι­ή­σει η πο­λι­τεία για το θέμα; Οι αρχές γνω­ρί­ζουν πως τα κυ­κλώ­μα­τα κά­νουν ως και ει­σα­γω­γές , ξέ­ρουν ότι τα φα­νά­ρια «κα­πα­ρώ­νο­νται» από ομά­δες, ξέρει ότι τα πλοία κάθε σεζόν απο­βι­βά­ζουν εκα­το­ντά­δες που έρ­χο­νται για τον σκοπό αυτό. Επί­σης πα­ρα­δέ­χο­νται πως το φαι­νό­με­νο δεν εκρι­ζώ­νε­ται εύ­κο­λα από τους δρό­μους. Ακόμα και αν τους μα­ζέ­ψεις (και τι να τους κά­νεις;) θα εμ­φα­νι­στούν και άλλοι. Οι ζη­τιά­νοι αθίγ­γα­νοι, γε­μί­ζουν πλέον την Ρόδο. Οχι αυ­θαί­ρε­τα, αλλά βάσει επι­χει­ρη­μα­τι­κού σχε­δί­ου. Είναι όλα αυτά απο­τέ­λε­σμα της κρί­σης; ΄Οχι μόνο. Πε­ρισ­σό­τε­ρο έχουν να κά­νουν με την ανυ­παρ­ξία ελέγ­χου και απο­φα­σι­στι­κής πα­ρέμ­βα­σης. Η αντι­με­τώ­πι­ση της επαι­τεί­ας από παι­διά δεν είναι πο­λυ­τέ­λεια, είναι ανά­γκη. Είναι η αξιο­πρέ­πεια της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τάς μας σε και­ρούς εφιαλ­τι­κούς. Υπερ­βο­λι­κά σο­βα­ρή, κα­τη­φής, νευ­ρι­κή και ζό­ρι­κη, η πο­λι­τεία δεν έχει χρόνο και χώρο για τέ­τοια. Μόνο που αυτά τα παι­διά εκ­θέ­τουν δη­μό­σια αδυ­να­μί­ες και ευαι­σθη­σί­ες, απει­λεί­σαι με κού­ρα­ση, φωνές, γκρι­μά­τσες, σκη­νές, κα­θυ­στε­ρή­σεις, επι­θυ­μί­ες… Και οι βόλ­τες με­τα­τρέ­πο­νται σε επι­κίν­δυ­νες απο­στο­λές και θλίψη…