Δίνοντας τον τίτλο του “πανεπιστημίου” χωρίς προϋποθέσεις ποιότητας είναι σα να βαφτίζουμε το κρέας, ψάρι

Ο Αντι­πρό­ε­δρος της Βου­λής και Βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου Δη­μή­τρης Κρε­μα­στι­νός έλαβε το λόγο στην Ολο­μέ­λεια της Βου­λής, κατά τη συ­ζή­τη­ση του Νο­μο­σχε­δί­ου «Ίδρυ­ση Πα­νε­πι­στη­μί­ου Δυ­τι­κής Ατ­τι­κής και άλλες δια­τά­ξεις». Στην το­πο­θέ­τη­σή του ο Δη­μή­τρης Κρε­μα­στι­νός εξέ­φρα­σε την αντί­θε­σή του με τη δη­μιουρ­γία πα­νε­πι­στη­μί­ων χωρίς προ­ϋ­πο­θέ­σεις ή και με την ονο­μα­το­δο­σία σχο­λών ως «πα­νε­πι­στή­μια». Έθεσε επί­σης ως απα­ραί­τη­τη συν­θή­κη αυτή που είναι διε­θνώς ανα­γνω­ρι­σμέ­νη, δη­λα­δή τα πα­νε­πι­στή­μια να πα­ρά­γουν νέα γνώση και όχι απλώς να ανα­πα­ρά­γουν τη γνώση, όπως κάνει το σχο­λείο.

Ο Δη­μή­τρης Κρε­μα­στι­νός ρώ­τη­σε τον Υπουρ­γό Παι­δεί­ας αν πραγ­μα­τι­κά χρεια­ζό­μα­στε πε­ρισ­σό­τε­ρα πα­νε­πι­στη­μια­κά πτυ­χία ανερ­γί­ας ή αν χρεια­ζό­μα­στε ποιο­τι­κά κα­λύ­τε­ρη ανώ­τα­τη εκ­παί­δευ­ση. Σχο­λί­α­σε μά­λι­στα ότι αυτή είναι μια νο­ο­τρο­πία δια­κομ­μα­τι­κή και δια­χρο­νι­κή η οποία τώρα έρ­χε­ται να κο­ρυ­φω­θεί με τη δη­μιουρ­γία ενός ακόμα πα­νε­πι­στη­μί­ου που θα είναι μά­λι­στα το τρίτο σε αριθ­μό πτυ­χιού­χων στη χώρα.

ΔΗ­ΜΗ­ΤΡΙΟΣ ΚΡΕ­ΜΑ­ΣΤΙ­ΝΟΣ (Ε΄ Αντι­πρό­ε­δρος της Βου­λής): Κύριε Πρό­ε­δρε και κύριε Υπουρ­γέ, πριν από με­ρι­κά χρό­νια ένας άλλος Υπουρ­γός Παι­δεί­ας έφερε νόμο στη Βουλή και ανα­βάθ­μι­σε τα ΤΕΙ σε Ανώ­τα­τα Ιδρύ­μα­τα. Μετά από λίγο καιρό δια­πί­στω­σε ότι πολ­λοί -όχι οι πε­ρισ­σό­τε­ροι, αλλά μπο­ρεί και οι πε­ρισ­σό­τε­ροι- κα­θη­γη­τές δεν είχαν δι­δα­κτο­ρι­κή δια­τρι­βή.

Η δι­δα­κτο­ρι­κή δια­τρι­βή, όπως ξέ­ρε­τε, είναι το βα­σι­κό εκεί­νο στοι­χείο με το οποίο μπο­ρείς να κα­τα­λά­βεις θέση πα­νε­πι­στη­μια­κού βοη­θού ή λέ­κτο­ρα. Οπότε τι έκανε; Έφερε έναν δεύ­τε­ρο νόμο που έλεγε ότι μέχρι ενός ορι­σμέ­νου ορίου μπο­ρούν να κά­νουν δι­δα­κτο­ρι­κή δια­τρι­βή. Αυτή είναι η ιστο­ρία. Σή­με­ρα φέρ­νου­με έναν άλλο νόμο και λέμε ότι τα ΤΕΙ ονο­μά­ζο­νται πα­νε­πι­στή­μια.

Αλή­θεια, το Με­τσό­βιο Πο­λυ­τε­χνείο, το οποίο είναι ένα από τα τρία ιδρύ­μα­τα από την Ελ­λά­δα που είναι διε­θνώς γνω­στά και πα­ρα­δε­κτά, δεν είναι πα­νε­πι­στή­μιο; Ποια είναι δη­λα­δή η έν­νοια του πα­νε­πι­στή­μιου και ποιοι ανα­βαθ­μί­ζο­νται με το πα­νε­πι­στή­μιο; Ανα­βαθ­μί­ζο­νται οι κα­θη­γη­τές, οι φοι­τη­τές, οι ερ­γα­ζό­με­νοι; Τι θα πει πα­νε­πι­στή­μιο;

Ο ΟΟΣΑ λέει, κύριε Υπουρ­γέ, ότι εί­μα­στε πρω­τα­θλη­τές σε ανέρ­γους πτυ­χιού­χους. Ξέ­ρε­τε τι ση­μαί­νει αυτό; Ση­μαί­νει ότι αυτοί που παίρ­νουν το πτυ­χίο δεν βρί­σκουν δου­λειά.

Και ξέ­ρε­τε ότι τα διε­θνή κρι­τή­ρια αξιο­λό­γη­σης των Πα­νε­πι­στη­μί­ων είναι δύο βα­σι­κά. Το ένα είναι η νέα γνώση που πα­ρά­γει το Πα­νε­πι­στή­μιο, δη­λα­δή το Πα­νε­πι­στή­μιο δεν είναι δι­δα­κτι­κό ίδρυ­μα όπου όπως στο δη­μο­τι­κό, στο γυ­μνά­σιο, ένας καλός δά­σκα­λος με­τα­φέ­ρει τη γνώση. Το Πα­νε­πι­στή­μιο πρέ­πει να πα­ρά­γει νέα γνώση, η οποία να γίνει απο­δε­κτή από όλον τον κόσμο, από όλα τα Πα­νε­πι­στή­μια και να προ­ά­γει την επι­στή­μη. Τα Πα­νε­πι­στή­μια, λοι­πόν, αυτά που δεν πα­ρά­γουν γνώση, σύμ­φω­να με τη διε­θνή αξιο­λό­γη­ση, δεν θε­ω­ρού­νται Πα­νε­πι­στή­μια.

Και το δεύ­τε­ρο που λαμ­βά­νουν υπόψη τους είναι η απορ­ρο­φη­τι­κό­τη­τα από την αγορά των απο­φοί­των τους. Διότι όταν έχεις ένα πτυ­χίο, πα­ρα­δείγ­μα­τος χάρη, από ένα Πα­νε­πι­στή­μιο που δεν υπάρ­χει στη διε­θνή λίστα, τι να κάνει ο τα­λαί­πω­ρος αυτός από­φοι­τος ο οποί­ος θα πάει να ζη­τή­σει δου­λειά;

Είναι, λοι­πόν, βα­σι­κό και απα­ραί­τη­το ση­μείο όταν λέμε «Πα­νε­πι­στή­μιο», να δια­σφα­λί­ζου­με αυτά τα δύο βα­σι­κά πράγ­μα­τα. Και ερωτώ: Η Γερ­μα­νία έχει νο­μί­ζω δε­κα­έ­ξι, δε­κα­ε­πτά Πα­νε­πι­στή­μια με οκτα­πλά­σιο πλη­θυ­σμό. Δι­καιού­ται η Ελ­λά­δα να έχει σα­ρά­ντα με υπο-οκτα­πλά­σιο πλη­θυ­σμό; Επί­σης, ξα­να­ρω­τώ: Πόσα από αυτά τα σα­ρά­ντα ελ­λη­νι­κά πα­νε­πι­στή­μια γνω­ρί­ζει ο κό­σμος;

Δη­λα­δή, μην με πα­ρε­ξη­γή­σε­τε αλλά από τα «κυ­κλο­φο­ρού­ντα» Πα­νε­πι­στή­μια στην πε­ριο­χή της Ατ­τι­κής μόνο το Με­τσό­βιο και το Εθνι­κό Κα­πο­δι­στρια­κό, αν δεν κάνω λάθος -και δια­ψεύ­στε με-, είναι σε διε­θνείς λί­στες και σε σει­ρές πα­ρα­γω­γι­κές. Τι δί­νου­με, δη­λα­δή, σε αυτά τα παι­διά; Τους δί­νου­με πτυ­χίο ανερ­γί­ας; Γιατί όλο τον καιρό που φοι­τούν βαυ­κα­λί­ζο­νται με την ιδέα ότι θα πά­ρουν ένα πτυ­χίο ερ­γα­σί­ας και όχι πτυ­χίο ανερ­γί­ας. Αυτό τους δί­νου­με τε­λι­κά;

Δη­λα­δή, να πάει ο για­τρός να βρει μια θέση -λέω επει­δή είμαι για­τρός- στη Βό­ρεια Σκο­τία και να νο­μί­ζει ότι έγινε ανα­βάθ­μι­σή του; Να πάει και να τον κα­λέ­σουν να δι­δά­ξει σε ένα Πα­νε­πι­στή­μιο. Αυτή είναι η προ­σφο­ρά μιας ευ­ρω­παϊ­κής χώρας.

Αντί, λοι­πόν, για την ανα­ζή­τη­ση της ποιό­τη­τας, επι­διώ­κου­με οτι­δή­πο­τε άλλο, που δεν έχω το χρόνο να το ανα­λύ­σω. Πόσα ελ­λη­νι­κά Πα­νε­πι­στή­μια, για πα­ρά­δειγ­μα το Πει­ραιώς, το Γε­ω­πο­νι­κό, που εν πάση πε­ρι­πτώ­σει είναι σχο­λές, δεν είναι Πα­νε­πι­στή­μια; Θα μπο­ρού­σε και η Ια­τρι­κή Σχολή να ονο­μά­ζε­ται Ια­τρι­κό Πα­νε­πι­στή­μιο και η καρ­διο­λο­γία να είναι ει­δι­κός το­μέ­ας και όλες οι ει­δι­κό­τη­τες. Δεν είναι Πα­νε­πι­στή­μια αυτά. Είναι σχο­λές που υπάρ­χουν μέσα στο Πα­νε­πι­στή­μιο που λέ­γε­ται «Κα­πο­δι­στρια­κό Πα­νε­πι­στή­μιο». Έτσι έπρε­πε να δο­μού­νται τα Πα­νε­πι­στή­μιά μας.

Εγώ στη θέση σας, κύριε Υπουρ­γέ, θα έκανα μια Επι­τρο­πή για το πώς θα ανα­βαθ­μι­στούν τα Πα­νε­πι­στή­μια ώστε να πάνε μπρο­στά εκατό θέ­σεις. Το κα­λύ­τε­ρο, κύριε Τζα­βά­ρα, Πα­νε­πι­στή­μιο το δικό μας, το ΕΚΠΑ είναι γύρω στην «450», στην «480» θέση στις διε­θνείς κα­τα­τά­ξεις. Να πάει στην «280», να πάει στην «180». Πώς θα πάει, όμως, στην 180; Δεν χρειά­ζο­νται υπο­δο­μές; Δεν χρειά­ζο­νται λεφτά; Όταν ανοι­γό­μα­στε, όμως, σε πλά­τος και όχι σε βάθος, πώς είναι δυ­να­τόν να ανα­πτύ­ξου­με την παι­δεία μας;

Αυτά είναι νο­μί­ζω τα βα­σι­κά ερω­τή­μα­τα που πρέ­πει να απα­σχο­λούν όλους ανε­ξαρ­τή­τως κόμ­μα­τος. Δυ­στυ­χώς, όμως, η νο­ο­τρο­πία συ­νε­χί­ζε­ται. Και είναι και δια­κομ­μα­τι­κή, γιατί δεν εξαι­ρώ ούτε τον χώρο από τον οποίο προ­έρ­χο­μαι και αυτό δίνει και πε­ρισ­σό­τε­ρη αξία σε αυτά που λέω, διότι δια­φο­ρε­τι­κά δεν θα είχε και αξία. Δεν ερ­χό­μα­στε εδώ για να κά­νου­με κρι­τι­κή και να πούμε η Νέα Δη­μο­κρα­τία είναι χει­ρό­τε­ρη από το ΠΑΣΟΚ ή το ΚΚΕ ή από το άλφα ή βήτα κόμμα. Ερ­χό­μα­στε να πούμε με­ρι­κές αλή­θειες να ακού­σει ο κό­σμος.

Άρα, λοι­πόν, αυτός πρέ­πει να είναι ο στό­χος: Βελ­τί­ω­ση ποιό­τη­τας, ανα­ζή­τη­ση ποιό­τη­τας και όχι οτι­δή­πο­τε σχε­τί­ζε­ται με οποια­δή­πο­τε άλλη συ­ναλ­λα­γή κομ­μα­τι­κή κ.λπ.

Επει­δή ο χρό­νος μου τε­λειώ­νει, θα πρέ­πει να πω ότι εκεί­νο το οποίο θα μας χα­ρα­κτη­ρί­σει πε­ρισ­σό­τε­ρο είναι το τι θα κά­νου­με αύριο. Και το αύριο δεν είναι ορατό. Διότι πέστε μου πώς θα εξε­λι­χθεί αυτός ο χώρος που λέ­γε­ται τώρα ΤΕΙ, τα οποία σας είπα πώς ανα­βαθ­μί­στη­καν και πώς εξε­λίσ­σο­νται σή­με­ρα, αύριο; Το ξέρει κα­νέ­νας; Τι θα γίνει με αυ­τούς τους πτυ­χιού­χους, που είναι το τρίτο σε αριθ­μό φοι­τη­τών αυτό το Πα­νε­πι­στή­μιο; Εγώ του­λά­χι­στον ση­κώ­νω τα χέρια μου.

Από εκεί και πέρα, το μέλ­λον βέ­βαια θα δεί­ξει και θα πρέ­πει να πούμε ότι δεν θα πρέ­πει να ακο­λου­θού­με τη νο­ο­τρο­πία των ιη­σουι­τών μο­να­χών που όταν ήθε­λαν να φάνε κρέας, ονό­μα­ζαν το κρέας ψάρι και νό­μι­ζαν ότι τρώνε ψάρι, αλλά στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα έτρω­γαν κρέας.

Διότι, κύριε Υπουρ­γέ, δυ­στυ­χώς, ισχύ­ει για όλα και για την παι­δεία φυ­σι­κά αυτό που λέει ο κό­σμος ότι ή ο για­λός είναι στρα­βός ή εμείς στρα­βά αρ­με­νί­ζου­με.