Η φυλή των τσιγγάνων και οι άλλοι

Δεν είναι η γε­μά­τη κυ­νι­κές ομο­λο­γί­ες – επι­χει­ρή­μα­τα κατ’ αυτόν μη με­τε­γκα­τά­στα­σης, επι­στο­λή του βα­σι­λιά των τσιγ­γά­νων προς τον Δή­μαρ­χο Ρόδου, όπως α) «ο υδρο­φό­ρος ορί­ζο­ντας, είναι πολύ πι­θα­νόν να επι­βα­ρυν­θεί από τις επαγ­γελ­μα­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες των ομο­ε­θνών μου.» β) «δεν θέλω να κιν­δυ­νεύ­σουν αυτές οι δα­σι­κές εκτά­σεις και οι ζωές των τσιγ­γά­νων που θα μεί­νουν εκεί, αλλά και οι ζωές και οι πε­ριου­σί­ες των κα­τοί­κων που ζουν σε αυτές τις πε­ριο­χές, καθώς ως γνω­στό οι τσιγ­γά­νοι συ­νη­θί­ζουν να ανά­βουν φω­τιές» .

Είναι, το ότι δια­βά­ζο­ντάς αυτή την επι­στο­λή, ήρθαν στο νου μου οι χα­μο­γε­λα­στές φω­το­γρα­φί­ες του βα­σι­λέ­ως και αυ­το­διοι­κη­τι­κών , με τον οποίο κατά και­ρούς συν­δια­λέ­γο­νται. Ανευ απο­τε­λέ­σμα­τος εκ των απο­τε­λε­σμά­των.

Αυτών, που ξέ­ρουν ότι πα­ρα­βιά­ζο­νται νόμοι, αυτών, που ξέ­ρουν την απο­δε­δειγ­μέ­νη πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τα .

Ποιος Ελ­λη­νας πο­λί­της, θα μό­λυ­νε τον υδρο­φό­ρο ορί­ζο­ντα, θα μό­λυ­νε τον αέρα που ανα­πνέ­ουν οι υπό­λοι­ποι με το έωλο επι­χεί­ρη­μα « τι να κά­νου­με, αυτή είναι η δου­λειά μου» και θα τον άκου­γαν όλοι ατά­ρα­χοι, ψά­χνο­ντας την χρυσή τομή της πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τας;

Ποιος Ελ­λη­νας πο­λί­της, θα έλεγε, ότι κιν­δυ­νεύ­ουν δα­σι­κές πε­ριο­χές, γιατί συ­νη­θί­ζει να βάζει φω­τιές και δεν θα τον μά­ζευαν ως επι­κίν­δυ­νο;

Υπάρ­χει βέ­βαια και η διά­ση­μη αρχή του «Παι­διού που με­τρά­ει τ’ άστρα» του Λου­ντέ­μη, «Ο αέρας φύ­σα­γε σαν γύ­φτος», επει­δή οι σι­δε­ρά­δες τσιγ­γά­νοι φυ­σού­σαν με το φυ­σε­ρό τους, αλλά όχι για να ανά­ψουν φω­τιές προ­κει­μέ­νου να κά­ψουν κα­λώ­δια .

Και βέ­βαια, οι Ρομά, η κα­τα­πλη­κτι­κή φυλή των τσιγ­γά­νων, ου­δε­μία σχέση έχει με όσους πο­ντί­ζουν κλεμ­μέ­να αυ­το­κί­νη­τα στο καρ­νά­γιο, γε­μί­ζουν την Παλιά Πόλη με παι­διά να ζη­τια­νεύ­ουν ή που­λά­νε ναρ­κω­τι­κά.

Κι όλα, ανα­κα­τεύ­ο­νται εφιαλ­τι­κά, με την μια πλευ­ρά να κουνά το δά­χτυ­λο στην δη­μο­τι­κή αρχή « εγώ είμαι αυτός που απο­φα­σί­ζω», να αφή­νει υπο­ψί­ες απει­λών «κα­θι­στώ τον Δή­μαρ­χο υπεύ­θυ­νο για ότι συμ­βεί» και την άλλη πλευ­ρά, των κα­τοί­κων που αντι­δρούν, στην ερώ­τη­ση «και τι να τους κά­νου­με, να τους βά­λου­με σε ένα τρένο να τους πάμε στο Ντα­χά­ου;» να δί­νουν τη… λύση με την ανα­τρι­χια­στι­κή απά­ντη­ση «Μα­κά­ρι να γι­νό­ταν…».

Υ.Γ. Για να προ­λά­βω κά­ποιους- οι οποί­οι έχουν πάρει στις… πλά­τες τους την υπε­ρά­σπι­ση των μειο­νο­τή­των- πριν με κα­τη­γο­ρή­σουν για ρα­τσι­σμό, να με­λε­τή­σουν την ιστο­ρία της υπε­ρή­φα­νης φυλής των τσιγ­γά­νων και να απα­ντή­σουν, σε ποιο ση­μείο έχουν ως πρα­κτι­κή επι­βί­ω­σης τους, να βγά­ζουν στο «κλαρί» τα παι­διά τους (για πα­ρά­δειγ­μα). Απορ­ρί­πτε­ται και η απά­ντη­ση, ότι τους ανα­γκά­ζει τον σύ­στη­μα και η πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­ση. Δεν ανα­γκά­ζει κα­νέ­να σύ­στη­μα και πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­ση κά­ποιον να γίνει απα­γω­γέ­ας παι­διών ή προ­α­γω­γός παι­διών ή κλέ­φτης.

Συ­μπέ­ρα­σμα: Όταν όλα είναι ενα­ντί­ον σου, οφεί­λεις να είσαι αξιο­πρε­πής, πε­ρισ­σό­τε­ρο από ποτέ. Να τε­λειώ­νου­με, λοι­πόν, με τα ανό­η­τα ελα­φρυ­ντι­κά. Και τις γε­νι­κεύ­σεις επί­σης.