Προσφυγή του κ. Χαρ. Κόκκινου για το «κούρεμα» αρμοδιοτήτων

Ενώπιον του Γενικού Γραμ­μα­τέα της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου προ­σέ­φυγε ο αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Δωδε­κα­νή­σου κ. Χαρά­λα­μπος Κόκ­κι­νος για την ακύρωση της από­φα­σης του περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου κ. Γ. Χατζη­μάρ­κου με την οποία «κλα­δεύ­τη­καν» αρμο­διό­τη­τες, που του είχαν εκχω­ρη­θεί, για τους γνω­στούς λόγους.

Ο κ. Κόκ­κι­νος, ουσια­στικά ζητά την ακύρωση της υπ’ αρ. 18296/1387/4.2.2015 (ΦΕΚ Β 247/17.2.2015) από­φα­σης του Περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου, ως μη νόμιμης, γεγονός για το οποίο απά­ντησε με πολυ­σέ­λιδο υπό­μνημά του στην Απο­κε­ντρω­μένη Διοί­κηση Αιγαίου, ο τελευ­ταίος.

Ο κ. Κόκ­κι­νος με την προ­σφυγή του επι­κα­λεί­ται συνο­πτι­κώς τα εξής επι­χει­ρή­ματα:

-Θεωρεί αντι­συ­νταγ­μα­τική την ανάθεση πολ­λα­πλών αρμο­διο­τή­των σε περι­φε­ρεια­κούς συμ­βού­λους, που ορί­ζο­νται ως θεμα­τι­κοί αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χες.

-Θεωρεί    ότι    ο    χωρικός    αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης    υπε­ρέ­χει    του     θεμα­τι­κού.

-Θεωρεί ότι οι θεμα­τι­κοί αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χες δεν είναι άμεσα αιρετά όργανα, τους οποίους μάλιστα στο κείμενο της προ­σφυ­γής χαρα­κτη­ρί­ζει ως «δοτούς».

-Θεωρεί   ότι   η   απόφαση δεν ήταν αιτιο­λο­γη­μένη με τρόπο ειδικό, ακριβή και ορι­σμένο.

-Θεωρεί  ότι έχει  εκδοθεί κατά κατά­χρηση εξου­σίας.

Ο κ. Χατζη­μάρ­κος αφού εκθέτει ανα­λυ­τικά την κείμενη νομο­θε­σία και συγκε­κρι­μένα τις αρμο­διό­τη­τες που έχει σύμφωνα με τον Καλ­λι­κράτη και όχι μόνο, ως και τις αρμο­διό­τη­τες του εκτε­λε­στι­κού γραμ­μα­τέα, τονίζει ότι οι απο­φά­σεις του περί μετα­βί­βα­σης αρμο­διο­τή­των, απο­τε­λούν κανο­νι­στι­κές πράξεις.

Επι­ση­μαί­νει ότι οι κανο­νι­στι­κές πράξεις, όπως δέχο­νται, τόσο η θεωρία όσο και η νομο­λο­γία, δεν είναι αιτιο­λο­γη­τέες.

Επίσης οι κανο­νι­στι­κές πράξεις δεν ελέγ­χο­νται ως προς την καλή χρήση της δια­κρι­τι­κής ευχέ­ρειας του εκδώ­σα­ντος οργάνου αλλά μόνο ως προς την τήρηση των όρων της νομο­θε­τι­κής εξου­σιο­δό­τη­σης.

Επο­μέ­νως και οι κανο­νι­στι­κές πράξεις του περι­φε­ρειάρχη ως προς την μετα­βί­βαση αρμο­διο­τή­των δεν ελέγ­χο­νται ως προς την καλή χρήση της δια­κρι­τι­κής ευχέ­ρειας του κατά την άσκηση αυτής της αρμο­διό­τη­τας του, αλλά μόνο ως προς την τήρηση των όρων που θέτουν οι δια­τά­ξεις του ν. 3852/2010 για τη μετα­βί­βαση αρμο­διο­τή­των.

Ανα­φε­ρό­με­νος στην ουσία της υπό­θε­σης, υπο­στη­ρί­ζει ότι κατά το διά­στημα Οκτω­βρίου 2014 – Φεβρουα­ρίου 2015, κατα­γρά­φο­νταν, κατ’ επα­νά­ληψη, προ­βλή­ματα στη λει­τουρ­γία των υπη­ρε­σιών της Περι­φέ­ρειας στην Περι­φε­ρειακή Ενότητα Δωδε­κα­νή­σου, και ιδίως στους τομείς, των οποίων η αρμο­διό­τητα είχε μετα­βι­βα­στεί στον χωρικό αντι­πε­ρι­φε­ρειάρχη Δωδε­κα­νή­σου. Καθ’ όλο αυτό το διά­στημα κατα­βλή­θη­καν προ­σπά­θειες επί­λυ­σης των προ­βλη­μά­των χωρίς πάντοτε αυτό να είναι εφικτό.

Για να κατα­στεί απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τερη η λει­τουρ­γία των υπη­ρε­σιών της Περι­φέ­ρειας στην Περι­φε­ρειακή Ενότητα Δωδε­κα­νή­σου, εκδό­θηκε η προ­σβαλ­λό­μενη κανο­νι­στική απόφαση, με την οποία η Περι­φέ­ρεια ανα­κα­τέ­νειμε τις αρμο­διό­τη­τες, που είχαν αρχικώς μετα­βι­βα­στεί.

Τονίζει παρα­πέρα ότι κατά την έκδοση της προ­σβαλ­λό­με­νης από­φα­σης, σεβά­στηκε και τήρησε απα­ρε­γκλή­τως τα προ­α­να­λυ­θέ­ντα όρια της νομο­θε­τι­κής εξου­σιο­δό­τη­σης με βάση την οποία εκδό­θηκε.

Ανα­φε­ρό­με­νος στα επι­χει­ρή­ματα του κ. Κόκ­κι­νου, ο κ. Χατζη­μάρ­κος, τονίζει ότι η δυνα­τό­τητα ανά­θε­σης πολ­λα­πλών αρμο­διο­τή­των σε θεμα­τι­κούς αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χες, ή ακόμη και σε εντε­ταλ­μέ­νους περι­φε­ρεια­κούς συμ­βού­λους, προ­βλέ­πε­ται ρητά, και κατη­γο­ρη­μα­τικά, με σαφή δια­τύ­πωση, σε δια­τά­ξεις του Καλ­λι­κράτη, όπου προ­βλέ­πο­νται οι σχε­τι­κές νομο­θε­τι­κές εξου­σιο­δο­τή­σεις προς τον περι­φε­ρειάρχη.

Τονίζει ότι το επι­χεί­ρημα Κόκ­κι­νου δεν αφορά την προ­σβαλ­λό­μενη κανο­νι­στική πράξη, αλλά ουσια­στικά αφορά τη συνταγ­μα­τι­κό­τητα της σχε­τι­κής νομο­θε­τι­κής εξου­σιο­δό­τη­σης, η οποία όμως μέχρι στιγμής δεν έχει αμφι­σβη­τη­θεί σε κανένα επίπεδο, διοι­κη­τικό ή δικα­στικό.

Ως προς τη θεσμική σχέση μεταξύ χωρικού αντι­πε­ρι­φε­ρειάρχη και θεμα­τι­κού αντι­πε­ρι­φε­ρειάρχη, η προ­σφυγή εδράζει την ιεραρ­χική υπεροχή του πρώτου έναντι του δεύ­τε­ρου κατ’ αρχήν στη διαφορά της διάρ­κειας της θητείας των εν λόγω οργάνων, λόγω της μεγα­λύ­τε­ρης διάρ­κειας της θητείας του χωρικού αντι­πε­ρι­φε­ρειάρχη και λόγω της άμεσης εκλογής του.

Η ίδια η προ­σφυγή όμως, όπως τονίζει ο κ. Χατζη­μάρ­κος, ομο­λο­γεί σαφώς ότι «ο νόμος δεν ορίζει ρητά τη διαφορά ανάμεσα στον αιρετό και τον από το νόμο διο­ρι­σμένο αντι­πε­ρι­φε­ρειάρχη» και εξηγεί ότι είναι πρόδηλο ότι εάν ο νομο­θέ­της ήθελε να απο­δώ­σει θεσμικό ιεραρ­χικό προ­βά­δι­σμα στον χωρικό αντι­πε­ρι­φε­ρειάρχη έναντι του θεμα­τι­κού αντι­πε­ρι­φε­ρειάρχη θα το προ­έ­βλεπε ρητά.

Συναφές, χαρα­κτη­ρί­ζει και το επι­χεί­ρημα σχετικά με την μη αιρετή φύση των θεμα­τι­κών αντι­πε­ρι­φε­ρειαρ­χών, το οποίο με την προ­σφυγή του προ­σπα­θεί να θεμε­λιώ­σει ο κ. Κόκ­κι­νος με επί­κληση της αρχής της επι­κου­ρι­κό­τη­τας, του τεκ­μη­ρίου αρμο­διό­τη­τας υπέρ της απο­κέ­ντρω­σης και της αυτο­διοί­κη­σης και μιας σειράς εκφάν­σεων τόσο του νόμου όσο και της ειση­γη­τι­κής έκθεσης.

Ο κ. Χατζη­μάρ­κος εκθέτει ότι το επι­χεί­ρημα ότι οι θεμα­τι­κοί αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χες δεν απο­τε­λούν άμεσα αιρετά όργανα, χαρα­κτη­ρί­ζο­ντας τους μάλιστα με τον υπο­τι­μη­τικό όρο «δοτούς», είναι τελείως παρά­νομο και θεσμικά αντι­δε­ο­ντο­λο­γικό, καθώς παρα­βλέ­πει απρο­κά­λυ­πτα και αντι­δη­μο­κρα­τικά, σε τέλεια αντί­θεση με τις κεί­με­νες δια­τά­ξεις, την ιδιό­τητα των προ­σώ­πων, που ορί­ζο­νται ως θεμα­τι­κοί αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χες, ως αιρετά μέλη του περι­φε­ρεια­κού συμ­βου­λίου.

O κ. Χατζη­μάρ­κος τονίζει μάλιστα ότι ο ορισμός ενός περι­φε­ρεια­κού συμ­βού­λου ως θεμα­τι­κού αντι­πε­ρι­φε­ρειάρχη δεν του απο­στε­ρεί την ιδιό­τητα του αιρετού μέλους του περι­φε­ρεια­κού συμ­βου­λίου με άμεση δημο­κρα­τική νομι­μο­ποί­ηση. Τυχόν αποδοχή του επι­χει­ρή­μα­τος της προ­σφυ­γής θα ισο­δυ­να­μούσε με παρα­δοχή ότι οι αιρετοί περι­φε­ρεια­κοί σύμ­βου­λοι που ορί­ζο­νται θεμα­τι­κοί αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χες στε­ρού­νται της ιδιό­τη­τας του γνήσιου εκπρο­σώ­που των εκλο­γέων που τους ψήφισαν.

Ως προς το περιε­χό­μενο των αρμο­διο­τή­των που μετα­βι­βά­στη­καν, η προ­σφυγή του κ. Κόκ­κι­νου, δια­λαμ­βά­νει  το επι­χεί­ρημα ότι οι μετα­βι­βα­ζό­με­νες αρμο­διό­τη­τες δεν ανήκουν στον περι­φε­ρειάρχη αλλά απο­κλει­στικά στους αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χες εκ του νόμου.

Ο κ. Χατζη­μάρ­κος δια­τεί­νε­ται ότι  δεν υπήρξε καμία υπέρ­βαση των όρων της νομο­θε­τι­κής εξου­σιο­δό­τη­σης που παρέχει ο νόμος για ανάθεση τομέων αρμο­διό­τη­τας ή μετα­βί­βαση αρμο­διο­τή­των του, σε σχέση με τα όρια που τίθε­νται ως προς τις αρμο­διό­τη­τες του χωρικού αντι­πε­ρι­φε­ρειάρχη.

Ως προς το ζήτημα της κατά­χρη­σης εξου­σίας, η θεμε­λί­ωση που επι­χει­ρεί­ται, όπως επε­σή­μανε ο κ. Χατζη­μάρ­κος, είναι ενδει­κτική της εσφαλ­μέ­νης αντί­λη­ψης του κ. Κόκ­κι­νου σχετικά με τα θέματα κατα­νο­μής αρμο­διο­τή­των.

Ο ισχυ­ρι­σμός συγκε­κρι­μένα ότι η κανο­νι­στική απόφαση απο­τε­λεί «πει­θαρ­χικό μέτρο» (και «διοι­κη­τική κύρωση»  εις βάρος του χωρικού αντι­πε­ρι­φε­ρειάρχη Δωδε­κα­νή­σου, απο­τε­λεί, όπως τόνισε, κατα­φανή από­δειξη του εσφαλ­μέ­νου τρόπου με τον οποίο ο χωρικός αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Δωδε­κα­νή­σου αντι­λαμ­βά­νε­ται την κανο­νι­στική λει­τουρ­γία των περι­φε­ρεια­κών αρχών.

Θεωρεί, τέλος, ότι η προ­σφυγή ασκή­θηκε για τη δημιουρ­γία εντυ­πώ­σεων ως προς τη σκο­πι­μό­τητα έκδοσης της  κανο­νι­στι­κής από­φα­σης και οι ισχυ­ρι­σμοί του περί δήθεν μικρό­ψυ­χης συμπε­ρι­φο­ράς η οποία εκφρά­ζει δήθεν αντί­ληψη ότι «ποιούμε του εαυτού τρόπο νόμο», περί απα­γό­ρευ­σης ανάρ­τη­σης των ανα­κοι­νώ­σεων του χωρικού αντι­πε­ρι­φε­ρειάρχη στην ιστο­σε­λίδα της Περι­φέ­ρειας δεν αφορούν τους όρους νομι­μό­τη­τας της έκδοσης της προ­σβαλ­λό­με­νης κανο­νι­στι­κής από­φα­σης αλλά απο­τε­λούν στοι­χεία πολι­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης που εκφεύ­γουν του ελέγχου νομι­μό­τη­τας που ασκεί η Απο­κε­ντρω­μένη Διοί­κηση.