Ειδική εκδήλωση στη Ρόδο για τη βία κατά των γυναικών

Με το σλόγκαν «Η βία είναι βία. Ας μιλή­σουμε ανοιχτά» πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε χτες το μεση­μέρι, ειδική εκδή­λωση στην αίθουσα εθι­μο­τυ­πίας του δημο­τι­κού μεγάρου Ρόδου, στο πλαίσιο της Παγκό­σμιας Ημέρας για την Εξά­λειψη της Βίας κατά των Γυναι­κών. Αν και ήταν προ­γραμ­μα­τι­σμένη να γίνει στην Πλατεία Κύπρου, λόγω των δυσμε­νών και­ρι­κών συν­θη­κών, μετα­φέρ­θηκε εκτά­κτως στο Δημαρ­χείο.

Ήταν μια δια-δραστική εκδή­λωση την οποία διορ­γά­νω­σαν οι Δομές Υπο­στή­ρι­ξης Γυναι­κών μαζί με τον αντι­δή­μαρχο Παι­δείας Προ­σχο­λι­κής Αγωγής, Οικο­λο­γίας, Ισό­τη­τας και Μετα­νά­στευ­σης κ. Στράτο Καρίκη ενώ το παρών έδωσαν ο αντι­δή­μαρ­χος Υγείας Πρό­νοιας κ. Γιώργος Τριά­ντος, ο αντι­δή­μαρ­χος Του­ρι­στι­κής Ανά­πτυ­ξης και Πολι­τι­σμού κ. Κώστας Ταρα­σλιάς και συμ­με­τεί­χαν εκπρό­σω­ποι από τους φορείς: ΑΡΣΙΣ, ΔΙΕΚ Γ.Ν. Ρόδου, Ύπατη Αρμο­στεία του ΟΗΕ, Επι­τροπή Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, Επι­τροπή Ισό­τη­τας των Φύλων Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου, ΚΕΘΕΑ, Κέντρο Κοι­νό­τη­τας Δήμου Ρόδου με Παράρ­τημα Ρομά, Κέντρο Πρό­λη­ψης ΔΙΟΔΟΣ

Μαμάδες στη Ρόδο, ΧΕΝ, 1ο Γυμνά­σιο Ρόδου, 6ο Γυμνά­σιο Ρόδου

Europe Direct Δωδε­κα­νή­σου της ΑΝΔΩ ΑΕ.

Την εκδή­λωση πλαι­σί­ω­σαν φιλικά οι μου­σι­κοί: Γιάννης Παπα­θε­ο­δώ­ρου και Κλε­ο­πά­τρα Τερ­λό­γκου, τρα­γούδι, Λευ­τέ­ρης Τσα­κί­ρο­γλου, πλήκτρα.

ΟΙ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙΣ

Στην τοπο­θέ­τησή του ο κ. Καρίκης, ζήτησε να τηρηθεί ενός λεπτού σιγή για τις γυναί­κες που έχουν πέσει θύματα βίας και έχουν χάσει την ζωή τους και ανα­φέρ­θηκε σε μια σειρά από περι­στα­τικά και μάλιστα πρό­σφατα σε άλλες χώρες όπως η Χιλή.

«Δεν έχει χώρο σε μια πολύ-πολιτισμική πραγ­μα­τι­κό­τητα που σέβεται την δια­φο­ρε­τι­κό­τητα. Πολι­τι­σμό χτίζεις σε μια κοι­νω­νία που μοι­ρά­ζο­νται τόσο οι αρμο­διό­τη­τες και οι ευθύνες όσο και οι υπο­χρε­ώ­σεις και τα δικαιώ­ματα πέρα από δια­κρί­σεις βάσει του φύλου, του χρώ­μα­τος, της γλώσσας, της θρη­σκείας ή της εθνι­κό­τη­τας. Και δυστυ­χώς, απέ­χουμε ακόμη πολύ. Μην ξεχνάμε ότι είχαμε πέρσι στην Ρόδο παρό­μοιο περι­στα­τικό. Η όμορφη Ελένη, φοι­τή­τρια, έχασε την ζωή της γιατί ήθελε να ζήσει τα όνειρά της. Πώς τόσος πόνος πήγε στην άβυσσο; Μήπως κι εμείς εδώ γιατί παλεύ­ουμε; Η απά­ντηση βρί­σκε­ται σε όλους μας. Μαζί θα χτί­σουμε και θα διεκ­δι­κή­σουμε την κοι­νω­νία που μας αξίζει. Και το πιο σημα­ντικό κομμάτι είναι η νέα γενιά. Οι πόλεις μας, έχουν μέλλον μόνον αν τις αγα­πή­σουν οι νέοι μας και θέλουν να ζήσουν σε αυτές..», ανέφερε.

Ο αντι­δή­μαρ­χος είπε ακόμη πως στις δομές του Δήμου έχουν φιλο­ξε­νη­θεί πάνω από 500 γυναί­κες που έχουν δεχτεί τα τελευ­ταία χρόνια, ψυχο­λο­γική υπο­στή­ριξη και πάνω από 180 έχουν φιλο­ξε­νη­θεί στον ξενώνα κακο­ποι­η­μέ­νων γυναι­κών (και παιδιά).

Ο αντι­δή­μαρ­χος κ. Τριά­ντος, υπο­γράμ­μισε τα εξής: «Το πρό­βλημα συνεχώς αυξά­νε­ται, έχει μεγάλο αντί­κτυπο στην κοι­νω­νία και στα άτομα τα οποία είναι θύματα βίας είτε λεκτικά, είτε με πράξεις βίας κ.λπ. Όλες οι υπη­ρε­σίες του Δήμου Ρόδου έχουν κάνει τις απα­ραί­τη­τες δράσεις, προ­γράμ­ματα, ενη­με­ρω­τι­κές ομιλίες και πιστεύω πως έτσι πρέπει να προ­χω­ρή­σουμε εφεξής. Στο Κέντρο Κοι­νό­τη­τας υπάρ­χουν αυτές οι δομές και απαι­τεί­ται μια περαι­τέρω οργά­νωση και συντο­νι­σμός για να αντι­με­τω­πί­σουμε αυτό το πρό­βλημα. Δυστυ­χώς, τα περι­στα­τικά αυξά­νο­νται καθη­με­ρινά, είτε απέ­να­ντι στις γυναί­κες είτε με κακο­ποί­ηση παιδιών –φαι­νό­μενα της σύγ­χρο­νης κοι­νω­νίας. Εμείς πρέπει να δώσουμε προσοχή τόσο στην ενη­μέ­ρωση όσο και στην πρόληψη και βεβαίως, να δούμε πώς θα αντι­με­τω­πί­σουμε αυτά τα φαι­νό­μενα. Δεν έχουν κατα­γρα­φεί συστη­μα­τικά, για πόσα περι­στα­τικά μιλάμε αλλά έχοντας μια εικόνα από τις εισαγ­γε­λι­κές αρχές, είναι ένα φαι­νό­μενο αυξα­νό­μενο και ανη­συ­χη­τικό, Δεν περι­ποιεί τιμή σε κανέναν και πρέπει να αρχίσει να γίνεται κατα­νοητό το μέγεθός του».

Για την σημασία της ημέρας, μίλησε και ο κ. Διο­νύ­σης Γουβιάς (Ανα­πλη­ρω­τής Καθη­γη­τής Εκπαι­δευ­τι­κής Πολι­τι­κής του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου): «Με την ευκαι­ρία της 25ης Νοέμβρη, που ο ΟΗΕ όρισε ως Διεθνή Ημέρα για την Εξά­λειψη της Βίας κατά των Γυναι­κών και των Κορι­τσιών, επι­ση­μαί­νουμε για μια ακόμα φορά πως η έμφυλη βία (gender-basedviolence) απο­τε­λεί μία από τις πιο δια­δε­δο­μέ­νες και επί­μο­νες παρα­βιά­σεις των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των στον κόσμο μας, με κατα­στρο­φι­κές συνέ­πειες για το μισό του ανθρώ­πι­νου πλη­θυ­σμού και όχι μόνο, παρα­βί­αση που μέχρι σήμερα παρα­μέ­νει σε μεγάλο βαθμό αόρατη, εξαι­τίας της ατι­μω­ρη­σίας, της σιωπής, του στιγ­μα­τι­σμού, της ντροπής που την περι­βάλ­λουν. Ακραία μορφή βίας κατά των γυναι­κών απο­τε­λεί η Γυναι­κο­κτο­νία (Femicide), δηλαδή η δολο­φο­νία γυναι­κών και κορι­τσιών εξαι­τίας του φύλου τους, που μόλις τα τελευ­ταία χρόνια άρχισε να γίνο­νται γνωστές οι δια­στά­σεις της. Σύμφωνα με τα πρό­σφατα στοι­χεία του ΟΗΕ το 2018 κατα­γρά­φη­καν παγκό­σμια 87.000 γυναι­κο­κτο­νίες (έναντι των 50.000 του 2017) κι αυτές υπο­λο­γί­ζε­ται πως απο­τε­λούν μικρό μόνο μέρος της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας (9-11%).

Πρό­κει­ται δηλαδή όχι απλά για έγκλημα μίσους με σεξι­στικά κίνητρα, αλλά για έγκλημα κατά της ανθρω­πό­τη­τας, και ως τέτοιο ζητάμε να ανα­γνω­ρι­σθεί. Στη χώρα μας ειδι­κό­τερα, η έμφυλη βία παρου­σιά­ζει έντονη δυνα­μική και μετράει 28 γυναι­κο­κτο­νίες μόνο για το 2018! Αν και το εθνικό θεσμικό πλαίσιο για την αντι­με­τώ­πιση της βίας κατά των γυναι­κών μπορεί να θεω­ρη­θεί αξιό­λογο (με κορυ­φαία στιγμή του την εμπνευ­σμένη Σύμβαση της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης του Συμ­βου­λίου της Ευρώπης, που έχει κυρώσει το 2017 και η Ελλάδα), ωστόσο, επι­ση­μαί­νε­ται ανα­ντι­στοι­χία ανάμεσα στο πλαίσιο αυτό και στη συλ­λο­γική κοι­νω­νική συνεί­δηση, που μοιάζει από απρό­θυμη έως αδιά­φορη στο να συμ­βά­λει στην υπέρ­βαση του φαι­νο­μέ­νου. Η υπο­κί­νηση των γυναι­κών και ανδρών πολιτών, με την ενεργή συμβολή της εκπαί­δευ­σης, της ενη­μέ­ρω­σης και ευαι­σθη­το­ποί­η­σης, και της κατα­νό­η­σης αυτού που τονί­ζουν ιδιαί­τερα οι γυναί­κες και τα κινή­ματά τους, πως δηλαδή «η σιωπή είναι συνε­νοχή», σε συν­δυα­σμό πάντοτε με τη διάθεση των απα­ραί­τη­των οικο­νο­μι­κών και ανθρώ­πι­νων πόρων, είναι η μόνη δυνα­τό­τητα αντι­με­τώ­πι­σης του φαι­νο­μέ­νου. Στο σημείο αυτό χρειά­ζε­ται να επι­ση­μαν­θεί ότι ο ρόλος των Πανε­πι­στη­μίων είναι καθο­ρι­στι­κός, και η υπο­χρέ­ωση να συμπα­ρα­τα­χθούν ενεργά με εκείνες κι εκεί­νους που αντι­μά­χο­νται την έμφυλη βία αδια­πραγ­μά­τευτη, ειδι­κό­τερα το δικό μας πανε­πι­στή­μιο, που θρηνεί τη φοι­τή­τριά του Ελένη Τοπα­λούδη. Έτσι ή αλλιώς, πάντως, η βία δεν εξα­λεί­φε­ται με αστυ­νό­μευση. Η εξά­λειψή της πριν και πάνω από όλα προ­ϋ­πο­θέ­τει λαούς και κοι­νω­νίες που θα πάψουν να θεωρούν τη βία ως κοι­νω­νικά απο­δε­κτή συμπε­ρι­φορά είτε προς τις γυναί­κες, είτε προς οποιον­δή­ποτε που υπο­φέ­ρει λόγω της δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τας του κοι­νω­νι­κού του φύλου».