Διαμεσολάβηση για την αποσυμφόρηση της Δικαιοσύνης

Του Κ. Σαρή, Δι­κη­γό­ρου

Επα­νήλ­θε και πάλι στο προ­σκή­νιο η δια­με­σο­λά­βη­ση για την απο­συμ­φό­ρη­ση της Δι­καιο­σύ­νης, διε­ρω­τώ­μαι όμως εάν πράγ­μα­τι μπο­ρεί να είναι δια­με­σο­λα­βη­τής ο οποιοσ­δή­πο­τε άλλος εκτός από τον Δι­κα­στή. Ο προ­βλη­μα­τι­σμός μου δε αυτός απορ­ρέ­ει από το άρθρο 26 αριθμ. 3 του Συ­ντάγ­μα­τος, σύμ­φω­να με το οποίο η δι­κα­στι­κή λει­τουρ­γία ασκεί­ται από τα Δι­κα­στή­ρια. Βέ­βαια για να υπο­στη­ρί­ζε­ται η δια­με­σο­λά­βη­ση από δια­κε­κρι­μέ­νους νο­μι­κούς, αυτό ση­μαί­νει ότι μάλ­λον η δια­με­σο­λά­βη­ση μπο­ρεί να γίνει από οποιον­δή­πο­τε, έστω και μη νο­μι­κό.

Εκεί­νο όμως το οποίο κατά την γνώμη μου δεν μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει την αι­τιο­λο­γι­κή βάση της κα­θιέ­ρω­σης της δια­με­σο­λά­βη­σης, είναι η σκο­πού­με­νη κατ’ αυτόν τον τρόπο απο­συμ­φό­ρη­ση της Δι­καιο­σύ­νης από την πλη­θώ­ρα των υπο­θέ­σε­ων. Στην δι­καιο­σύ­νη έχουν ανα­τε­θεί και αδι­κή­μα­τα, τα οποία δεν ενέ­χουν την ηθική απα­ξία μιας ποι­νι­κά κο­λά­σι­μης πρά­ξης, π.χ. η πε­ρί­φρα­ξη ενός ακι­νή­του χωρίς την άδεια της αρ­μό­διας αρχής, απο­τε­λεί το ποι­νι­κό αδί­κη­μα της αυ­θαί­ρε­της δό­μη­σης. Το ότι οι ομπρε­λά­δες, οι οποί­οι μι­σθώ­νουν κάθε χρόνο μέρος της πα­ρα­λί­ας για την το­πο­θέ­τη­ση ομπρε­λών και κα­θι­σμά­των, εάν επε­κτεί­νουν το μέρος της πα­ρα­λί­ας στο οποίο το­πο­θε­τούν τις ομπρέ­λες, δια­πράτ­τουν το αδί­κη­μα της αυ­θαί­ρε­της κα­τά­λη­ψης αι­για­λού και πα­ρα­λί­ας. Οι πρά­ξεις και πα­ρα­λεί­ψεις αυτές γιατί πρέ­πει να ανα­τί­θε­νται και στα Ποι­νι­κά Δι­κα­στή­ρια και δεν αντι­με­τω­πί­ζο­νται μόνο από τις αρ­μό­διες Αρχές και μά­λι­στα με την επι­βο­λή προ­στί­μων, το ύψος των οποί­ων θα πρέ­πει να απο­τε­λέ­σει ανα­σταλ­τι­κό πα­ρά­γο­ντα στις απο­φά­σεις των κα­τα­λη­ψιών;

Αυτά για την απο­συμ­φό­ρη­ση, αλλά και τις τόσες άλλες πε­ρι­πτώ­σεις για την κα­τά­λη­ψη δη­μο­σί­ων κτη­μά­των οι οποί­ες απο­τε­λούν ποι­νι­κό αδί­κη­μα, τα οποία στο τέλος απο­δί­δο­νται στους κα­τα­πα­τη­τές.

Για να μην ανα­φέ­ρω ότι και η κοπή ενός κλά­δου πεύ­κου ή η εκρί­ζω­ση ενός σχοί­νου, απο­τε­λεί πα­ρά­νο­μη υλο­το­μία και πα­ρά­νο­μη εκ­χέρ­σω­ση αντί­στοι­χα.

Επί του κυ­ρί­ου όμως ζη­τή­μα­τος των δια­με­σο­λα­βη­τών, δεν ανα­φέ­ρε­ται σε κα­νέ­να ση­μείο, ποια θα είναι τα πρό­σω­πα εκεί­να τα οποία θα ορι­στούν ως δια­με­σο­λα­βη­τές και ποιες πρέ­πει να είναι οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις και τα προ­σό­ντα τους, ούτως ώστε να απο­τε­λέ­σουν τον δια­με­σο­λα­βη­τή. Δεν αντι­λέ­γω ότι η απο­νο­μή της Δι­καιο­σύ­νης είναι βρα­δυ­τά­τη, όμως οι κατά και­ρούς γι­νό­με­νες τρο­πο­ποι­ή­σεις της Δι­κο­νο­μί­ας δεν υπη­ρε­τούν τον στόχο της επι­τά­χυν­σης. Όπως είναι και η σή­με­ρα εφαρ­μο­ζό­με­νη δια­δι­κα­σία των 100 ημε­ρών , αντί μετά την πά­ρο­δο των προ­θε­σμιών αντί­κρου­σης να θε­ω­ρεί­ται συ­ζη­τη­θεί­σα η υπό­θε­ση, θε­ω­ρου­μέ­νης ως ημέ­ρας συ­ζη­τή­σε­ως της επο­μέ­νης της πα­ρό­δου των προ­θε­σμιών της προ­σθή­κης και αντί­κρου­σης, προσ­διο­ρί­ζε­ται και πάλι νέα δι­κά­σι­μος, η οποία απέ­χει ένας έτος πε­ρί­που από την προη­γού­με­νη προ­θε­σμία. Όπως ήταν απο­τυ­χη­μέ­νη και η προη­γη­θεί­σα υπο­χρε­ω­τι­κή προ­σπά­θεια εξω­δι­κα­στι­κού συμ­βι­βα­σμού πριν από την συ­ζή­τη­ση της αγω­γής δια­μέ­σου των πλη­ρε­ξου­σί­ων δι­κη­γό­ρων.

Ο μόνος, ο οποί­ος είναι ικα­νός να φέρει την ει­ρη­νι­κή επί­λυ­ση της δια­φο­ράς είναι ο Δι­κα­στής, αυτόν εμπι­στεύ­ο­νται, προς το παρόν του­λά­χι­στον οι Έλ­λη­νες και αυτό θα γίνει ως εξής:

Με την κα­τά­θε­ση της αγω­γής ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου θα ορί­ζε­ται από τον Πρό­ε­δρο ο Ει­ση­γη­τής, ο οποί­ος θα καλεί τα διά­δι­κα μέρη, με τους δι­κη­γό­ρους τους για την συμ­βι­βα­στι­κή επί­λυ­ση της δια­φο­ράς. Τον Δι­κα­στή εμπι­στεύ­ο­νται οι πο­λί­τες ως αξιό­πι­στο και αμε­ρό­λη­πτο πρό­σω­πο, ικανό να συμ­βι­βά­σει ακόμα και δια­δί­κους, οι οποί­οι σκο­τώ­νο­νται με­τα­ξύ τους.

Για τις ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου δια­φο­ρές, πάλι ο Πρό­ε­δρος θα χρε­ώ­νει την υπό­θε­ση σε Δι­κα­στή, ο οποί­ος θα εφαρ­μό­ζει την ίδια δια­δι­κα­σία. Εάν παρά τις επί­μο­νες προ­σπά­θειες πα­ρέλ­θει άπρα­κτο ένα εύ­λο­γο χρο­νι­κό διά­στη­μα, τότε πλέον η υπό­θε­ση θα συ­ζη­τεί­ται κα­νο­νι­κά στο Δι­κα­στή­ριο.

Σχε­τι­κά δε με το κό­στος έχω να πα­ρα­τη­ρή­σω ότι ο δια­με­σο­λα­βη­τής είτε επι­τύ­χει είτε απο­τύ­χει, η δια­με­σο­λά­βη­ση, θα πρέ­πει να πλη­ρω­θεί. Επο­μέ­νως εάν η υπό­θε­ση αχθεί στο Δι­κα­στή­ριο, το κό­στος θα επαυ­ξά­νε­ται κατά την αμοι­βή του δια­με­σο­λα­βη­τή, ασχέ­τως εάν η δια­με­σο­λά­βη­ση δεν ευ­δο­κί­μη­σε, ως εκ τού­του ο διά­δι­κος θα πλη­ρώ­σει και δι­κη­γό­ρο και δια­με­σο­λα­βη­τή.

Κλεί­νο­ντας και κα­τα­θέ­το­ντας την μακρά εμπει­ρία μου από την άσκη­ση της δι­κη­γο­ρί­ας, οι πο­λί­τες, ιδίως στις επαρ­χί­ες, τον μόνο που εμπι­στεύ­ο­νται ως τρίτο αξιό­πι­στο πρό­σω­πο είναι τον Δι­κα­στή και σ΄αυ­τόν θα πρέ­πει να ανα­τε­θεί η δια­με­σο­λά­βη­ση για να επι­φέ­ρει και τα πο­θη­τά απο­τε­λέ­σμα­τα της τα­χεί­ας απο­πε­ρά­τω­σης μιας υπό­θε­σης και με λι­γό­τε­ρο κό­στος, από το αν άγε­ται στα Δι­κα­στή­ρια.