Εδώ Κιοτάρι! Over!

Το Κιοτάρι, εκτός του ότι βρί­σκε­ται 60 χιλιό­με­τρα νότια της πόλης της Ρόδου, εκτός του ότι έχει κατα­πλη­κτική θάλασσα, εκτός του ότι σ’ αυτό βρί­σκο­νται πολλά ξενο­δο­χεία, έχει, όσο κι αν φαί­νε­ται απί­στευτο και ΜΟΝΙΜΟΥΣ κατοί­κους. Οι οποίοι, όσο κι αν ξανα­φαί­νε­ται απί­στευτο, εξα­κο­λου­θούν να μένουν στην περιοχή και όταν τα φώτα των ξενο­δο­χείων κλεί­σουν,  όταν και οι τελευ­ταίοι του­ρί­στες γυρί­σουν στις χώρες τους. Οι κάτοι­κοι λοιπόν αυτοί, γίνο­νται αόρατοι από τον Νοέμβρη μέχρι την άνοιξη που θα έρθουν οι πρώτοι επι­σκέ­πτες. Σαν να μην υπάρ­χουν. Και γι’ αυτό παρα­κα­λούν να μην φυσάει δυνατά, να μην βρέχει δυνατά, να μην έχει προς Θεού ανε­μο­στρό­βι­λους και γίνει διακοπή ρεύ­μα­τος. Η οποία διακοπή, εάν συνέ­βαινε καλο­καίρι, θα έτρεχαν να την απο­κα­τα­στή­σουν αμέσως, γιατί ως γνωστόν «τι θα πουν οι του­ρί­στες», ενώ όταν συμ­βαί­νει χειμώνα καιρό –όπως καλή ώρα προχθές από τον ανεμοστρόβιλο- πρέπει να στήσεις καυγά τρι­κού­βερτο, να παρα­κα­λέ­σεις, να βάλεις τα μεγάλα μέσα για να μπο­ρέ­σεις να έχεις ρεύμα μετά από 18 ώρες. Να κάθεσαι και να κοιτάς εν απο­γνώ­σει το μπαλάκι του ελλη­νι­κού πινγκ-πονγκ των αναρ­μό­διων να πηγαι­νο­έρ­χε­ται, για το ποιος δεν ειδο­ποί­ησε ποιον. Δεν είναι η πρώτη φορά και δεν θα είναι και η τελευ­ταία. Καλό θα ήταν πάντως η ΔΕΗ να βρει κάποιο τρόπο να συνεν­νο­εί­ται με τους εργο­λά­βους της, για να εξυ­πη­ρε­τεί τάχιστα τους πελάτες της, έτσι όπως τάχιστα κι εκείνοι καλού­νται να εξο­φλή­σουν τους λογα­ρια­σμούς τους. Καλό θα ήταν επίσης να ενη­με­ρώ­σει τους εργο­λά­βους της την επόμενη φορά να μην πουν «πάμε να φύγουμε, είναι μεγάλη η ζημιά δεν μένει κανείς εδώ». ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΔΩ! Επίσης οι αρμό­διοι τοπικοί παρά­γο­ντες,  να περι­μέ­νουν να πανη­γυ­ρί­σουν ότι όλα είναι υπό έλεγχο, όταν πραγ­μα­τικά θα είναι! Υ.Γ. Ευχα­ρι­στούμε τον κ. Τέρη Χατζη­ιω­άν­νου, ο οποίος ασχο­λή­θηκε και αμέσως μετά την επι­κοι­νω­νία που είχε με τους αρμο­δί­ους ήρθε λίγο πριν ην δύση του ηλίου ο εργο­λά­βος να απο­κα­τα­στή­σει την βλάβη και ο οποίος παρέ­μεινε και δεν έφυγε, πάλι με παρέμ­βαση…