ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Πέθανε ο Φιντέλ Κάστρο

news room 6 λεπτά ανάγνωση
Κάστρο

Απε­βί­ωσε, σε ηλικία 90 ετών, ο Φιντέλ Κάστρο, ηγέτης της κου­βα­νι­κής επα­νά­στα­σης.

Τον θάνατο του ιστο­ρι­κού ηγέτη της Κούβας ανα­κοί­νωσε ο αδελφός του και πρό­ε­δρος της χώρας, Ραούλ Κάστρο. Την είδηση μετέ­δωσε το κρατικό κανάλι της Κούβας, σύμφωνα με τα διεθνή ειδη­σε­ο­γρα­φικά πρα­κτο­ρεία.«Ο κομα­ντά­ντε της κου­βα­νι­κής επα­νά­στα­σης απε­βί­ωσε στις 22:29 (χθες) το βράδυ», είπε ο Ραούλ Κάστρο σε διάγ­γελμά του το οποίο μετέ­δωσε απευ­θείας η δημόσια τηλε­ό­ραση της Κούβας.

Ο ηγέτης της κου­βα­νι­κής επα­νά­στα­σης ήταν στο «τιμόνι» της χώρας για σχεδόν μισό αιώνα, πριν παρα­δώ­σει την εξουσία στον αδελφό του, Ραούλ, το 2008.

Ο Κάστρο γεν­νή­θηκε στο Μπιράν της Κούβας στις 13 Αυγού­στου 1926. Σπού­δασε νομικά στο Πανε­πι­στή­μιο της Αβάνας και για κάποιο χρονικό διά­στημα άσκησε το επάγ­γελμα του δικη­γό­ρου. Από φοι­τη­τής ακόμα ανα­μεί­χτηκε στα επα­να­στα­τικά κινή­ματα ενα­ντίον της δικτα­το­ρίας του Μπα­τί­στα. Στην εξέ­γερση του Σαντιά­γκο (26 Ιουλίου 1953) ήταν από τους αρχη­γούς στην επίθεση κατά των στρα­τιω­τι­κών καταυ­λι­σμών, συνε­λή­φθη όμως και κατα­δι­κά­στηκε σε φυλά­κιση 15 ετών. Το 1955 αμνη­στεύ­τηκε και κατέ­φυγε στις ΗΠΑ. Εκεί προ­σπά­θησε να μυήσει στην επα­νά­σταση τους εξό­ρι­στους Κου­βα­νούς. Η αμε­ρι­κά­νικη κυβέρ­νηση όμως αντέ­δρασε και έτσι ο Κάστρο διέφυγε στο Μεξικό. Από κει, με λίγους άνδρες, απο­βι­βά­στηκε στην Κούβα (2 Δεκεμ­βρίου 1956) και ανέβηκε στα βουνά.

Το επα­να­στα­τικό κίνημα πήρε μεγάλες δια­στά­σεις και οι αντάρ­τες, μετά από πολλές επι­τυ­χίες, κατέ­λα­βαν την 1η Ιανουα­ρίου 1959 την πρω­τεύ­ουσα Αβάνα. Ο Μπα­τί­στα απέ­δρασε από την Κούβα και πρω­θυ­πουρ­γός ανέλαβε ο Φιντέλ Κάστρο (1959), αξίωμα το οποίο δια­τή­ρησε ως το 1976.

Η υπο­χώ­ρηση του Σοβιε­τι­κού ηγέτη Νικίτα Χρου­στσόφ στη μεγάλη κρίση της Κούβας τον Οκτώ­βριο του 1962 και η απο­μά­κρυνση των σοβιε­τι­κών πυραύ­λων από το νησί προ­κά­λεσε την οργή του Φιντέλ Κάστρο, με απο­τέ­λε­σμα να επέλθει ψυχρό­τητα στις σχέσεις Αβάνας-Μόσχας. Χρόνια αργό­τερα το ομο­λό­γησε ο ίδιος ο ηγέτης της κου­βα­νι­κής επα­νά­στα­σης, στην εισή­γησή του στο 1ο Συνέ­δριο του Κομ­μου­νι­στι­κού Κόμ­μα­τος της Κούβας: «Οι Κου­βα­νοί δυσκο­λεύ­τη­καν τότε να κατα­λά­βουν σε όλη της την έκταση την αξία αυτής της λύσης. Σήμερα όμως βλέ­πουμε αντι­κει­με­νικά ότι η κρίση του Οκτω­βρίου του 1962 σήμαινε μια νίκη του επα­να­στα­τι­κού στρα­το­πέ­δου… Αν και οι Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες εγκα­τέ­στη­σαν αργό­τερα πολε­μι­κές βάσεις στην Κεντρική Αμερική και στη Φλό­ρι­ντα για οργά­νωση πει­ρα­τι­κών επι­δρο­μών στις ακτές μας και έγιναν πολλές τέτοιες επι­δρο­μές, οι επι­δρο­μές αυτές δεν απο­τε­λού­σαν παρά τα τελευ­ταία χτυ­πή­ματα του τραυ­μα­τι­σμέ­νου αλλά ανί­κα­νου αυτο­κρα­το­ρι­κού γοήτρου».

Στα τέλη του Απρι­λίου του 1963 η Μόσχα έπεισε τον Φιντέλ να επι­σκε­φτεί την Ε.Σ.Σ.Δ. Τις πρώτες πρωινές ώρες της 27ης Απρι­λίου του 1963 ένα σοβιε­τικό Τουπόλεφ-114, που μετέ­φερε τον Κουβανό ηγέτη, έφτασε στην πόλη Μούρ­μανσκ, στον πολικό κύκλο. Την επομένη, 28 Απρι­λίου, η υποδοχή στη Μόσχα ήταν θριαμ­βευ­τική. Ο Νικίτα Χρου­στσόφ και ο Λεονίντ Μπρέζ­νιεφ, πρό­ε­δρος του Ανω­τά­του Σοβιέτ, υπο­δέ­χθη­καν τον Κάστρο στο αερο­δρό­μιο Βνού­κοβο. Στη συνέ­χεια επι­βι­βά­στη­καν σε ανοικτό αυτο­κί­νητο, επευ­φη­μού­με­νοι από εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες Μοσχο­βί­τες στην πορεία προς την Κόκκινη Πλατεία, όπου έλαβε χώρα κολοσ­σιαία συγκέ­ντρωση προς τιμήν του Κάστρο. Την Πρω­το­μα­γιά ο Κάστρο και ο Χρου­στσόφ παρα­κο­λού­θη­σαν την παρα­δο­σιακή συγκέ­ντρωση από το μαυ­σω­λείο της Κόκ­κι­νης Πλα­τείας, χαι­ρε­τώ­ντας τα πλήθη που επευ­φη­μού­σαν τον Κουβανό ηγέτη. Περίπου 100.000 άνθρω­ποι κατέ­κλυ­σαν και το Στάδιο Λένιν, όπου ο Κάστρο παρα­κο­λού­θησε ποδο­σφαι­ρικό αγώνα, αν και το αθλη­τικό πάθος του ήταν το μπέιζ­μπολ, το ερα­σι­τε­χνικό πρω­τά­θλημα του οποίου είχε εγκαι­νιά­σει στην Αβάνα στις 13 Απρι­λίου, πριν ξεκι­νή­σει για την Ε.Σ.Σ.Δ.

Το 1965 έγινε γενικός γραμ­μα­τέας του Κομ­μου­νι­στι­κού Κόμ­μα­τος Κούβας και το 1976 συγκέ­ντρωσε στο πρόσωπό του τα αξιώ­ματα του προ­έ­δρου του κράτους και του αρχηγού των Ενόπλων Δυνά­μεων. Το 1991 επα­νε­κλέ­χτηκε γενικός γραμ­μα­τέας του κόμ­μα­τος και το 1993, 1998 και 2003 το Συμ­βού­λιο των Αντι­προ­σώ­πων ανα­νέ­ωσε για πέντε χρόνια την προ­ε­δρική του θητεία. Ανα­δεί­χτηκε σε ηγετική μορφή του Τρίτου Κόσμου και ανέ­πτυξε τους δεσμούς της χώρας του τόσο με αφρι­κα­νι­κές όσο και με ασια­τι­κές χώρες. Το 1975 έστειλε στρα­τεύ­ματα στην Ανγκόλα στο πλευρό του Λαϊκού Κινή­μα­τος για την Απε­λευ­θέ­ρωση της Ανγκό­λας και το 1978 στην Αιθιο­πία για την αντι­με­τώ­πιση της εισβο­λής της Σομα­λίας.

Το γεγονός αυτό, καθώς και η βοήθεια που πρό­σφερε στους Σαντι­νί­στας της Νικα­ρά­γουας το 1979, επι­δεί­νωσε ακόμη περισ­σό­τερο τις σχέσεις του με τις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες. Το 1991 η ανα­τροπή των καθε­στώ­των του υπαρ­κτού σοσια­λι­σμού και η διάλυση της Σοβιε­τι­κής Ένωσης σήμαναν την απαρχή μεγάλων οικο­νο­μι­κών δυσκο­λιών για την Κούβα και ο Κάστρο ανα­γκά­στηκε να κάνει ορι­σμένα ανοίγ­ματα προς την κατεύ­θυνση της φιλε­λευ­θε­ρο­ποί­η­σης της κου­βα­νι­κής οικο­νο­μίας. Τιμή­θηκε με το διεθνές βραβείο Λένιν (1961) και το χρυσό μετάλ­λιο Ζολιό-Κιουρί για την ειρήνη το 1972. Συνέ­γραψε πολι­τικά έργα, τα νεότερα από τα οποία είναι Οκτω­βριανή Επα­νά­σταση και η Επα­νά­σταση της Κούβας (1978), Φιντέλ (1987).

Ο ηγέτης της Κούβας, Φιντέλ Κάστρο υπε­βλήθη σε εγχεί­ρηση στο έντερο, καθώς έπασχε από καρκίνο, στο συγκε­κρι­μένο σημείο, στις 31 Ιουλίου 2006 και μετα­βί­βασε προ­σω­ρινά την εξουσία στον αδελφό του, Ραούλ Κάστρο. Στις 19 Φεβρουα­ρίου του 2008, έπειτα από μισό αιώνα στο τιμόνι της Κούβας, ο Κάστρο ανα­κοί­νωσε την ορι­στική παραί­τησή του.

Σημα­ντι­κοί σταθμοί στη ζωή του

1926: Στις 13 Αυγού­στου γεν­νή­θηκε στο Μπιράν (νοτιο­α­να­το­λικό της Κούβας)

1931-1945: Μαθή­τευσε σε Σχολείο Ιησου­ϊ­τών

1945: Εισά­γε­ται στη Νομική Σχολή του Πανε­πι­στη­μίου της Αβάνας

1946: Εκφωνεί τον πρώτο του λόγο ως πολι­τι­κός ηγέτης για να δια­μαρ­τυ­ρη­θεί για την αύξηση των εισι­τη­ρίων στα λεω­φο­ρεία.

1948: Στις 12 Οκτω­βρίου παντρεύ­τηκε τη Μίρτα Ντίαζ-Μπαλάρτ

1950: Παίρνει το διδα­κτο­ρικό του δίπλωμα στο Αστικό δίκαιο και το πτυχίο του στο Διπλω­μα­τικό και προ­ξε­νικό δίκαιο από τη Νομική σχολή της Αβάνας

1952: Στις 10 Μαρτίου, λίγο μετά το πρα­ξι­κό­πημα του στρα­τη­γού Φουλ­χέν­σιο Μπα­τί­στα, οργά­νωσε ένα παρά­νομο ένοπλο κίνημα

1953: Στις 26 Ιουλίου ο Κάστρο μαζί με τους αντάρ­τες του επι­τί­θε­νται σε στρα­τώνα της Μονκάδα. Την 1η Αυγού­στου ο Κάστρο συνε­λή­φθη και κατα­δι­κά­στηκε σε φυλά­κιση 15 ετών στο νησί των Πεύκων στον Ειρη­νικό, μαζί με τον αδελφό του Ραούλ

1955: Ο Μπα­τί­στα απέ­νειμε αμνη­στία στον Φιντέλ, ο οποίος στις 12 Ιουνίου ίδρυσε το Κίνημα της 26ης Ιουλίου. Εξό­ρι­στος στο Μεξικό, γνώρισε τον Αργε­ντινό Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα

1956: Στις 2 Δεκεμ­βρίου ο Κάστρο με τους άνδρες του κατέ­φτα­σαν στην Κούβα με το γιοτ «Γκράνμα». Ύστερα από σφοδρές μάχες με τον στρατό, ο Κάστρο και άλλοι 16 επι­ζώ­ντες κατέ­λα­βαν τη Σιέρρα Μαέστρα

1959: Την 1η Ιανουα­ρίου ο Μπα­τί­στα διέφυγε στο εξω­τε­ρικό καθώς η επα­νά­σταση πλη­σί­αζε τη νίκη. Στις 8 του ίδιου μήνα ο Κάστρο έφτασε θριαμ­βευ­τικά στην Αβάνα

1960: Εθνι­κο­ποιεί τις 166 αμε­ρι­κά­νι­κες επι­χει­ρή­σεις που παρέ­μει­ναν στην Κούβα.

1961: Στις 3 Ιανουα­ρίου δια­κό­πη­καν οι διπλω­μα­τι­κές σχέσεις με την Ουά­σιγ­κτον. Στις 16 Απρι­λίου ο Κάστρο δια­κή­ρυξε τον «σοσια­λι­στικό χαρα­κτήρα» της επα­νά­στα­σης

1961: Στις 17-19 Απρι­λίου έγινε ανε­πι­τυ­χής προ­σπά­θεια από­βα­σης 1.400 αντι­κα­θε­στω­τι­κών στον Κόλπο των χοίρων

1962: Στις 22 ως τις 28 Οκτω­βρίου η «κρίση των πυραύ­λων» έφερε αντι­μέ­τω­πες τις ΗΠΑ και τη Σοβιε­τική Ένωση

1965: Στις 2 Οκτω­βρίου ιδρύ­θηκε το Κομ­μου­νι­στικό Κόμμα της Κούβας

1980: Τον Μάιο, ο Κάστρο έδωσε τη δυνα­τό­τητα σε όσους Κου­βα­νούς επι­θυ­μού­σαν να εγκα­τα­λεί­ψουν το νησί, με απο­τέ­λε­σμα να φύγουν περίπου 125.000 άνθρω­ποι

1989: Στις 13 Ιουλίου ο ήρωας του πολέμου της Ανγκόλα, στρα­τη­γός Αρνάλ­ντο Οτσόα, κατη­γο­ρή­θηκε για εμπόριο ναρ­κω­τι­κών και εκτε­λέ­στηκε

1990: Η οικο­νο­μία της Κούβας κατέρ­ρευσε μετά την πτώση της Σοβιε­τι­κής Ένωσης

1994: Στις 5 Αυγού­στου πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στην Αβάνα η πρώτη εξέ­γερση μετά την επα­νά­σταση. Υπο­λο­γί­ζε­ται ότι 40.000 Κου­βα­νοί διέ­φυ­γαν στις ΗΠΑ

1998: Στις 21 με 26 Ιανουα­ρίου πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε η ιστο­ρική επί­σκεψη του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β’

2003: 75 αντι­κα­θε­στω­τι­κοί συνε­λή­φθη­σαν τον Μάρτιο

2006: Ο Φιντέλ Κάστρο μετα­βί­βασε προ­σω­ρινά την εξουσία στο νεότερο αδελφό του Ραούλ Κάστρο

2008: Ανα­κοι­νώ­νει την επίσημη απο­χώ­ρησή του από την ηγεσία της Κούβας.

Zougla.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.