Σινέντ Ο’ Κόνορ: Η τραγική ηρωίδα της σύγχρονης μουσικής που έφυγε στα 56 της

Δεν πρό­λα­βε να ολο­κλη­ρώ­σει το νέο πρό­τζεκτ, το επι­κεί­με­νο άλ­μπουμ της. Μά­λι­στα, εκτός από αυτό, μέσα στα επό­με­να δύο χρό­νια σχε­δί­α­ζε και μια με­γά­λη διε­θνή πε­ριο­δεία.

Αλλά, δεν τα κα­τά­φε­ρε. Η Σι­νέντ Ο’ Κόνορ, η δη­μο­φι­λής Ιρ­λαν­δή μου­σι­κός και τρα­γου­δί­στρια, πέ­θα­νε χθες σε ηλι­κία 56 ετών, όπως δη­μο­σί­ευ­σε πρώτη η εφη­με­ρί­δα The Irish Times.

Η εί­δη­ση έκανε αμέ­σως τον γύρο του κό­σμου, χωρίς να έχουν γίνει γνω­στά τα αίτια θα­νά­του της.

Μία από τις πιο ση­μα­ντι­κές (και αμ­φι­λε­γό­με­νες) καλ­λι­τέ­χνι­δες που έκανε τα πρώτα βή­μα­τα στα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του 1980 και απο­θε­ώ­θη­κε στα ’90s, η Ο’ Κόνορ ήταν πάντα μπρο­στά από την εποχή της. Γεν­νη­μέ­νη το 1966 στο Δου­βλί­νο ως Σι­νέντ Μαρί Μπερ­να­ντέτ Ο’ Κόνορ, ήταν η τρίτη στη σειρά από τα συ­νο­λι­κά πέντε παι­διά της οι­κο­γέ­νειας. Ομως η παι­δι­κή της ηλι­κία είχε πολ­λές προ­κλή­σεις.

Οι γο­νείς της χώ­ρι­σαν όταν εκεί­νη ήταν οκτώ ετών. Στα 13 της χρό­νια εγκα­τέ­λει­ψε τη μη­τέ­ρα της, η οποία την κα­κο­ποιού­σε, και πήγε να ζήσει στη Βιρ­τζί­νια των Ηνω­μέ­νων Πο­λι­τειών μαζί με τον πα­τέ­ρα και τη νέα σύ­ζυ­γό του.

Δύο χρό­νια μετά, η κλε­πτο­μα­νία και οι συ­νε­χείς απου­σί­ες από το σχο­λείο την οδή­γη­σαν σε κέ­ντρο συμ­μόρ­φω­σης όπου πα­ρέ­μει­νε για 18 μήνες.

Η κα­ριέ­ρα της ξε­κί­νη­σε με τους Ιρ­λαν­δούς In Tua Nua, το πρώτο της άλ­μπουμ «The Lion and the Cobra» κυ­κλο­φό­ρη­σε το 1980.

Αλλά η διε­θνής ανα­γνώ­ρι­ση ήρθε το 1990 με το τρα­γού­δι «Nothing Compares 2 U», παρά τις κα­τη­γο­ρί­ες που αντι­με­τώ­πι­σε έπει­τα από δη­λώ­σεις και προ­κλη­τι­κές πρά­ξεις της ίδιας, όπως το σκί­σι­μο φω­το­γρα­φί­ας του Πάπα Ιω­άν­νη Παύ­λου Β΄ σε ζω­ντα­νή τη­λε­ο­πτι­κή με­τά­δο­ση.

Κα­τέ­κρι­νε μά­λι­στα το Βα­τι­κα­νό, χα­ρα­κτη­ρί­ζο­ντάς το ως «φωλιά δια­βό­λων», ύστε­ρα από κα­τη­γο­ρί­ες για σε­ξουα­λι­κή κα­κο­ποί­η­ση παι­διών.

Η δεύ­τε­ρη δι­σκο­γρα­φι­κή της δου­λειά «I Do Not Want What I Haven’t Got» έλαβε το 1990 τον τίτλο του δεύ­τε­ρου κα­λύ­τε­ρου άλ­μπουμ από το πε­ριο­δι­κό NME. Ακο­λού­θη­σαν οι δί­σκοι «Am I Not Your Girl?» (1992), «Universal Mother» (1994), «Faith and Courage» (2000), «Sean-Nós Nua» (2002), «Throw Down Your Arms» (2005) και «Theology» (2007).

Συ­νερ­γά­στη­κε με τον Μπόνο των U2 και το 1997 συμ­με­τεί­χε στην ται­νία του Νιλ Τζόρ­νταν, «The Butcher Boy». Στη διάρ­κεια της κα­ριέ­ρας της προ­τά­θη­κε τρεις φορές για Γκρά­μι, ενώ το 1991 το πε­ριο­δι­κό Rolling Stone την ονό­μα­σε «καλ­λι­τέ­χνη της χρο­νιάς».

Σε αντί­θε­ση με την επαγ­γελ­μα­τι­κή, η προ­σω­πι­κή ζωή της δεν πε­ριεί­χε στιγ­μές χαράς. Για πολλά χρό­νια, η Ο’ Κόνορ μι­λού­σε δη­μό­σια για τον πο­λυ­ε­τή αγώνα της με την ψυ­χι­κή δια­τα­ρα­χή. Το 2018 ασπά­στη­κε το Ισλάμ, έγινε μου­σουλ­μά­να και άλ­λα­ξε το όνομα σε Σου­χά­ντα Ντα­βίτ, εν­θαρ­ρύ­νο­ντας τη χρήση του χι­τζάμπ.

Το 2022, η ψυ­χι­κή της κα­τά­στα­ση χει­ρο­τέ­ρε­ψε μετά τον θά­να­το του 17χρο­νου γιου της, Σέιν. «Μία από τις πιο σπου­δαί­ες και εμ­βλη­μα­τι­κές μου­σι­κούς, αγα­πή­θη­κε πολύ όχι μόνο από τους Ιρ­λαν­δούς αλλά και άλλες γω­νιές του κό­σμου», έγρα­ψε στο Twitter ο Ιρ­λαν­δός πο­λι­τι­κός Λίο Βα­ρά­ντ­καρ.

Πηγή kathimerini.gr

Αλε­ξάν­δρα Σκα­ρά­κη